IV SA/Wa 2142/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania I. M. statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Powyższa decyzja obejmuje również żonę I. M. - Z. S. oraz ich małoletnie dzieci M. M., A. M. i M. M. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że: 1. I. M. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] sierpnia 2011 r. We wniosku oświadczył, że przyczyną ubiegania się o status uchodźcy jest konflikt międzynarodowy oraz prześladowanie go przez władze O. Opuścił F. bez problemów w dniu [...] sierpnia 2011 r. udając się pociągiem przez B. do Polski, gdzie w T. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy i przekazał do depozytu swój paszport wydany [...] przez U. Nie zadeklarował przynależności do żadnej organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej czy etnicznej, nie uczestniczył w działaniach wojennych. Oznajmił, że był prześladowany, ponieważ siłą został wygoniony z O. do I. i często mu grożono. Z informacji zawartych we wniosku nie wynika, aby był zatrzymany lub aresztowany; 2. przesłuchania wnioskodawcy w zrozumiałym dla niego języku rosyjskim odbyły się w dniach 13 września 2011 r. (protokół, k. 49-59 akt adm.) i 9 lutego 2012 r. (protokół, k. 100-109 akt adm.); a) podczas pierwszego przesłuchania wnioskodawca zeznał, iż od urodzenia w 1980 r. aż do 1991 r. przebywał w P. we wsi [...]. Od 1991 r. do przyjazdu do Polski przebywał w I. w różnych miejscowościach, ostatnio we wsi [...], a od grudnia 2010 r. do lutego 2011 r. przebywał i pracował w P. Przyczyną opuszczenia domu [...] w 1991 r. było jego spalenie. Po śmierci jego matki w 2000 r. nieruchomość, na której stał dom, została przepisana na wnioskodawcę, który zaczął starać się od władz o odszkodowanie za spalenie domu, którego nigdy nie otrzymał. W tym celu podjął [...] głodówkę, co doprowadziło do przyznania mu pomieszczenia zastępczego we wsi [...] w O., gdzie mieszkał do lutego 2011 r. Pomieszczenie to zostało spalone w lutym 2011 r., co spowodowało wyjazd wnioskodawcy do krewnych do wsi [...]. Wnioskodawca był kilkakrotnie zatrzymywany na posterunkach kontrolnych na granicy O. i I. w celu sprawdzenia gdzie jedzie i po co. [...] pracownicy struktur siłowych zabrali go z domu [...] i wywieźli na przesłuchanie, bijąc go (niesilnie) i wypytując o wybuch, który miał miejsce w miejscowości O. Jako że nic o tym nie wiedział, wypuszczono go wieczorem tego samego dnia radząc, by siedział cicho. Trzy, cztery miesiące przed pierwszym przesłuchaniem u żony wnioskodawcy byli wojskowi, którzy pchnęli ją powodując u niej wstrząs mózgu i złamanie żeber, wskutek czego trafiła do szpitala. [...], kolega wnioskodawcy ze struktur siłowych, poradził mu, aby wyjechał z kraju. Potem zginął w wypadku samochodowym. Wnioskodawca obawia się o swoją rodzinę, lecz nie uważa, aby w jej przypadku istniała możliwość zamieszkania w innej części kraju pochodzenia, gdyż wszędzie spotkałby się z analogicznymi problemami. Wnioskodawca nie zeznał, aby kiedykolwiek był sądzony, aresztowany czy skazany wyrokiem sądowym; b) podczas drugiego przesłuchania wnioskodawca zeznał ponadto, że przed wyjazdem z F. wdał się w bójkę z nieznanymi mu osobami, a na miejscu zdarzenia znalazł legitymację służbową jednego z uczestników bójki, która okazała się legitymacją milicyjną. Dokument ocenił kolega wnioskodawcy z organów porządkowych, który później zginął w wypadku samochodowym. Zdaniem wnioskodawcy jest wątpliwe, aby był to wypadek. Poza tym wskazał, iż w trakcie pobytu w P. nie miał żadnych problemów oraz że jego matka chciała, aby władze odbudowały spalony w 1991 r. dom w [...]. Te nie chciały tego uczynić, oferując jej zadośćuczynienie w innej formie (domu lub ziemi w innym miejscu), lecz ona z uwagi na przywiązanie do ziemi przodków nie wyraziła na to zgody. Wnioskodawca przedstawił dokument, z którego wynika, iż był wezwany jako świadek na sprawę w dniu [...] 