IV SA/Wa 2135/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi – R. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...] września 2010 r. R. S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską J. D. i posiadaniem przez nich wspólnego syna. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że zachodzą wobec niego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Od powyższego rozstrzygnięcia pan R. S. złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w celu ustalenia, czy małżeństwo nie zostało zawarte wyłącznie w celu uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a w szczególności czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz w celu wyjaśnienia, czy wobec zainteresowanego zachodzi przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Wojewoda [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2011 r. ponownie orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że zachodzą wobec niego przesłanki art. 57 ust. 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 6 lit. a oraz b w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził m.in., iż cudzoziemiec zawarł związek małżeński z obywatelką polską w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Rozpoznając odwołanie od wskazanej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim lub cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec R. S. zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona wart. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ II instancji wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. cudzoziemiec zawarł związek małżeński z obywatelką polską – J. D. z którą ma małoletniego syna. Z uwagi na powyższe, cudzoziemiec uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., z terminem ważności do dnia [...] grudnia 2010 r. W wyniku wywiadów środowiskowych przeprowadzonych przy ul. [...] w R. ustalono, że w lokalu [..] zamieszkuje żona cudzoziemca wraz z synem, jej rodzice oraz siostra. Nie potwierdzono natomiast faktu zamieszkiwania tam R. S.. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że sąsiedzi, po okazaniu im zdjęcia cudzoziemca, nie potwierdzili faktu jego zamieszkiwania wspólnie z małżonką pod wskazanym przez niego adresem. W oparciu o dokonane w dniach [...] grudnia 2010 r. i [...] maja 2011 r. oględziny lokalu przy ul. [...] w R., oraz złożone przez cudzoziemca w dniu [...] sierpnia 2011 r. wyjaśnienia do protokołu, a także przesłuchania świadka, organ odwoławczy uznał, że R. S. zeznał nieprawdę stwierdzając, iż do kwietnia 2011 r. zamieszkiwał wraz z żoną przy ul. [...] w R., czym wypełnił przesłankę zawartą w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Małżonkowie składając w dniu [...] sierpnia 2011 r. zeznania do protokołu potwierdzili, że nie zamieszkują wspólnie. Żona cudzoziemca mieszka w R., natomiast zainteresowany mieszka w W.. Żonę i dziecko odwiedza raz na dwa tygodnie. Wyjaśnili, iż wyjazd do W. został spowodowany koniecznością podjęcia przez pana R. S. pracy. Organ odwoławczy - po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego - wskazał, że z zeznania podatkowego cudzoziemca za 2011 r., wynika, iż pracował w W. jedynie przez trzy miesiące. Natomiast od dnia [...] lipca 2011 r. nie podejmował już zatrudnienia. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, okoliczność nieprowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego nie jest spowodowana podjęciem przez cudzoziemca pracy poza miejscem zamieszkania. Stwierdzono również, że podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2010 r. i w dniu [...] sierpnia 2011 r. małżonkowie składali rozbieżne zeznania w wielu kwestiach ich dotyczących. Rozbieżnie zeznawali co do okresów wspólnego zamieszkiwania, terminów wyjazdów cudzoziemca za granicę, odwiedzin kolegów, dochodów uzyskiwanych przez cudzoziemca z tytułu wykonywanej pracy, kontaktów ze znajomymi, wspólnych wyjść małżonków do kina, czy też sprawowania opieki nad synem podczas jego choroby. Organ odwoławczy uznał, że z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że związek małżeński cudzoziemca został zawarty w celu obejścia przepisów dotyczących udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co świadczy o tym, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, zdaniem organu, wobec R. S. zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Zainteresowany podał bowiem nieprawdziwą informację dotyczącą miejsca zamieszkiwania w okresie do kwietnia 2011 r., tj. bezpośrednio przed wyjazdem do W.. W ocenie organu odwoławczego, nietrafnie natomiast przyjął Wojewoda [...], iż cudzoziemiec wypełnił przesłankę z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Zdaniem Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, iż cudzoziemiec w sposób świadomy chciał wprowadzić organy w błąd, zatajając jeden swój wyjazd do Austrii oraz wyjazdy do Niemiec. Chcąc bowiem rzeczywiście zataić te informacje, nie ujawniałby ich w trakcie przesłuchania. W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane w oparciu o wyczerpująco zebrany i oceniony materiał dowodowy, a sama decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 3 Kpa. Na wskazaną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [..]