IV SA/Wa 2139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].2016 r. nr [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (zwanego dalej Prezesem KZGW) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (zwanego dalej Dyrektorem RZGW) z dnia [...]2016 r., nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp) części wsi [...], [...] i [...], dla obszaru obejmującego działki o nr. ew.: [..], [...], [...], [...] i [..] i część działki nr [...] w miejscowości [...] - w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody. Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469, ze zm.) oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, ze zm.). Wnoszący zażalenie w imieniu Gminy - Wójt Gminy [...] zarzucił, że Organ zmienił wcześniej przyjęte przez siebie stanowisko, bez zaistnienia nowych okoliczności mogących przyczynić się do jego zmiany i do wydania innego uzgodnienia niż wcześniejsze. Podał, że uprzednio uchwalona zmiana mpzp została uzgodniona przez Dyrektora RZGW w [...]. Tereny przeznaczone pod lokalizację dróg publicznych w uchwale Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [..] marca 2010 r. powtórzono w projekcie obecnie przedłożonego do uzgodnienia projektu zmiany mpzp. Jedyną różnicą w ich zakresie są ustalenia dotyczące konkretnych parametrów zabudowy (nie dotyczy to terenów dróg), co ma służyć dostosowaniu planu do obowiązujących przepisów prawa. Wójt zauważył także, iż rozporządzenie nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody "[...]" (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 112, poz. 1938), stanowiące podstawę odmowy uzgodnienia, nie wywołuje skutku prawnego określonego w art. 33 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie może zatem zobowiązywać sporządzającego projekt planu do wprowadzenia zmian niebędących przedmiotem opracowania. Wójt Gminy [...]w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. wyjaśnił, że drogi: [...], [...], [...], zaznaczone w projekcie zmiany planu, wytyczył już plan pierwotny i nie były one przedmiotem obecnej zmiany. Uchwalona [...] marca 2010 r. zmiana mpzp (zmienianego podczas tej procedury), uzgodniona została wówczas przez Dyrektora RZGW w [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko I. instancji, że działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...] i część działki nr [...] położone w miejscowości [...], objęte przedmiotowym projektem zmiany mpzp (zał. graficzny nr 2 do I. instancji), znajdują się na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęć wody "[....]", ustanowionej przez Dyrektora RZGW w [...] rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 17 tego rozporządzenia na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęć wody "[...]" obowiązuje zakaz "budowy autostrad, dróg oraz torów kolejowych". W tym kontekście podał, że w przedstawionym do uzgodnienia projekcie zmiany mpzp przewiduje się przeznaczenie części cyt. nieruchomości na tereny dróg publicznych ([...], [...], [...]). Ponadto na terenie oznaczonym w przedmiotowym planie jako MN/U1 dopuszcza się możliwość lokalizacji dróg wewnętrznych. Konkludując podsumował, że zapisy te są sprzeczne z przepisami cyt. rozporządzenia, ponieważ wiążą się z wydzieleniem i budową nowych dróg na terenie ochrony pośredniej ujęć wody "[...]". Dodatkowo Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, "na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęć wody "[...]" zakazuje się wprowadzania ścieków do ziemi i wód (dotyczy również ścieków oczyszczonych), za wyjątkiem oczyszczonych wód opadowych oraz oczyszczonych ścieków z istniejących oczyszczalni na podstawie pozwolenia wodnoprawnego". W związku z tym stwierdził, że fakt znajdowania się wymienionych działek objętych zmianą mpzp w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody znajduje odzwierciedlenie zarówno w części tekstowej projektu zmiany mpzp (§ 6 uchwały), jak i na załączniku graficznym do zmiany mpzp. Podzielił zatem ustalenia I. instancji, że nakaz sformułowany w § 7 pkt 6 przedmiotowego projektu uchwały powinien uwzględniać wymogi związane z lokalizacją obszaru objętego zmianą planu na terenie ochrony pośredniej ujęć wody "[...]" i dopuszczać odprowadzanie do wód lub do ziemi jedynie oczyszczonych wód opadowych. Prezes KZGW stwierdził także, iż zapisy przedłożonego projektu zmiany mpzp są niezgodne z przepisami obowiązującego rozporządzenia Dyrektora RZGW w [...]