IV SA/Wa 2136/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji IV SA/Wa 2136/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) września 2006 r. nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) sierpnia 2006 r. nr (...) orzekającą o odmowie wymeldowania A. Z. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. (...) Powołana decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego na wniosek J. Z., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych odmówił wymeldowania A. Z. wskazując, iż nie została spełniona przesłanka uzasadniająca wymeldowanie, tj. A. Z. nie opuściła przedmiotowego lokalu i w związku z tym nie ciążył na niej obowiązek wymeldowania się z miejsca stałego pobytu. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł J. Z. - mąż A. Z. twierdząc, iż żona dobrowolnie wyprowadziła się z mieszkania przy ul. (...) w dniu 1 stycznia 2006 r. Zdaniem odwołującego się A. Z. zameldowana jest obecnie przy ul. (...) gdzie zamieszkuje jej matka. Wojewoda (...) rozpoznając odwołanie wskazał, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że nie zaistniał warunek konieczny do wymeldowania A. Z. w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wymieniona czasowo przebywa u matki, a związane jest to ze stanem jej zdrowia. Zainteresowana ponadto podkreśliła, że zamierza wrócić do lokalu przy ul. (...) gdy pozwoli na to stan jej zdrowia. Na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie wniósł J. Z. W uzasadnieniu skargi podniósł, że A. Z. opuściła miejsce stałego zameldowania w dniu 1 stycznia 2006 r. nie informując skarżącego, że wyprowadza się do innego mężczyzny, z którym spędziła Noc Sylwestrową. Spakowała wszystkie swoje rzeczy osobiste i dobrowolnie opuściła lokal. Z informacji uzyskanych przez skarżącego wynika, iż A. Z. nie mieszka u swojej matki. Ponadto skarżący stwierdził, iż jego żona wyprowadzając się oświadczyła, że pozostawia dorobek całego małżeństwa nie mówiąc nic o wysokości zadłużenia względem kontrahentów w okresie prowadzenia przez nich działalności gospodarczej. Skarżący nadto IV SA/Wa 2136/06 podniósł, iż nie otrzymał pisma z Urzędu Wojewódzkiego w sprawie zapoznania się z oświadczeniem złożonym przez A. Z. w dniu 4 sierpnia 2006 r. i nie miał możliwości ustosunkowania się do sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi organ odwoławczy wyjaśnił, że J. Z. został wezwany do skorzystania, w terminie siedmiu dni, od dnia otrzymania wezwania, z prawa jakie przysługuje mu na podstawie art. 10 kpa, a mianowicie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, z czego jednak nie skorzystał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa. Zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów kpa, a w szczególności jego art. 7, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodatkowo art. 77 kpa wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nadto art. 107 kpa wskazuje na elementy, jakie powinny znaleźć się w decyzji aby można było uznać ją za prawidłową. Uzasadnienie IV SA/Wa 2136/06 faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zgodnie natomiast z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), zgodnie z którym orzeczenie o wymeldowaniu w trybie administracyjnym wymaga ustalenia, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu. Rozpoznając sprawę niniejszą Sąd doszedł do przekonania, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie wyjaśniły w sposób wystarczający wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organy administracji mogły oprzeć się w zasadzie jedynie na zeznaniach J. Z. i A. Z. złożonych do protokołu. W ocenie Sądu nie jest to jednak wystarczające. W protokole z dnia 27 kwietnia 2006 r. J. Z. oświadczył, że w dniu 1 stycznia 2006 r. jego żona A. Z. wyprowadziła się, zabrała wszystkie swoje rzeczy, a obecnie skarżący nie wie gdzie ona przebywa. W protokole z dnia 24 lipca 2006 r. A. Z. oświadczyła z kolei, że jej mąż od lat nadużywa alkoholu. Jego zachowanie spowodowało jej zły stan zdrowia. Obecnie leczy się i lekarz zalecił jej zmianę miejsca zamieszkania. Uważa, że w ciągu roku powróci do miejsca stałego pobytu. W przedmiotowym lokalu zostawiła cały dorobek życia i nie zamierza na stałe opuszczać lokalu przy ul. (...). W protokole z dnia 4 sierpnia 2006 r. A. Z. powtórzyła swoje oświadczenie. Komenda Rejonowa Policji (...) pismem z dnia 19 lipca 2006 r. poinformowała organ, iż w lokalu przy ul. (...) nie przebywa A. Z., a rozpytani mieszkańcy okolicznych posesji oświadczyli, iż nie znają lokatorów budynku (...). Również M. Z. i P. Z. oświadczyli, iż nie jest im znane miejsce pobytu ich ciotki A.Z. ani też data od kiedy nie zamieszkuje ona w lokalu przy ul. (...). Przesłanką wymeldowania jest dobrowolne i trwałe opuszczenie miejsca stałego pobytu bez dopełnienia czynności wymeldowania. Badając tę przesłankę należało dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, a w szczególności ustalić IV SA/Wa 2136/06 charakter pobytu A. Z. poza miejscem stałego pobytu. Wymagało to przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wszechstronnego rozważenia wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Ocena dowodów winna znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie jakim dowodom organ dał wiarę, a jakim odmówił wiarygodności i dlaczego. Ustalenie stanu faktycznego, jak to uczynił organ, tylko w oparciu o oświadczenie A. Z., a więc osoby, której ewentualne wymeldowanie dotyczy, bez zgromadzenia i dokonania oceny innych dowodów jest naruszeniem reguł postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mogło bowiem dojść do błędnych ustaleń faktycznych, na podstawie których organ wydał kwestionowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy należało uznać za niewystarczający do podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sprawie. Niniejszy wyrok ma ten skutek, że organy ponownie rozpoznają odwołanie z zastosowaniem reguł postępowania. Istotą postępowania bowiem w niniejszej sprawie jest zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu A. Z. Tylko po dokonaniu wnikliwej analizy stanu faktycznego będzie możliwa ocena zaistnienia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.