IV SA/Wa 2133/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi F. C. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego F. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2013 r., po rozpoznaniu odwołania F. C., dalej skarżący, od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K., dalej RDLP, z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], ustalającej na podstawie art. 28 ust. 1 Ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2004, Nr 121, poz. 1266), dalej ustawa o.g.r.i.l., ustawa, opłatę w wysokości dwukrotnej należności za niezgodne z prawem wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o pow. [...] ha, o typie siedliskowym lasu: bór mieszany świeży (BMśw), nie będących lasami ochronnymi, wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu ew. Z., powiat k., utrzymano ją w mocy. Powyższe było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych organu. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte 3 października 2012 r. Dyrektor RLDP decyzją z [...] kwietnia 2013 r. wymierzył skarżącemu opłatę w wysokości dwukrotnej należności za niezgodne z przepisami u.o.g.r.i.l wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o pow. [...] ha. Odwołanie wniósł F. C. stwierdzając, że uzyskał koncesję wydaną przez Starostę K. z dnia [...] lipca 2001 r, znak [...], dalej koncesja, na wydobycie piasku w której w pkt 5 zwolniony został z konieczności przestrzegania dalszych wymagań określonych przepisami prawa geologicznego i górniczego, dotyczących zagospodarowania przestrzennego, ochrony i kształtowania środowiska, gruntów rolnych i leśnych, wód opadowych itp. Tym samym Starosta wyłączył z produkcji grunty leśne zgodnie z prawem. Poza tym skarżący wskazał, że kupił grunt bez drzewostanu, wyciętego wcześniej prawdopodobnie przez poprzednich właścicieli. Organ II instancji rozpoznając sprawę wskazał na następujące okoliczności: 1. w dacie wydawania koncesji działka [...] zawierała w swych granicach grunt leśny o pow. [...] ha. (wypis z rejestru gruntów, kopia mapy zasadniczej, uproszczony plan urządzania lasu wsi Z. sporządzony na okres od 01.01.1996 do 31.12.2005r.); 2. przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a w nieobowiązującym planie gminy R. z dnia [...]. 10. 1986 r działka ta położona jest w obszarze oznaczonym symbolem C63RL – obszar istniejących lasów, pozostawionych w dotychczasowym użytkowaniu; 3. dla tego obszaru nie została wydana decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji; 4. skarżący wyłączył z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych poprzez zdjęcie humusu a następnie przystąpienie do wydobycia piasku (pomiary geodety z 08.03.2013 r.; zeznania skarżącego z 25.01.2001r., oświadczenie P. C. - kolejnego uprawnionego z koncesji; 5. w związku z tym zaistniały przesłanki z art. 28 ustawy do wymierzenia sprawcy wyłączenia opłaty w wysokości dwukrotnej należności tj. 770 664 zł; 6. powołany wyżej zapis pkt 5 koncesji nie stanowi podstawy do odstąpienia od zastosowania przepisu art. 28 ust. 1 ustawy, ponieważ zostały spełnione ustawowe przesłanki do zastosowania opłaty. Nadto z koncesji wynikało, że przed rozpoczęciem eksploatacji należy uzyskać wszystkie uzgodnienia i decyzje wymagane dla wejścia na teren w celu jej prowadzenia; 7. w koncesji znalazły się dwa sprzeczne zapisy (pkt 5 oraz pkt 4 lit a) w szczególności zapis mówiący o tym, że koncesja zwalnia z konieczności przestrzegania dalszych wymagań określonych m.in. w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co mogło wprowadzić w błąd skarżącego; 8. odnosząc się do odwołania organ stwierdził, że lasem jest również grunt przejściowo pozbawiony roślinności leśnej, o czym stanowi art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2011 r, Nr 12, poz. 59 ze zm.). Samo wycięcie drzew nie przesądza jeszcze o wyłączeniu gruntu leśnego z produkcji. Grunt leśny pozbawiony drzewostanu właściciel ma obowiązek odnowić. Natomiast w przypadku gdy doszło do zdjęcia warstwy humusu jako przygotowania terenu do eksploatacji kruszywa naturalnego i rozpoczęcia robót kopalnianych, co stanowi o innym niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy; 9. decyzje wydane na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy nie są decyzjami zezwalającymi na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych czy decyzjami "legalizującymi" wyłączenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący wnosząc o uchylenie decyzji GDLP z [...] lipca 2012r. i zarzucając naruszenie: -przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 8, 8, 11, 77, 107 § 3 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, brak analizy sprzeczności wynikających z niżej powołanych przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 1994, Nr 27, poz. 96 ze zm.), dalej pgig, i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dokonanie wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów w szczególności uprawnień wynikających z otrzymanej koncesji, pominięcie treści postanowienia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z [...] stycznia 2013 r zawierającego pozytywną opinię dotyczącą wykonanej po zakończonej działalności górniczej rekultywacji terenu, zgodnie z przepisami ustawy pgig, brak analizy zapisów koncesji i jej pkt 5, brak wyjaśnienia w decyzji przyczyn nie dokonania przez organ oceny twierdzeń skarżącego, nie rozważenie skutków prawnych wydawanych aktów administracyjnych - decyzji Starosty K.; -przepisów prawa materialnego tj. art 16 ust. 6, 80 ust. 2 i 109 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r Prawo geologiczne i górnicze, oraz art. 7, 11 i 28 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja Starosty K. nie zwalniała z obowiązku uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych i że grunty nie zostały rekultywowane w sposób wymagany przepisami ustawy oraz że doszło do niezgodnego z prawem wyłączenia tych gruntów z produkcji leśnej. Precyzując skargę skarżący wywodził, że zapis pkt 5 koncesji jednoznacznie wskazywał na to, że skarżący nie było zobowiązany do uzyskiwania dodatkowych decyzji, co po części przyznał organ wskazując, że zapis ten mógł wprowadzić go w błąd. Organ wydający koncesję posiadał mapy z których wynikało, że obszar objęty koncesją stanowi użytek o symbolu Ls. Opłata została wymierzona po 13 latach od momentu rozpoczęcia wydobywania piasku. Koncesja została udzielona po uzyskaniu wszystkich wymaganych prawem uzgodnień. Wymierzenie opłaty stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne. Skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za legalną działalność i błąd Starosty K. Organ powinien, zdaniem skarżącego uzupełnić materiał dowodowy a przed wszystkim ponownie go ocenić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z jego brzmieniem w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, w stosunku do sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. O wymierzeniu opłaty na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych decyduje faktyczne wyłączenie a decyzja w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego. W związku z tym organ sankcyjny nie może generalnie odstąpić od wymierzenia tej opłaty w sytuacji, w której stwierdzi, że faktycznie doszło do wyłączenia. Wydana przez Starostę K. koncesja dotyczyła możliwości wydobywania piasku i warunków z tym związanych. Istotnie znalazł się tam zapis, że zwalnia ona od konieczności przestrzegania dalszych wymagań określonych przepisami prawa geologicznego i górniczego, ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 5 koncesji). Jednocześnie w pkt 4 lit A koncesji zawarto stwierdzenie o konieczności uzyskania wszystkich uzgodnień i decyzji wymaganych do wejścia na teren eksploatacji. Oba te zapisy mogły co najwyżej wzbudzić wątpliwości co do zakresu nałożonych na podmiot uprawniony do eksploatacji obowiązków, ale nie mogły przesądzić o tym, że decyzją Starosty K. doszło do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne. Fakt, że w ramach uzyskiwania koncesji takiej zgody nie zażądano, nie zwalnia osoby odpowiedzialnej za wyłączenie z odpowiedzialności za jego dokonanie. Odpowiedzialność wynika z konkretnego zachowania sprawcy a przepisy nie przewidują możliwości zwolnienie się od tej odpowiedzialności. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa geologicznego i górniczego oraz art. 7 i 11 ogril nie są zasadne. Wskazać należy, że Starosta nie jest uprawniony do wydawania decyzji w przedmiocie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji a kompetencja ta przysługuje wyłącznie Regionalnemu Dyrektorowi Lasów Państwowych, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy ogril. Niezrozumiałe jest, w ocenie sądu, powołanie się w skardze na naruszenia art. 7 i 11 tej ustawy, skoro pierwszy z nich mówi o wyłączaniu gruntów z produkcji przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego, którego w niniejszej sprawie brak a drugi potwierdza, że wyłączenie z produkcji może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji o wyłączeniu. Niesporne jest w doktrynie, że dokonanie wyłączenia gruntów z produkcji leśnej lub rolnej bez uzyskania wymaganej prawem decyzji skutkuje wymierzeniem sankcji administracyjnej w postaci nałożenia na sprawcę wyłączenia opłaty podwyższonej. Obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z dniem kiedy decyzja wymierzająca tę opłatę stała się ostateczna i zgodnie z art. 12 pkt 13 ustawy, uiszczenie opłaty powinno nastąpić w terminie 60 dni od tej daty. Powstaje zatem pytanie czy możliwość wymierzenia tej opłaty jest nieograniczona w czasie a zatem czy roszczenie to nie ulega przedawnieniu. Aby to ustalić konieczne jest ustalenie charakteru prawnego tego zobowiązania. Orzecznictwo sądowo administracyjne stało na stanowisku, że należności z tytułu opłat za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych lub rolnych miały charakter cywilnoprawny (por uchwała Sądu Najwyższego 7 Sędziów z dnia 23 grudnia 1982 r. III AZP 8/82 – zasada prawna, (w OSNCP 1984/2-3/19). Wywodzono to z tego, że w istocie opłata ta stanowi swoiste odszkodowanie za szkodę polegającą na stracie w środowisku poprzez wyłączenie obszaru z produkcji albo utratę korzyści utraconych w wyniku wyłączenia. Jak to podkreślał Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale, nie zmieniał tego charakteru fakt, że należności te były ustalane w postępowaniu administracyjnym i egzekwowane na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na gruncie prawa administracyjnego o przedawnieniu roszczenia ustalonego decyzję administracyjną można mówić jedynie wówczas gdy przepis prawa tak stanowi (por. wyrok NSA z 25 czerwca 1999 r, IV SA 1118/97, Lex 47350). Do 31 grudnia 2010 r. kiedy utracił moc art. 31 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w pkt 2 ustawodawca przewidział, że świadczenia pieniężne o jakich mowa w art. 23 ustawy a więc m.in. należności związane z wyłączaniem z produkcji, przedawniają się z upływem 5 lat od dnia wymagalności, a tą jest data kiedy decyzja o wymierzeniu tej opłaty stała się ostateczna (art. 12 pkt 13 ustawy). Jednakże ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U.2009.157.1241) z dniem 1 stycznia 2011 r. uchylony został art 31 a nadto zmieniono art. 22b, ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241), art. 5 ust. 3, art. 15 ust. 2, 3 i 5, art. 20 ust. 2, art. 28 ust. 4, art. 33; i dodano: rozdział 5a. Zgodnie ze zmianą należności i opłaty związane z wyłączeniem gruntów z produkcji stanową dochód województwa i są gromadzone przez zarząd województwa na wyodrębnionym rachunku, są nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Jednocześnie Marszałek Województwa jest organem egzekucyjnym uprawnionym do egzekucji należności za zobowiązania z tytułu tych dochodów (ust. 3 i 4 art. 22b ustawy ogril). Skoro tak, to do tych należności ma zastosowanie, zgodnie z art. 2 § 2, dział III ordynacji podatkowej (Dz.U. 2012, poz. 749). Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że: "Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz nieopodatkowanych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy". Opłatę wymierza Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych a więc podmiot inny, niż wymieniony w § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. Stanowi ona nieopodatkowaną należność budżetu państwa – uiszczana jest na konto Województwa, którego dochody stanowią dochody Skarbu Państwa. Tym samym zakres przedmiotowy ordynacji podatkowej, a w tym, zawarte tam przepisy o przedawnieniu obejmują należności Skarbu Państwa pochodzące z tytułu opłat za wyłączenie gruntów z produkcji jako nieopodatkowane należności budżetu Państwa. Przepisy działu III ordynacji podatkowej kwestię przedawnienia regulują w art. 68 z którego wynika, że zobowiązania podatkowe o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z § 2 natomiast wynika, że jeżeli (tam podatnik) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa to "zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z kolei z art. 21 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej wynika, że "zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1. zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 2. doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającego wysokość tego zobowiązania". W przypadku opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji leśnej ustawodawca nakaz uiszczenia tej opłaty wiąże z faktem wyłączenia. Ustawodawca nie pozostawił w tym wypadku uprawnionemu do nałożenia opłaty