. Są wewnętrznie sprzeczne i wzajemnie się wykluczają. Z jednej strony projekt zmiany mpzp dopuszcza bowiem na terenie ochrony pośredniej budowę dróg publicznych (tereny oznaczone symbolami [...], [...] i [...]) i dróg wewnętrznych (na terenie oznaczonym symbolem [...]), z drugiej zaś strony wskazuje się (w § 6), że na obszarze objętym planem istnieje "obowiązek uwzględniania szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu wynikających z Rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [..] z dnia [...] września 2005 r., którego przepisy w sposób jednoznaczny zakazują budowy dróg. Ponadto, z treści zażalenia wynika, że Wójt Gminy [...] ma świadomość i zgadza się ze stwierdzeniem, iż na podstawie tego rozporządzenia Dyrektora RZGW w [...] nr [...] z dnia [...] września 2005 r. tereny objęte zmianą mpzp znajdują się na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęć wody "[...]", gdzie obowiązuje zakaz "budowy autostrad, dróg oraz torów kolejowych". Jednocześnie Wójt w rozpatrywanym przypadku podważa zasadność zastosowania przepisów tego rozporządzenia. Prezes KZGW odniósł się też do zarzutu Skarżącego, iż Organ I. instancji zmienił przyjęte wcześniej stanowisko, gdyż w 2010 r. została uchwalona zmiana mpzp części wsi [...], [...] i [...], która obejmuje swoim obszarem między innymi teren obecnie przedłożony do uzgodnienia, w ramach obecnej zmiany mpzp i została uzgodniona przez Dyrektora RZGW w [...] (postanowienie z dnia [...] 2008 r.). Wyjaśnił, że każdą sprawę organ administracji publicznej zobowiązany jest rozpatrywać indywidualnie i niezależnie od rozstrzygnięcia wydanego w innej, choć podobnej sprawie. Prowadząc postępowanie administracyjne należało poddać analizie całość zebranego materiału dowodowego i dokonać jego oceny w oparciu o znany organowi stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dniu wydania danego rozstrzygnięcia. Stwierdził zatem, że w 2008 r. z Dyrektorem RZGW był uzgadniany projekt zmiany mpzp o innej treści, niż obecnie przedłożony do uzgodnienia (w lutym 2016 r.). Jednocześnie, nawet hipotetyczne ustalenie, iż w przeszłości doszło do pewnej liberalizacji rygorów dotyczących zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, nie może prowadzić do wniosku, że organy administracji, właściwe w sprawach tej ochrony, są odtąd na stałe związane takim podejściem, ignorując zebrane w międzyczasie doświadczenia. Uznał natomiast za uzasadnioną uwagę zawartą w piśmie Wójta z dnia [...] kwietnia 2016 r., iż - wbrew twierdzeniu Dyrektora RZGW - Skarżący nie przedstawiał w zażaleniu interpretacji jakoby zakaz budowy dróg, autostrad i torów kolejowych dotyczył jedynie autostrad, dróg kolejowych i torów kolejowych. Ocenił jednak, że uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia, bowiem twierdzenia te Organ I. instancji zawarł w piśmie przekazującym zażalenie do Organu odwoławczego, a nie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. We wniesionej skardze Gmina [...] reprezentowana przez jej Wójta zarzuciła, co następuje: 1) błędną interpretację - § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 112, poz. 1938); 2) naruszenie następujących przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.): - art. 23 ustawy - poprzez brak współpracy przy sporządzaniu zmian do mpzp, - art. 24 ustawy - poprzez nie określenie szczegółowych warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, - art. 3 ustawy - wedle którego kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy, - art. 14 ustawy - poprzez ograniczenie kompetencji rady gminy w zakresie ustalania przeznaczenia terenów, oraz określania sposobów ich zagospodarowania. W związku z tymi naruszeniami obowiązującego prawa wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W jej uzasadnieniu raz jeszcze podkreślono, że na obszarze tej strefy projekt zmiany planu utrzymuje w mocy ustalenia obowiązującego planu w zakresie układu komunikacyjnego. Jedyną różnicą są ustalenia dotyczące konkretnych parametrów zabudowy (nie dotyczy to terenów dróg), co ma służyć dostosowaniu przyjętych rozwiązań do obowiązujących przepisów prawa. Projekt zmiany planu miejscowego w żadnej mierze nie dokonuje zmian w układzie komunikacyjnym na terenie tej strefy ochronnej. Podkreślono, że poprzedni plan został uchwalony już po wejściu w życie tego rozporządzenia i został uzgodniony przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. Zdaniem Strony skarżącej, Organ nie może zobowiązać sporządzającego projekt planu do wprowadzania zmian niebędących przedmiotem opracowania. Gmina podała, że na gruncie obowiązującego prawa wodnego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej został wyposażony w ustawową kompetencję do normatywnej ingerencji w treść nakazów, zakazów i ograniczeń ustalonych dla danej strefy ochronnej ujęcia wody. Ustawodawca przewidział konieczność współdziałania twórców projektów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, jako organem dysponującym pogłębioną wiedzą fachową oraz dostępem do dokumentacji hydrogeologicznej, hydrograficznej i geomorfologicznej. Podkreślił, że negatywne stanowisko organu uzgadniającego prowadzi do