2011 r. w sprawie nieznanej mu osoby, na którą się nie stawił; 3. skarżący nie spełnia przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", ponieważ nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Oceniając spełnienie tej przesłanki bierze się pod uwagę nie tylko czynnik subiektywny (odczucia wnioskodawcy), ale również obiektywny (sytuację w kraju pochodzenia). W tym kontekście uznano, iż: a) problemy wnioskodawcy związane ze spaleniem domu w wyniku konfliktu [...] w 1991 r. nie miały związku z uzasadniającymi przyznanie statusu uchodźcy przesłankami z art. 13 ust. 1 ustawy. Ponadto, matka wnioskodawcy i wnioskodawca nie przyjmowali od władz odszkodowania za dom czy przyznania nieruchomości zamiennej; b) przesłanki z art. 13 ustawy nie spełniają również wzmożone kontrole na granicy O. i I., którym poddawany był wnioskodawca oraz jego zatrzymanie przez pracowników struktur siłowych [...]. Nie świadczy o tym także dokument, z którego wynika, iż był wezwany jako świadek na sprawę w dniu [...] 2011 r. Zdaniem organu powyższe zdarzenia należy interpretować w świetle ogólnej niestabilnej sytuacji w regionie, a nie działań w zamiarze skierowanych bezpośrednio przeciwko osobie wnioskodawcy, który nie wspierał żadnej ze stron konfliktu i nie angażował się społecznie ani politycznie; c) przesłanki z art. 13 ustawy nie spełniają także bójki, w których uczestniczył wnioskodawca, podpadające pod działanie przepisów kodeksu karnego. Brak dowodów, aby wnioskodawca zmierzał do inicjowania postępowań przeciwko ich uczestnikom; d) zachowanie funkcjonariuszy podczas przeszukania mieszkania żony wnioskodawcy nie mogło spowodować uszczerbku na jej zdrowi fizycznym, ponieważ zaświadczenie lekarskie wystawione jest na datę uszczerbku [...] lipca 2010 r., natomiast przeszukanie nastąpiło na trzy-cztery miesiące przed wyjazdem wnioskodawcy do Polski; 4. wnioskodawca nie spełnia przesłanek z art. 15 ustawy, uzasadniających przyznanie mu ochrony uzupełniającej. Nie uczestniczył w działaniach wojennych, nie został skazany przez sąd na karę śmierci ani nie przedstawił dowodów, że grozi mu jej orzeczenie. Nie grożą mu również tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Zgodnie z informacjami o kraju pochodzenia z lat 2009-2011 jest on niestabilny i dochodzi na nim do aktów przemocy, ale nie mają one charakteru systemowego, lecz ściśle indywidualny; 5. wnioskodawca nie spełnia przesłanek z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Brak bowiem poważnych podstaw, aby zakładać, że przesłanki te mogą wystąpić (zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddanie torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub zmuszenie do pracy lub pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaranie bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. - Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm., zwanej dalej "Konwencją Rzymską"). Wnioskodawca mógł swobodnie przemieszczać się po terytorium F., legalnie opuścił ten kraj. Sama możliwość zagrożenia po powrocie do kraju pochodzenia nie uzasadnia udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na możliwość ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wydalenie wnioskodawcy nie narusza prawa do jego życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej, gdyż żona i małoletnie dzieci zostały objęte decyzją. Decyzja nie narusza także praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją o prawach dziecka", w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu małoletnich dzieci wnioskodawcy, stąd nie zaszła negatywna przesłanka do wydalenia (art. 97 ust. 1a ustawy); 6. Wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej