IV SA/Wa 2133/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO w W. lub organ odwoławczy), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. K. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie 18 sztuk drzew z posesji położonej w W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]), jednocześnie odmawiającej udzielenia zezwolenia na usunięcie 2 drzew oraz umarzającej postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie 22 sztuk drzew utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wnioskiem z dnia 30 października 2013 r. uzupełnionym w dniach 28 listopada 2013 r., 2 grudnia 2013 r. i 4 lutego 2014 r. i zmienionym w dniach 4 lutego 2014 r., 6 marca 2014 r. oraz 12 marca 2014 r. J. C. i M. K. wystąpiły o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości położonej w dzielnicy [...] W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]). Przyczyną usunięcia drzew był ich stan zdrowotny oraz stwarzane przez nie zagrożenie. W dniu 12 marca 2014 r. na nieruchomości przeprowadzono oględziny, które potwierdziły konieczność usunięcia 18 sztuk drzew w złym stanie zdrowotnym (17 sztuk robinii akacjowej i 1 szt. kasztanowca białego), nie potwierdziły natomiast konieczności usunięcia 2 sztuk robinii akacjowej (nie zostały ocenione jako zagrażające i w złym stanie zdrowotnym). Dodatkowo podczas oględzin strony odstąpiły od żądania usunięcia 22 sztuk robinii akacjowej, które rosną w granicy z nieruchomością sąsiednią, ponieważ nie dysponują zgodą właściciela sąsiedniej nieruchomości, co spowodowało, że postępowanie w zakresie usunięcia tych 22 drzew zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. W decyzji ustalono termin usunięcia drzew do dnia 30 czerwca 2015 r., nie nakładając jednocześnie obowiązku uiszczenia opłaty. Od ww. decyzji odwołała się M. K. podnosząc, że oględziny drzew zostały dokonane przed okresem wegetacji (marzec 2014 r.) i dlatego nie można było jednoznacznie stwierdzić, że są obumarłe i jakie są rokowania na przyszłość, a także, czy mogą stanowić zagrożenie. Ponadto stwierdziła, że druga ze stron postępowania zajmuje całą nieruchomość, której jest współwłaścicielką w 1/2 części, a dla odwołującej drzewa posadzone w 1938 r. stanowią dziedzictwo i bogactwo rodowe. M. K. podniosła również, że wnioskowała o zawieszenie postępowania w przedmiocie usunięcia drzew, czego organ I instancji nie uczynił. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w W. wydało powołaną na wstępie decyzję uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu organ przedstawił treść art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) wskazując na uznaniowy charakter decyzji organu właściwego do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa. Zwrócił uwagę, że kluczowe znaczenie ma w tym przypadku ocena zasadności usunięcia drzew z nieruchomości, poprzedzona zbadaniem ich stanu zdrowotnego, możliwości przeżycia i ewentualnego zagrożenia dla otoczenia. W niniejszej sprawie oceny tej dokonała osoba, mająca kwalifikacje z zakresu dendrologii tj. mgr inż. architekt krajobrazu, który posiada uprawnienia NOT SITO oraz ukończony kurs z zakresu leczenia i pielęgnacji drzew ozdobnych. Dlatego w ocenie organu ocena i kwalifikacja drzew do usunięcia (lub odmowy wyrażenia zgody na usunięcie - dot. dwóch robinii akacjowych) została dokonana przez osobę mającą odpowiednie wykształcenie w tym zakresie i zarzut odwołującej, że brak jest opinii i ekspertyz, że drzewa stanowią zagrożenie, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. SKO w W. wskazało, że organ I instancji nie uzależnił umożliwienia usunięcia drzew od dokonania nasadzeń zastępczych ułatwiając tym samym stronom usunięcie drzew z nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że strony nie skorzystały z uprawnienia zawartego w art. 10 § 1 kpa, po wystosowaniu przez organ I instancji zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów, w którym wskazał, które drzewa mogą zostać usunięte. Jeżeli natomiast strony się z tym nie zgadzały, mogły złożyć własne opinie lub dowody w tym zakresie. Jako niezasadny oceniło SKO w W. zarzut odwołującej, że organ I instancji nie zawiesił postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzew do czasu ukończenia postępowania przed Sądem Okręgowym w W. dotyczącym unieważnienia aktu notarialnego. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie w aktach sprawy znajduje się pismo M. K. z 28 lutego 2014 r., w którym, prosi ona o niepodejmowanie żadnych czynności proceduralnych ani faktycznych do czasu zakończenia postępowania przed sądem, jednakże nie zawarła w tym wystąpieniu żądania zawieszenia tego postępowania. Ponadto nie wskazała, jaki wpływ na ewentualne rozstrzygnięcie organu I instancji mógłby mieć wyrok sądu dotyczący unieważnienia aktu notarialnego, tym bardziej, że strony złożyły zgodny wniosek o dokonanie tej czynności. Powyższa decyzja SKO w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r., sygn. [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. K., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnienie, iż M. K. nie jest posiadaczem nieruchomości, której dotyczy decyzja oraz niewyjaśnienie zasadności przesłanek w zakresie zawieszenia postępowania oraz słuszności i celowości wycięcia drzew; 2) art. 8 i 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 3) art. 97 § 1 pkt 4 kpa, polegające na tym, że mimo istnienia przesłanek do zawieszenia postępowania z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w kwestii uznania posiadania nieruchomości przez skarżącą wpływa bezpośrednio na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zezwalającej na usunięcie drzew; 4) art. 138 § 1 kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem zbadania przesłanek wydania decyzji o zezwolenie na usunięcie drzew oraz zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 maja 2014 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2014, poz. 926 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że usunięcie drzew z terenu nieruchomości następuje na wniosek właściciela, bez względu na fakt, że nie jest posiadaczem tej nieruchomości, co w konsekwencji prowadzi do tego, że decyzja o zezwoleniu na usunięcie nie może zostać wykonana przez takiego właściciela. W uzasadnieniu skarżąca powołała się obszernie na aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne i podkreśliła przede wszystkim, że w piśmie z dnia 28 lutego 2014 r. wniosła o niepodejmowanie żadnych czynności proceduralnych ani faktycznych w przedmiotowej sprawie w związku z toczącym się postępowaniem o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego przed Sądem Okręgowym [...] w W., sygn. akt [...]. W ocenie skarżącej jest to o tyle istotne, że nie będąc posiadaczem nieruchomości, nie może ona wykonać decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew. Tymczasem toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego przed Sądem Okręgowym [...] w W., sygn. akt [...] umożliwi skarżącej przywrócenie jej posiadania nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że drzewa objęte decyzją o zezwolenie na ich wycinkę w niniejszej sprawie znajdują się na nieruchomości gruntowej, której współwłaścicielami są M. K. i J. C. Jednakże tylko J. C. posiada całą nieruchomość i wyzbyła Skarżącą z jej posiadania. Skarżąca utraciła tym samym wszelkie uprawnienia wnikające z faktu posiadania nieruchomości. Przede wszystkim, mimo bycia adresatem decyzji zezwalającej na wycinkę drzew nie może jej wykonać, gdyż wiąże się to ściśle z jej posiadaniem. Zaś wadliwe wykonanie tej decyzji mogłoby spowodować dla niej negatywne konsekwencje. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 maja 2014 r. o ochronie przyrody skarżąca podniosła, że usunięcie drzew z nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości oraz na wniosek właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Skarżąca wskazała, że mimo, iż jako współwłaściciel złożyła przedmiotowy wniosek, to na etapie postępowania przez organem I instancji wniosła o nie podejmowanie przez ten organ czynności faktycznych i proceduralnych w związku z toczącym się postępowaniem o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego. Rozstrzygnięcie postępowania toczącego się w sądzie powszechnym umożliwi Skarżącej przywrócenie jej posiadania nad przedmiotową nieruchomości. Ponadto, z literalnego brzemienia art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody wynika, że zezwolenie na wycinkę drzew może być wydane w każdym przypadku tylko posiadaczowi. Przy czym zdaniem Skarżącej, nie ma znaczenia czy posiadacz ten jest właścicielem nieruchomości, wówczas gdyby nie był właścicielem musiałby uzyskać jego zgodę. Skarżąca zauważyła, że w przedmiotowej sprawie jest wprawdzie współwłaścicielem nieruchomości gruntowej, jednakże nie jest jej posiadaczem, co uniemożliwia jej w pełnym zakresie realizować swoich uprawnień wynikających z faktu posiadania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. W rezultacie sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności. Istotne jest także, że stosownie do art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wprawdzie organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, jednakże organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Powołany przepis wyrażą regułę niełączenia w postępowaniu administracyjnym zasady skargowości z zasadą oficjalności. Organ może w określonych przypadkach wszcząć postępowanie z urzędu, jednakże ustawodawstwo prawnomaterialne przewiduje szereg przypadków, w których wszczęcie postępowania możliwe jest wyłącznie na żądanie strony. Biorąc pod uwagę powyższe jako zasadny Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 80 i 107 § 3 kpa w związku z art. 61 §1 kpa i w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z powołanym art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie decyzja zezwalająca na usunięcie określonych drzew z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]) mogła być wydana wyłącznie na rzecz posiadacza po wyrażeniu zgody