IV SA/Wa 2136/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [....] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1) zwolnić J. B. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla J. B. adwokata z urzędu. J. B. wraz ze skargą na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2009 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu warunków środowiskowych przedsięwzięcia złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 13 stycznia 2010 r. skarżąca podała, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podniosła, że jest osobą schorowaną, utrzymuje się z emerytury w wysokości ok. 1000 zł. Oświadczyła, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni jest osobą samotną, poza mieszkaniem o pow. 40 m2 nie posiada innego majątku. Przy piśmie z dnia 5 lutego 2010 r. wnioskodawczyni - uzupełniając wniosek o przyznanie prawa pomocy - nadesłała odcinek przekazu pocztowego, z którego wynika, że otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 974,84 zł (netto). Rozpoznając przedmiotową sprawę należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trudna sytuacja materialna skarżącej daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez nią jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, narazi ją na uszczerbek utrzymania koniecznego. W szczególności mając na uwadze, iż dochód wnioskodawczyni stanowi kwota 974,84 zł, należało uznać, iż nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Z podanych we wniosku informacji wynika, że uzyskiwany przez wnioskodawczynię dochód pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.