tzw. luzu decyzyjnego. Decyzja o jej wymierzeniu ma charakter decyzji konstytutywnej. Przywołać w tym miejscu należy orzecznictwo sądowoadminstracyjne ukształtowane na tle art. 68 ordynacji podatkowej, w tym wyrok NSA w Warszawie z 20 listopada 2012 r. II FSK 623/11, Lex nr 1291590. Naczelny Sąd Administracyjny w tezie do tego wyroku wskazał, że "przepis art. 68 § 1 i 2 o.p. nie mówi o "niepowstaniu obowiązku podatkowego", ale o "niepowstaniu zobowiązania podatkowego". Skoro nie wygasł obowiązek podatkowy, istnieje w dalszym ciągu przedmiot opodatkowania, jak również istnieje podatnik. Nie można w związku z istnieniem wskazanego w art. 6 ust. 4 ustawy o spadkach i darowiznach momentu powstania obowiązku podatkowego twierdzić, że kompetencja organu podatkowego wygasła bezpowrotnie i nieodwracalnie". Wyrok ten został wydany, co prawda, w związku z powstaniem obowiązku podatkowego od spadków i darowizn w sytuacji niezgłoszenia nabycia do opodatkowania jednakże zaprezentowana tam wykładnia art. 68 ordynacji podatkowej jest przekonująca. W uzasadnieniu NSA jasno wskazał, że przedawnienie prawa do wydania decyzji konstytutywnej nie wiąże się z wygaśnięciem obowiązku podatkowego z racji tego, że ustawodawca takiej możliwości nie przewidział ani w ustawie o zobowiązaniach podatkowych ani ordynacji podatkowej. Wskazał nednak na różnice pomiędzy "obowiązkiem podatkowym", którym jest bliżej nie określona powinność przymusowego świadczenia pieniężnego wynikająca z zaistnienia zdarzenia z którym wiąże się powstanie tego obowiązku podatkowego, od "zobowiązania podatkowego" czyli powinności uiszczenia określonej kwoty. Zarówno obowiązek podatkowy jak i jego wygaśnięcie musi wynikać z ustawy. Brak uregulowania w prawie podatkowym co do możliwości wygaśnięcia obowiązku podatkowego, w szczególności gdy do jego skonkretyzowania dochodzi w wyniku wydania konstytutywnej decyzji, prowadzi do wniosku, że co najwyżej można mówić o wygaśnięciu kompetencji organu do wydania decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przenosząc te rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego na grunt niniejszej sprawy zasadne jest więc przyjęcie, że przepisy działu III ordynacji podatkowej nie stanowią podstawy do ustalenia, że obowiązek podatkowy wygasł na skutek przedawnienia ponieważ ustawodawca takiego skutku w ustawie nie przewidział. Nastąpiła mogła, co najwyżej, utrata przez organ kompetencji do wydania decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania – odpowiednio opłaty. Stosując uregulowania działu III ordynacji podatkowej Sąd doszedł do przekonania, że obowiązek uiszczenia opłaty powstał z końcem 2001 r. gdyż w tym roku doszło do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej (okoliczność wyłączenia przyznana przez skarżącego w toku rozprawy administracyjnej), a to z tym wyłączeniem ustawodawca wiąże obowiązek uiszczenia opłaty. Zgodnie z art. 68 § 2 ordynacji podatkowej zobowiązanie do uiszczenia określonej kwotowo opłaty (wydania decyzji w przedmiocie jej nałożenia) wygasłoby z upływem 5 lat od końca 2001 r. tj. z końcem 2006 r. Decyzja o wymierzeniu opłaty została wydana [...] kwietnia 2013 r. i doręczona skarżącemu [...] kwietnia 2013 r. a więc po upływie terminu wygaśnięcia zobowiązania. (możliwość powstania zobowiązania podatkowego ustawodawca wiąże z datą doręczenia decyzji ustalającej to zobowiązanie). W tych okolicznościach brak było podstaw do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Z tych względów Sąd uznał, że organ z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z 68 § 2 ordynacji podatkowej wymierzył skarżącemu opłatę. Naruszenie przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ, co do zasady w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, zresztą okoliczności faktyczne w sprawie nie budziły wątpliwości i w dużej mierze zostały przyznane przez skarżącego. Spór w sprawie sprowadzał się w istocie do wykładni przepisów prawa materialnego. Organ prawidłowo ocenił skutki wynikające z przyznanej skarżącemu koncesji, dając temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia za wyjątkiem podnoszonego w skardze kwestii dotyczącej możliwości wymierzenia opłaty po 13 latach od daty dokonania wyłączenia. Do tej kwestii organ nie odniósł się w ogóle – co stanowi naruszenie art. 6, 7, 8 i 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja wraz z decyzją ją poprzedzającą narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r i 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.