. czerwca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. S. podnosząc zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a., a ponadto art. 57 ust. 1 pkt. 1,4,6 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie ustaliło rzeczywistych relacji małżonków. Uzasadniając kwestionowane rozstrzygnięcia organy wykorzystały zaś pojawiające się rozbieżności w zeznaniach na niekorzyść skarżącego i jego rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2012 r. skarżący wskazał, że zmieniła się jego sytuacja życiowa, ponieważ zamieszkał wspólnie z żoną w W.. Żona znalazła pracę, a syn został zapisany do przedszkola. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in.o art. 1§1i§2 ustawy z dnia 25. 07. 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna. Decyzje obu instancji naruszyły bowiem przepisy postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obiegu prawnego, uchybiono bowiem przepisom artykułów: 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nadto naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyprowadzoną z art. 15 K.p.a., uzasadniając swe rozstrzygniecie bardzo lakonicznie oraz nie uzupełniając postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. w wystarczającym zakresie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przesłanki uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczpospolitej Polskiej zostały enumeratywnie wymienione w art. 53, ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Jedną z przesłanek jest zawarcie przez cudzoziemca związku małżeńskiego z obywatelem polskim (art. 53 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy), co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pomimo zawarcia ważnego związku małżeńskiego, cudzoziemcowi odmawia się jednak udzielenia owego zezwolenia m. in. w sytuacji, gdy zawarcie związku małżeńskiego nastąpiło w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 57 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy). Ustawa o cudzoziemcach w art. 55 ust. 1 formułuje okoliczności, których zaistnienie może przemawiać za tym, że związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt. 2, 3 i 6 ustawy o cudzoziemcach, organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, nie zamieszkują wspólnie oraz nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Wystąpienie tych przesłanek, nie uzasadnia jednakże automatycznego stwierdzenia, że dane małżeństwo zostało zawarte w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pogląd taki nie znajduje bowiem uzasadnienia w literalnym brzmieniu przepisu art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, który wymienia jedynie okoliczności stwarzające potrzebę wyjaśnienia, czy dane małżeństwo nie zostało zawarte przez cudzoziemca w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (por. tożsame stanowisko sformułował NSA w wyroku z 27.04.2006 r., sygn. akt II OSK 1142/05). W realiach rozpatrywanej sprawy kwestia celu, dla którego ten związek małżeński został zawarty i jego wiarygodności podlegała już uprzednio ocenie w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Wojewodę [...] w dniu [...].11.2008 r. decyzji udzielającej R. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony od dnia [...].12.2008 r. do dnia [...].12.2010 r. Wówczas to Wojewoda, mając na uwadze zawarty przez skarżącego związek małżeński z obywatelką polską - J. D., dokumentację fotograficzną z ceremonii ślubnej oraz z wspólnej znajomości małżonków, a także zaświadczenie lekarskie o stanie ciąży J. D. stwierdził, iż zachodziły podstawy do udzielenia owego zezwolenia. Skoro zatem uprzednio ten związek małżeński nie został uznany przez Wojewodę za zawarty dla pozoru, w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - to tym bardziej dowodzenie tego obecnie byłoby bardzo utrudnione i wymagało zebrania niezbitych dowodów świadczących o tym, że jednak Wojewoda w 2008 r. błędnie ocenił sytuację i uchybił art. 