sytuacji, w której sporządzający plan miejscowy lub jego zmianę nie będzie mógł łączyć projektowanego układu komunikacyjnego, nawet niewielkim odcinkiem, z istniejącymi drogami, gdy te położone są w granicach strefy ochronnej ujęcia wody. Jego zdaniem, narusza to prawa nabyte osób zamieszkałych na terenach objętych ochroną. Stosowanie nakazów, zakazów i ograniczeń nie może mieć charakteru dowolnego i musi służyć realizacji celów z art. 54 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.). Reasumując podkreślono, że zmiany zaproponowane w projekcie zmiany planu miejscowego i przyjęte w nim rozwiązania planistyczne były i są zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...] października 2011 r. oraz z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej nie naruszył bowiem przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na wstępie dalszych rozważań należy zauważyć, iż uchwalanie planu miejscowego stanowi proces legislacyjny, zmierzający do tworzenia prawa miejscowego. Te same uwagi odnieść należy również do jego zmiany. Wymaga on uzyskania szeregu uzgodnień, w tym uzgodnienia na podstawie art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o które Gmina wystąpiła w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie wydał Organ właściwy. Dokonując wstępnej oceny przedłożonego do uzgodnienia projektu uchwały stwierdzić należy, że niewątpliwie projekt uchwały z 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...], [...] i [...] ma charakter opracowania całościowego i odnośnie przyjętych rozwiązań komunikacyjnych, posługuje się innymi symbolami niż zastosowane w uprzednio przyjętej uchwale (wskazanej przez Skarżącego, uchwalonej w 2010 r. zmianie mpzp, która obejmowała swoim obszarem między innymi teren obecnie przedłożony do uzgodnienia w ramach aktualnej zmiany mpzp części wsi [...], [...] i [...] i która to zmiana mpzp została uzgodniona pozytywnie przez Dyrektora RZGW w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., nr [....]. Do uzgodnienia przedłożono więc Organowi całkowicie nowy projekt uchwały zmieniającej ten plan miejscowy. Obecny projekt zmiany mpzp zawiera m. in. regulacje tyczące przeznaczenia terenów [...], a więc terenów dróg publicznych (§ 21 – dla terenu oznaczonego symbolem [...]; § 29 w zw. z § 34 – dla terenów oznaczonych symbolami [...] i [...]). Wskazane regulacje projektu zmiany planu odwołują się do rysunków planu (przedmiotowej zmiany planu). Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby te zapisy zmiany planu wraz ze stosownymi załącznikami graficznymi sporządzonego projektu były przedłożone do uzgodnienia Dyrektorowi RZGW w [...], jako organowi właściwemu w sprawie, w celu uzgodnienia projektu w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody. W ocenie Sądu, jest to odrębny akt prawa miejscowego, regulujący w sposób całościowy kwestie zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowym obszarze, w tym przyjęte rozwiązania komunikacyjne. Potwierdza to trafność stanowiska Organów, że Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] przedłożony został do uzgodnienia całkiem nowy projekt uchwały w sprawie zmiany tego mpzp części wsi [...], [...] i [...]. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem Gminy, że w części regulującej przebieg połączeń komunikacyjnych, a więc dróg publicznych (tereny oznaczone symbolami [...], [...] i [...]) nie doszło do zmian w układzie komunikacyjnym. Wręcz przeciwnie, pojawiły się nowe symbole i oznaczenia. Nadto, w dalszym ciągu jest to układ komunikacyjny projektowany (postulowany), który dotychczas nie powstał i na nowo ("starym śladem") został wytyczony w aktualnym projekcie zmiany mpzp. Stąd bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje treść uzgodnienia Dyrektora RZGW w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., nr [...]. Trafne jest stanowisko Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, że w 2008 r. z Dyrektorem RZGW w [...] był uzgadniany projekt zmiany mpzp o innej treści, niż obecnie przedłożony Organowi do uzgodnienia (w lutym 2016 r.). Nadmienić należy, że w świetle art. 51 pkt 1 ustawy Prawo wodne, w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenie zakładów wymagających wody wysokiej jakości, a także ze względu na ochronę zasobów wodnych, mogą być ustanawiane strefy ochronne ujęć wody. Przystępując do rozważenia pod tym kątem zarzutów skargi, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga bezsporność faktu położenia części obszaru objętego zmianą przedmiotowego planu miejscowego (działek o nr. ew.: [...], [...], [...], [...] i [...] i część działki nr [...] w miejscowości [...]) w strefie pośredniej ochrony ujęć wody "[...]", a w konsekwencji objęcie ich ograniczeniami wynikającymi z rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 