albo zgody na pobyt tolerowany organ i wobec braku negatywnych przesłanek do wydalenia (art. 48 ust. 2 pkt 1-4 ustawy), organ na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy orzekł o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując m. in., że: 1. organ naruszył art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez niewzięci pod uwagę pisma wnioskodawcy z dnia 21 lutego 2012 r. zawierającego dowód w postaci gazety; 2. organ rozpatrzył sprawę na podstawie nieaktualnych informacji o sytuacji w kraju pochodzenia wnioskodawcy datujących się na 16 grudnia 2009 r. Od tego czasu sytuacja zmieniła się na gorsze; 3. w zaświadczeniu lekarskim dotyczącym jego żony doszło do pomyłki w zakresie dnia hospitalizacji. Wnioskodawca zadeklarował nawiązanie kontaktu korespondencyjnego ze szpitalem w celu sprostowania oczywistej omyłki oraz niezwłocznego wystąpienia o załączenie tego dokumentu do akt administracyjnych; 4. wydalenie wnioskodawcy z żoną i dziećmi terytorium Rzeczypospolitej Polskiej istotnie zagroziłoby rozwojowi psychofizycznemu dzieci, co narusza Konwencję o prawach dziecka, a ich obecność w kraju pochodzenia naraża je na akty przemocy fizycznej. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzono motywy decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto odniesiono się do zarzutów odwołania. Odnośnie pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącego naruszenia art. 10 K.p.a. wskazano, iż organ pierwszej instancji nie kwestionował, że wnioskodawca prowadził głodówkę, stąd nadesłana gazeta zawierająca listę osób w niej uczestniczących nie ma wpływu na wynik sprawy. Protest głodowy był związany z kwestią odzyskania utraconej w 1991 r. nieruchomości, nie miał zaś żadnego związku z rasą, religią, narodowością przynależnością do określonej grupy społecznej czy poglądami politycznymi. Jeżeli chodzi o drugi zarzut odwołania podniesiono, że organ pierwszej instancji nie rozpatrywała sprawy wyłącznie o informacje pochodzące z 2009 r., ale w większości również o te, które pochodziły z roku 2011 (k. 36-48 akt adm.). Odnośnie trzeciego zarzutu odwołania wskazano, iż niewiarygodne jest twierdzenie wnioskodawcy, że w zaświadczeniu lekarskim jest podana błędna data hospitalizacji jego żony, ponieważ pomyłka taka byłaby od razu widoczna i powinna być od razu sprostowana, a ponadto oczywista omyłka może polegać na wpisaniu błędnej jednego ze składników daty (dnia, miesiąca lub roku), lecz nie całej daty. W skardze na decyzję organu odwoławczego I. M. wskazał m. in., że: 1. organ ten nie odniósł się do zawartego w odwołaniu zarzutu o niezakwalifikowaniu skarżącego do określonej grupy społecznej, jaką jest grupa osób pozbawionych bezprawnie domu, ziemi i środków do życia w wyniku konfliktu zbrojnego. Rada do Spraw Uchodźców niesłusznie podzieliła zdanie organu pierwszej instancji, że problemy związane z utratą domu, ziemi i środków do życia nie mogą być uznane za przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony; 2. niezasadnie uznano, że o prześladowaniu skarżącego nie świadczą wezwanie go na przesłuchanie w charakterze świadka w sprawie nieznanej mu osoby, zatrzymania skarżącego oraz bójki z funkcjonariuszami państwowymi. Skarżący przedstawił opinie niektórych organizacji praw człowieka oraz raportów znajdujących się w internecie, mających świadczyć o ciężkiej i stale pogarszającej się sytuacji w jego kraju pochodzenia i całym regionie [...], zawierającej w sobie powszechne stosowanie przemocy fizycznej wobec ludności cywilnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu pod kątem zgodności prawem jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2012 r. o odmowie nadania I. M. statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Jeżeli chodzi o nadanie statusu uchodźcy, w ocenie Sądu nie ma do tego podstaw. