IV SA/Wa 2139/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów postanawia: - odmówić skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca M. K. w dniu 14 września 2015 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca oświadczyła, że jest osobą starszą i utrzymuje się z renty, którą w całości przeznacza na niezbędne utrzymanie. Wnioskodawczyni jest właścicielem domu oraz współwłaścicielem nieruchomości rolnej o pow. 0,77 ha, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Referendarz sadowy zarządzeniem z dnia 18 września 2015 r. wezwał wnioskodawczynię do nadesłania – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania: a) oświadczenia wyjaśniającego czy gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie czy wspólnie z inną (innymi) osobą (osobami), b) wyciągów z kont bankowych, będących w posiadaniu skarżącej i ewentualnie osób z którymi prowadzi gospodarstwo domowe, wraz z historią dokonanych na rachunkach operacji, c) dokumentów wskazujących i potwierdzających wysokość otrzymywanego przez skarżącą świadczenia rentowego - na przykład odcinka wypłaty renty z sierpnia lub września 2015 r., bądź kopii decyzji właściwego organu rentowego ustalających aktualną wysokość renty, d) kopii decyzji właściwego organu administracji ustalającej wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2015 r. M. K. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Stwierdzono, co następuje: Wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270z e zm., dalej jako p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postepowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Jeżeli oświadczenie to okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, to strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Strona ma zatem inicjatywę dowodową w zakresie właściwego przedstawienia przyczyn uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a referendarz (sąd) na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W rozpoznawanej sprawie, referendarz stwierdził, że nie jest możliwe dokonanie oceny sytuacji majątkowej strony, skoro skarżąca - mimo wezwania - nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Wnioskodawczyni nie wyjaśniła wysokości źródła utrzymania, nie podała informacji dotyczących posiadanej nieruchomości. Brak tych dokumentów uniemożliwiał referendarzowi ocenę, czy w przypadku skarżącej wystąpiły przesłanki do przyznania prawa pomocy. To z kolei oznaczało, że skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powyższych względów referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.