57 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. W ocenie Sądu, takie stanowisko w realiach rozpatrywanej sprawy nie jest jednakże uprawnione. Z analizy stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wynika, że małżonkom wkrótce urodził się syn, a żona skarżącego nadal mieszkała wraz z siostrą i rodzicami w trzypokojowym mieszkaniu. Naturalne jest zatem, że w tej sytuacji młody ojciec starał się zapewnić byt swym bliskim, podejmując pracę tam gdzie uważał, iż ma na to największe szanse. Okoliczności te zostały pominięte przez organy orzekające obu instancji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców szczególną wagę przypisał faktowi, iż cudzoziemiec przedkładając PIT za rok 2011 mógł udokumentować jedynie trzy miesięczne zatrudnienie w W., przy uzyskiwaniu stosunkowo niewielkich zarobków. Konstatacja taka nie jest jednakże uprawniona w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy. Organy położyły nacisk na brak wspólnego zamieszkiwania małżonków, w kontekście art. 55 ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy. Skarżący po świętach Wielkanocnych 2011 r. zostawił rodzinę w R., by pracować w W.. Fakt ten przeciwstawiły niewielkim zarobkom uzyskiwanym przez skarżącego, wskazując na nieopłacalność ekonomiczną tego wyjazdu. Powołane przez organ odwoławczy okoliczności, w ocenie Sądu, nie są wystarczające dla ustalenia, że skarżący zawarł związek małżeński jedynie dla pozoru. Skarżący miał prawo w inny sposób, niż poczyniły to organy, oceniać zasadność dalszego poszukiwania pracy w W.. Z doświadczenia życiowego i znajomości realiów rynku pracy w Polsce wiadome jest, iż W. oferuje największy rynek pracy w Polsce i ma najniższy stopień bezrobocia w kraju. W tej sytuacji zachowanie skarżącego świadczy raczej o jego zaradności życiowej, roztropności i chęci poszukiwania pracy w celu zapewnienia środków egzystencji dla członków swojej rodziny. Z akt administracyjnych sprawy wynika nadto, iż skarżący nigdy nie zerwał więzi ze swoją rodziną (żoną i synem). Świadczą o tym m. in. Dołączone zdjęcia oraz wyjaśnienia skarżącego i jego małżonki. Organy pominęły nadto zeznania rodziny żony skarżącego oraz jej sąsiadki S. B., zamieszkałych przy ul. [...] w R.. Świadkowie ci potwierdzili, iż jakkolwiek skarżący w 2011 r. na wiosnę przeprowadził się do W. w poszukiwaniu pracy, to jednak przynajmniej raz na dwa tygodnie przyjeżdża do żony i syna. Los bliskich nie jest mu więc obojętny, co czyni nieuprawnionym wskazanie przez organy przesłanki z art. 55 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, jako jednej z podstaw wydania decyzji odmownej. Wskazana sąsiadka potwierdziła nadto fakt jego zamieszkiwania pod adresem ul. [...] w R. zaznaczając, iż jest dobrym człowiekiem. Żona skarżącego w tym czasie studiowała w R. i w aktach sprawy znajdują się oświadczenia obojga małżonków, iż po skończeniu przez nią studiów chcą razem zamieszkać w W. i tam pracować oraz opiekować się synem. Zamierzenia te małżonkowie już częściowo zrealizowali, jak dokumentowali to w piśmie procesowym z dnia [...].12.2012 r. Z tych przyczyn Sąd uznał, iż organ odwoławczy dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie oceny zaistnienia podstaw do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Przechodząc do kolejnej przesłanki wydania decyzji odmownej należy zauważyć, że stwierdzenie, iż małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą (art. 55 ust. 1 pkt 6), nie jest tożsame z ustaleniem, że związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a jedynie uzasadnia przeprowadzenie postępowania, umożliwiającego ustalenie, czy małżeństwo zostało zawarte w tym celu. Dopiero wynik tego postępowania wyjaśniającego – przeprowadzonego przy poszanowaniu reguł wynikających z K.p.a., z ograniczeniami o których mowa w art. 55 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach i przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy mających znaczenie dla oceny celu zawartego małżeństwa - może uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 57 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu, również i ta przesłanka nie została poddana właściwej ocenie organów, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Powstałe rozbieżności, wskazane organy, nie mają znaczącego charakteru. Fakty mające miejsce w przeciągu około trzech lat mogą bowiem podlegać pewnemu zatarciu w pamięci obojga małżonków. Okoliczność ta winna być więc rozważona w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Nadto w świetle przesłanek ustawowych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, istotne