przez właściciela tej nieruchomości. W sprawie poza sporem jest, że współwłaścicielami ww. nieruchomości są M. K. i J. C. Obie również zgodnie wystąpiły z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. Następnie jednak, skarżąca w piśmie z dnia 28 lutego 2014 r. wniosła o niepodejmowanie żadnych czynności proceduralnych ani faktycznych w przedmiotowej sprawie w związku z toczącym się postępowaniem o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego przed Sądem Okręgowym [...] w W. Z kolei w odwołaniu od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] maja 2014 r., nr [...] skarżąca podkreśliła, że wyłącznie J. C. posiada całą nieruchomość, na której znajdują się drzewa objęte wnioskiem, co pozbawia skarżącą możliwości realizacji jej uprawnień. Skarżąca podkreśliła także, iż do drzew, które znajdują się na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]) przywiązuje dużą wagę, gdyż zostały one posadzone w 1938 r. i stanowią jej dziedzictwo oraz bogactwo rodowe. W takiej sytuacji SKO w W. powinno rozważyć, czy argumenty podniesione przez skarżącą nie stanowiły modyfikacji lub cofnięcia zgody na usunięcie drzew z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]), co w konsekwencji mogłoby prowadzić do zmiany przedmiotu postępowania administracyjnego lub też prowadziłoby do jego całkowitej bezprzedmiotowości z uwagi na brak spełnienia warunku koniecznego do wydania decyzji. Trudno oczekiwać od organu administracji publicznej, który otrzymał odpowiednie żądanie strony, aby kontynuował to postępowanie nie zważając na zmianę stanowiska strony lub wręcz wbrew jej woli. W takim przypadku organ, realizując regułę wyrażoną w art. 9 kpa, zobowiązany jest do wezwania strony do sprecyzowania jej stanowiska z jednoczesnym pouczeniem o skutkach procesowych czynności podejmowanych przez stronę, w szczególności zaś o skutkach cofnięcia przez skarżącą zgody na usunięcie drzew z ww. nieruchomości. Tymczasem SKO w W. kontynuowało postępowanie wydając decyzję utrzymującą w mocy Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] maja 2014 r., nr [...], pomimo jednoznacznej zmiany okoliczności sprawy. W ocenie Sądu działanie to doprowadziło w konsekwencji do wydania decyzji obarczonej istotnymi wadami procesowymi uniemożliwiającymi pozostawienie zaskarżonego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym. Rozpatrując na nowo postępowanie SKO w W. rozważy przede wszystkim czy powołane w odwołaniu przez M. K. argumenty nie stanowią modyfikacji lub cofnięcia zgody na usunięcie drzew z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obr. [...]). W tym celu konieczne jest wystąpienie do strony w celu uzyskania jednoznacznego stanowiska co do możliwości wydania zgody na usunięcie drzew. Brak takiej zgody powinien w ocenie Sądu spowodować konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania przed organem I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Z tych też względów nie jest konieczne rozważanie zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 §1 pakt 4 kpa, czego domaga się skarżąca. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika jednoznacznie, że przedstawiona przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający określoną sprawę administracyjną nie może orzec do co istoty bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przesądzającego o dalszych czynnościach w sprawie. Przesłanka ta występuje m. in. gdy organ zwraca się o rozstrzygnięcie określonej kwestii prawnej do innego organu, w którego właściwości pozostaje określony problem prawny mający wpływ na orzeczenie o całości sprawy administracyjnej. Zagadnienie wstępne powinno wyłonić się w toku postępowania administracyjnego, należeć do innego organu lub sądu oraz musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Przede wszystkim jednak musi istnieć zależność pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2001 r. sygn. akt III SA 32/00 (publ. LEX nr 47487) przez pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego. Jednocześnie ocena wspomnianego zagadnienia, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Konkludując, zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 i zawieszenie postępowania administracyjnego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a wynikiem innego postępowania i zajęciem stanowiska przez inny organ administracji publicznej lub sąd. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że to strona decyduje o tym, czy wnosi o wydanie zgody na usunięcie drzew, czy też rezygnuje z takiego wniosku. Skoro skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości to jej zgoda jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, niezależnie od tego kto jest aktualnym posiadaczem ww. nieruchomości. Natomiast po ewentualnym zakończeniu postępowania toczącego się przed sądem powszechnym, w którego wyniku strona upatruje korzystne dla siebie skutki prawne może w przyszłości wystąpić ponownie o wydanie odpowiedniej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 ppsa.