IV SA/Wa 2140/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. T. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego R. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. T. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego R. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej postanawia: 1) zwolnić H. T. reprezentowaną przez przedstawiciela ustawowego R. T. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla H. T. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego R. T. adwokata. H. T. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego R. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 15 lipca 2013 r. w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej. Wraz ze skargą do Sądu wpłynął wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF, z którego wynika, że skarżąca, domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku przedstawiciel ustawowy wnioskodawczyni R. T. oświadczył, że jego rodzina nie posiada żadnych zasobów pozwalających na pokrycie kosztów postępowania w tej sprawie oraz w sprawach dotyczących pozostałych członków rodziny. Wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z ojcem, matką, dwiema małoletnimi siostrami oraz małoletnim bratem. Nie posiadają jakiegokolwiek majątku. Otrzymują zasiłek rodzinny i okresowy, w łącznej wysokości 1160 zł, który przeznaczają na opłacenie wynajętego mieszkania i rachunków oraz na wyżywienie sześcioosobowej rodziny. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącej oraz jej rodziny wzięto pod uwagę, że nie posiadają oni zasobów pieniężnych, majątku. Rodzina skarżącej otrzymuje zasiłki w łącznej wysokości 1160 zł. Nie posiada jakiekolwiek majątku, oszczędności pieniężnych. W tej sytuacji uzasadnione jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych (na obecnym etapie postępowania jest to wpis od skargi w wysokości 300 zł) oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącej prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem jej prawa do sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.