IV SA/Wa 2132/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.C. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: zwolnić skarżącą K.C. od kosztów sądowych K.C. pismem z dnia 14 stycznia 2010r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie z kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 2009r. o wymeldowaniu jej z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Na obecnym etapie rozpoznawania tej sprawy skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że jedynym źródłem jej utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 2300 zł brutto. Wyjaśniła, że pracę podjęła niedawno, tj. 25 stycznia 2010r. a otrzymane wynagrodzenie zmuszona będzie przeznaczyć na zapłatę zaległych rat kredytu (1000 zł), czynszu (500 zł), opłacenie rachunków za gaz (1800 zł) oraz prąd. K.C. oświadczyła jednocześnie, że koszty utrzymania mieszkania ponosi wspólnie (po połowie) ze swoim przyjacielem, jednak nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Na dojazd do pracy wydaje miesięcznie 86 zł. Skarżąca uiszcza alimenty na rzecz córki w wysokości 300 zł miesięcznie. Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych. Rozpoznając założony wniosek stwierdzono, co następuje: Wniosek K.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi wniesionej na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r. jest uzasadniony. Skarżąca wykazała bowiem brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, do czego zobowiązywał ją przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przyznanie skarżącej prawa pomocy podyktowane zostało jej trudną sytuacją finansową i materialną; wg oświadczenia nie posiada ona żadnych wartościowych przedmiotów majątkowych ani zasobów pieniężnych. Bieżący dochód przeznaczany jest w całości na zaspokojenie wydatków związanych z niezbędnym utrzymaniem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.