IV SA/Wa 2141/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zwolnić A. R. od kosztów sądowych. Skarżący A. R. w odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 listopada 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r., w piśmie procesowym z dnia 13 grudnia 2010 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wobec tego, iż wniosek skarżącego nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem Sądu z dnia 28 grudnia 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia tego braku i wypełnienia odpowiedniego formularza w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący został również wezwany do nadesłania stosownego zaświadczenia o wysokości dochodów uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia za pracę w zakładzie karnym. W dniu 17 stycznia 2011 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu PPF. Jak wynika z oświadczenia zawartego w nadesłanym formularzu wniosku skarżący aktualnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. Według zaświadczenia Dyrektora Zakładu Karnego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący za pracę w zakładzie karny otrzymuje wynagrodzenie w wysokości średnio ok. 132 zł brutto miesięcznie, z czego do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota ok. 27 zł miesięcznie. Oprócz wynagrodzenia za wykonywaną pracę, wnioskodawca nie otrzymuje żadnych innych dochodów. Skarżący nie posiada również żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Zobowiązanie wnioskodawcy z tytułu zaległych alimentów wynosi 800 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analizując sytuację finansową skarżącego należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy mieć na uwadze, iż wnioskodawca przebywa aktualnie w zakładzie karnym. Z zaświadczenia Dyrektora Zakładu Karnego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. wynika, iż oprócz wynagrodzenia za wykonywaną w zakładzie karnym pracę w wysokości średnio 27 zł miesięcznie, nie posiada on żadnych innych źródeł dochodów. Wnioskodawca przebywając w placówce penitencjarnej nie ponosi wprawdzie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, jednakże biorąc pod uwagę kwotę uzyskiwanego przez niego dochodu, brak jest podstaw do uznania, iż posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.