IV SA/Wa 2124/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2011 r. wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r. przyznano E. B. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (k. 29). W dniu 7 października 2011 r. skarżąca ponownie wniosła o prawo pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego oraz ponownie o zwolnienie jej od kosztów sądowych. W ponownym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżąca wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jej utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku pracy. Zgodnie z zaświadczeniem jej pracodawcy z dnia 21 października 2011 r. średnie miesięczne wynagrodzenie E. B. w okresie od lipca do września bieżącego roku wyniosło 1.692,23 zł netto. W oświadczeniu z dnia 27 października 2011 r. skarżąca wskazała, że po spłacie pożyczki pracowniczej oraz uiszczeniu składki na koleżeńską kasę oszczędnościowo-pożyczkową otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1.250 zł miesięcznie. Wedle wyciągów z rachunku bankowego wnioskodawczyni za okres od 3 sierpnia 2011 r. do 21 października 2011 r., w sierpniu i wrześniu br. otrzymała ona wynagrodzenia w kwocie po 1.250,58 zł. W sierpniu i październiku br. otrzymała ponadto premię dodatkową oraz nagrodę jubileuszową w łącznej wysokości 2.322, 09 zł. We wszystkich miesiącach ujętych w złożonych do akt wyciągach z rachunków, saldo dostępnych środków w przeddzień wpływu wynagrodzenia za pracę było dodatnie. W dniu 28 sierpnia 2011 r. wyniosło 1.395,04 zł, w dniu 28 września 2011 r. 944,05 zł, a w dniu 21 października 2011 r. 1.512,44 zł. Skarżąca ponadto oświadczyła, iż wobec tego, że nie może korzystać z przyznanego jej prawa do wyłącznego korzystania z mniejszego pokoju w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 32,48 m2, aktualnie przebywa u znajomych, partycypując w kosztach opłat za energię elektryczną i gaz. E. B. poza działką rekreacyjną o powierzchni 500 m2 nie posiada innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt 1 postanowienia) oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (pkt 2 postanowienia). Wnioskodawczyni złożyła sprzeciw jedynie od pkt 2 postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu sprzeciwu wnioskodawczyni podniosła, że przyznana jej premia i nagroda jubileuszowa zostały już przez nią wydane na długi. Nieprzyznanie radcy prawnego pozbawi ją możności obrony jej praw z uwagi na istniejący przez Naczelnym Sądem Administracyjnym przymus adwokacko-radcowski, a na samodzielne opłacenie fachowej pomocy prawnej nie ma środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wnioskodawczyni złożyła sprzeciw jedynie od pkt 2 postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, stąd niezaskarżone postanowienie zawarte w pkt 1 postanowienia z dnia 3 listopada 2011 r. stało się prawomocne z dniem 29 listopada 2011 r. Skoro więc ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został prawomocnie rozpoznany, przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu jest obecnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem Sądu sytuacja materialna wnioskodawczyni nie daje podstaw do przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Okoliczność uzyskania przez wnioskodawczynię w ostatnich miesiącach dodatkowych dochodów w postaci premii oraz nagrody jubileuszowej w łącznej wysokości 2.322,09 zł rzutuje na ocenę potencjalnych możliwości płatniczych skarżącej. Ponadto, we wszystkich trzech miesiącach ujętych w nadesłanych wyciągach z rachunków bankowych, saldo dostępnych środków w przeddzień wpływu wynagrodzenia skarżącej za pracę było dodatnie i przekroczyło średnio kwotę 1.000 zł. Mając zatem na względzie, iż wnioskodawczyni oprócz stałych dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1250,58 zł netto uzyskała w ostatnim czasie dodatkowe dochody w łącznej wysokości 2.322,09 zł należy stwierdzić, iż wykazane przez nią okoliczności nie stwarzają podstawy do przyznania jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Sąd nadmienia, że wnioskodawczyni może występować przed Naczelnym Sądem Administracyjnym samodzielnie, ponieważ zgodnie z art. 175 § 1 p. p. s. a. przymus adwokacko-radcowski obejmuje jedynie sporządzenie skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 p. p. s. a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a.