jest nie tyle ustalenie, czy małżonkowie są zgodni, co do ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, ile ustalenie, czy zwarcie małżeństwa nastąpiło w celu otrzymania przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ustalenia takie natomiast wykluczyła już uprzednia, pozytywna decyzja Wojewody, a dowody zgromadzone w obecnym postępowaniu administracyjnym, znajdujące się w aktach sprawy, okoliczności tej nie potwierdzają. Wymaga podkreślenia, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy wskazuje na to, iż ocena zdarzeń, które miały miejsce od chwili zawarcia znajomości przez przyszłych małżonków jest dokonywana przez nich w sposób dosyć spójny, a rozbieżności pojawiające się w złożonych wyjaśnieniach zasadniczo ich nie dotyczą. Nadto niezgodność, o której mowa w powołanym przepisie, występuje w sytuacji, gdy dotyczy zeznań małżonków, a nie innych osób. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdził więc, w ocenie Sądu, tezy o zawarciu fikcyjnego związku małżeńskiego, uzasadniającej odmowę udzielania zezwolenia na podstawie art. 57 ust.1 pkt 4 oraz art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Nadto organ odwoławczy trafnie wywiódł, iż wbrew twierdzeniu Wojewody [...], nie zachodziła przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy. Bez właściwego uzasadnienia i udowodnienia swego stanowiska potwierdził natomiast wystąpienie przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b tej ustawy. Twierdzenie swe, jak należy domniemywać, bo nie wynika to z treści decyzji, oparł na zeznaniach świadka E. Z., które uznał za wiarygodne. Świadek ten podważył zeznania skarżącego, jakoby do czasu wyjazdu do W. zamieszkiwał wraz z żoną w lokalu przy ul. [...] w R., a pod wskazanym przez świadka adresem (ul. [...] w R.), nie zamieszkiwał lecz często przebywał u swego kolegi. E. Z. oświadczył, iż w tym czasie skarżący wraz ze swym kolegą [...] wynajmował wspólnie jeden z pokoi w lokalu, w którym świadek również wówczas mieszkał przy ul. [...] w R.. Następnie zaś, tuż przed wyjazdem do W. w 2011 r., skarżący sam mieszkał w tym pokoju. Świadek ten zeznał również, że skarżący pozostawił numer telefonu komórkowego do ewentualnych rozliczeń opłat związanych z tym lokalem. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organy potwierdziły, czy istotnie ten numer telefonu należał do skarżącego, nie ustaliły też jakie relacje występowały pomiędzy skarżącym a powołanym świadkiem, czy można było uznać go za osobę bezstronną, a więc dać wiarę jego zeznaniom. Kolega skarżącego – [...] M. S. S. stwierdził bowiem, iż pozostali współlokatorzy mogli niechętnie przyjmować fakt, iż skarżący często go odwiedzał i być może sądzili, że u niego mieszka (k. 169 i nast. akt admin.). Okoliczność ta nie została zatem właściwie wyjaśniona, w szczególności dla jej naświetlenia nie powołano jako świadka właściciela lokalu przy ul. [...] w R.. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że w zakresie miejsca zamieszkiwania skarżącego w tym czasie w R. nie ma rozbieżności w zeznaniach małżonków. Brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie nie pozwala, w ocenie Sądu, na wskazanie tej przesłanki jako przemawiającej za zasadnością wydania decyzji odmownej. Należy podkreślić, że przeprowadzenie wnikliwej analizy wniosku, a następnie ustalenie wszelkich istotnych okoliczności jest szczególnie ważne w sprawach o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż nieuzasadniona odmowa wydania zezwolenia dotyczy bezpośrednio także obywateli polskich i może prowadzić do rozdzielenia zarówno małżonków, pomimo zawarcia ważnego związku małżeńskiego, jak i wychowywania się dziecka, u którego są podejrzenia poważnej choroby w niepełnej rodzinie, co jest nie do pogodzenia z celem tej regulacji. Konsekwencją nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, byłoby zatem rozbicie istniejącego związku małżeńskiego i zerwanie więzi ojcowskiej skarżącego z małoletnim synem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Wobec braku wniosku - prawidłowo pouczonego skarżącego, zawiadomionego na adres wskazanego pełnomocnika ustanowionego do doręczeń oraz jego pełnomocnika ustanowionego na rozprawie - zgłoszonego do chwili zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia o zwrot kosztów postępowania sądowego, Sąd kosztów tych nie zasądził. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżącego o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, należy uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w tym orzeczeniu.