IV SA/Wa 2131/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi T. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C. w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] - W skardze z dnia 20 października 2010 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r., T. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C. w S., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżący wywiódł, iż przedwczesne i pozbawione podstawy prawnej wyegzekwowanie kwoty 54.849 zł zmusi go do zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej z powodu braku środków pieniężnych do jej prowadzenia. Wskazał, iż nie posiada oszczędności, które mógłby wykorzystać w wypadku przeprowadzenia egzekucji. Przeprowadzenie egzekucji może pozbawić go majątku, którego zwrot w przyszłości będzie niemożliwy. Z tych względów, zdaniem skarżącego, spełnione są przesłanki orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu T. T. wykazał istnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. utrzymuje w mocy decyzję tego organu z dnia [...] marca 2010 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 54.849 zł. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty za brak sieci. Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci rodzi po stronie podmiotu, do którego ją skierowano bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a niewywiązanie się z tego obowiązku w ciągu 14 dni od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję określającą wysokość opłaty powoduje, że organ administracji ustala opłatę dodatkową. Jeżeli skarżący nie dysponuje oszczędnościami, które pozwoliłyby na zapłacenie opłaty w wysokości 54.849 zł, to za wiarygodne uznać należy twierdzenie, że uiszczenie tej kwoty może spowodować po stronie skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Może pozbawić go bowiem środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiącej źródło jego utrzymania. W konsekwencji może doprowadzić do utraty płynności finansowej po stornie skarżącego, a nawet do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.