IV SA/Wa 2139/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwrot kosztów przejazdu w sprawie ze skargi D. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia oddalić wniosek o zwrot kosztów przejazdu Wyrokiem z 16 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków. Rozprawa poprzedzająca wydanie ww. orzeczenia zakończyła się o godzinie 14:15 co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu (k. 86 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącej D. K. i następca prawny M. K. – H. K. po zakończeniu rozprawy, o godzinie 14:40 (co wynika z prezentaty biura podawczego) złożył wniosek o zwrot kosztów przejazdu na rozprawę samochodem prywatnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Według tej zasady, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., sądowe i nie można ich interpretować rozszerzająco (por. wyrok NSA z 30 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2905/13, CBOISA). Natomiast zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do Sądu oraz równowartość utraconego zarobku w skutek stawiennictwa w Sądzie. Należy podkreślić, że skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, ale wyłącznie w razie uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji (art. 200 p.p.s.a.). Ponadto jak wynika z art. 210 § 1 p.p.s.a. zwrot ten możliwy jest jedynie na wniosek strony zgłoszony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia oraz w oparciu o dokumenty potwierdzające długości trasy przejazdu od miejsca zamieszkania do sądu, rodzaju środka transportu (tylko środki transportu masowego) i jego klasę (por. np. postanowienie WSA w Łodzi z 16 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 945/15, CBOISA). W innym przypadku zwrot kosztów podróży przysługuje stronie jedynie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu. Taką sytuację przewiduje art. 91 § 3 p.p.s.a., kiedy to Sąd może w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzić stawienie się stron lub jednej z nich osobiście lub przez pełnomocnika (por. postanowienie Postanowienie WSA w Gliwicach z 10 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 298/08, CBOISA). W niniejszej sprawie należy po pierwsze wskazać, że skarga została oddalona, zatem nie została spełniona przesłanka pozytywna wskazana w art. 200 p.p.s.a. Ponadto trzeba wskazać, że z akt sądowych wynika, iż strona nie złożyła wniosku o zwrot kosztów do czasu zamknięcia rozprawy. Jednocześnie należy zauważyć, że w sprawie nie zaistniała przesłanka pozytywna wynikająca z art. 91 § 3 p.p.s.a., co jasno wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o terminie rozprawy, w którym wyraźnie wskazano, że stawiennictwo jest nieobowiązkowe. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 199, art. 200 oraz art. 160 p.p.s.a. stwierdził, że nie zachodzi podstawa do przyznania H. K. zwrotu kosztów przejazdu i orzekł jak w sentencji postanowienia.