112, poz. 1938). W przedstawionym do uzgodnienia projekcie zmiany mpzp przewidziano przeznaczenie części wskazanych nieruchomości na tereny dróg publicznych ([...], [...], [...]), a na terenie oznaczonym w przedmiotowym planie jako [...] dopuszcza się możliwość lokalizacji dróg wewnętrznych. Fakt położenia wymienionych działek, objętych zmianą mpzp, w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody znajduje potwierdzenie na załączniku graficznym do zmiany mpzp (pliki zatytułowane: 02_rysunek_cz-b 2.pdf i 02_rysunek_kolor.pdf). Ponadto, wskazano na to w części tekstowej projektu zmiany mpzp (§ 6 uchwały). Już z art. 54 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne wynika, że na terenach ochrony pośredniej może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, a w szczególności budowa autostrad, dróg oraz torów kolejowych. Wobec tego, zgodnie ze znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...]września 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. Nr 112, poz. 1938), na terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęć wody "[...]" zakazuje się budowy autostrad, dróg oraz torów kolejowych. Trafnie zatem przyjęły Organy obu instancji, że zapisy przedłożonego projektu zmiany mpzp są niezgodne z przepisami obowiązującego, przedmiotowego rozporządzenia Dyrektora RZGW w [...]. Należy także się zgodzić ze stanowiskiem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, że zapisy przedmiotowego projektu zmiany mpzp pozostają w wewnętrznej sprzeczności i się wzajemnie wykluczają. Z jednej strony projekt zmiany mpzp dopuszcza na terenie ochrony pośredniej budowę dróg publicznych (tereny oznaczone symbolami [...], [...] i [...]) i dróg wewnętrznych (na terenie oznaczonym symbolem [...]), z drugiej zaś strony odwołuje się regulacji rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2005 r. (w § 6), nakładając obowiązek uwzględniania szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu wynikających z tego rozporządzenia, którego przepisy w sposób jednoznaczny zakazują budowy dróg na takim terenie. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że uchybienie stanowiło zarzucone niezajęcie przez Organ odwoławczy stanowiska, czy rozporządzenie to nie wywołuje skutku prawnego, wynikającego z art. 33 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Kwestia ta bowiem pozostaje poza przedmiotem niniejszego postępowania, tyczy bowiem uchwały zmienianej, a nie uzgadnianego projektu uchwały zmieniającej. Paragraf 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 112, poz. 1938), wbrew zarzutom skargi, został więc prawidłowo zinterpretowany przez Organy obu instancji. Należy zgodzić się ze Skarżącą, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl jej art. 23 dążyć należy do współpracy przy sporządzaniu zmian do mpzp. Skarżąca nie wykazała jednak, aby dążyła do takiej współpracy, w odmienny sposób starając się zaprojektować połączenia komunikacyjne istniejących dróg, skoro przepisy nie pozwalają na wykonanie połączeń w zamierzonych miejscach. W tym kontekście, nie mógł więc bez dobrej woli i inicjatywy Gminy, znaleźć zastosowania art. 24 tej ustawy. Bez wyrażonej przez Gminę chęci zmiany przyjętych w projekcie rozwiązań komunikacyjnych, nie było możliwe określenie przez Organ szczegółowych warunków, na jakich uzgodnienie to mogłoby nastąpić. Wskazanie rozwiązania nienaruszającego obowiązujących przepisów prawa w tym względzie, pozostaje bowiem całkowicie w gestii planisty opracowującego projekt zmiany mpzp. Dopiero po zaproponowaniu przez niego innego rozwiązania, Organ uzgadniający, jako dysponujący pogłębioną wiedzą fachową oraz dostępem do dokumentacji hydrogeologicznej, hydrograficznej i geomorfologicznej mógłby zająć stanowisko co do prawidłowości proponowanego innego rozwiązania niż dotychczasowe. Co się zaś tyczy zarzuconego naruszenia art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wedle którego kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy, to "władztwo to" podlega ograniczeniom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa i sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Gmina uchwalając zmianę przedmiotowego planu zobowiązana była do przestrzegania postanowień obowiązującego rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 112, poz. 1938), a więc i wynikających z niego zakazów. W tym też zakresie doznawały ograniczenia uprawnienia rady gminy w zakresie ustalania przeznaczenia terenów, oraz określania sposobów ich zagospodarowania, wynikające z art. 14 cyt. ustawy. Wskazać też należy, że zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów K.p.a. Postanowienia obu instancji zostały prawidłowo uzasadnione i zasadnie wydane. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.