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy). Prześladowanie to musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji Rzymskiej lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 2 ustawy). Prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy). Organy zasadnie wskazały, że badając, czy istnieje u skarżącego uzasadniona obawa przed prześladowaniem bierze się pod uwagę nie tylko czynnik subiektywny (odczucia wnioskodawcy), ale również obiektywny (sytuację w kraju pochodzenia). W tym kontekście zasadnie uznano, że: 1. problemy wnioskodawcy związane ze spaleniem domu w wyniku konfliktu [...] w 1991 r. i związana z tym głodówka [...] nie uzasadniają przyznania statusu uchodźcy w świetle przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy. Spalenie domu wynikło z prowadzonego wówczas konfliktu zbrojnego na tym terenie, a nie z represji skierowanych indywidualnie przeciwko skarżącemu czy jego rodzinie. Zasadnie w tym kontekście podniósł organ, co wynika również z zeznań skarżącego, iż jego matka aż do swej śmierci w 2000 r. chciała, aby władze odbudowały spalony dom we wsi [...], a odmawiała przyjęcia rekompensaty w postaci odszkodowania czy przyznania ziemi i domu w innym miejscu. Nie świadczy to nie tylko o jakimkolwiek prześladowaniu, jak i nie świadczy o niemożności uzyskania rekompensaty. Fakt podjęcia głodówki przez skarżącego [...] wpisuje się zaś w trudną sytuację ekonomiczną tego regionu. Głodówka nie była spowodowana żadnymi racjami rasowymi, religijnymi, narodowościowymi, politycznymi czy związanymi z przynależnością do określonej grupy społecznej (art. 13 ust. 1 ustawy), lecz ekonomicznymi. Skoro głodówka nie ma znaczenia w kontekście udzielenia statusu uchodźcy, to nawet gdyby organ uchybił art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie nadesłanej przez skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji gazety, to i tak pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi należy podnieść, że z pewnością osoby pozbawione bezprawnie domu, ziemi i środków do życia w wyniku konfliktu zbrojnego nie stanowią dla władzy celu prześladowań. Nawet więc gdyby uznać, że stanowią one określoną grupę społeczną w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy, nie miałoby to znaczenia dla wyniku sprawy; 2. przyznania statusu uchodźcy nie uzasadniają również wzmożone kontrole na granicy O. i I., którym poddawany był wnioskodawca oraz jego zatrzymanie przez pracowników struktur siłowych [...]. Kontrole takie są próbą niedopuszczenia do eskalacji konfliktu w tym regionie, a osoby nie mające z nim związku nie powinny obwiać się negatywnych konsekwencji z racji przekraczania punktów kontrolnych. Kontrole takie nie pociągnęły zresztą żadnych negatywnych konsekwencji dla skarżącego. Jak wynika z jego zeznań, nie ma on ani nigdy nie miał żadnych związków z działaniami wojennymi, politycznymi czy społecznymi. Nie angażuje się w życie publiczne, ograniczając się do życia prywatnego. Niewiarygodne są więc próby wykazania, że jest istnieje u niego uzasadniona obawa przed prześladowaniem, ponieważ ewentualne akty przemocy są nakierowane jedynie na osoby w jakiś sposób zaangażowane w konflikt i tylko wyjątkowy zbieg okoliczności może spowodować, że negatywne ich skutki odczują ludzie z nim w żaden sposób niezwiązani. Skarżący nie ubiegał się o status uchodźcy bezpośrednio po jego zatrzymaniu przez pracowników struktur siłowych [...] (nie przedstawił żadnych dowodów, aby próbował wszcząć postępowanie w sprawie owego zatrzymania) i jeszcze przez dziesięć lat bez żadnego dla siebie uszczerbku przebywał w kraju pochodzenia. Poruszał się po nim swobodnie, o czym świadczy podróż do P. na przełomie 2001 i 2011 roku i kilkumiesięczne tam zatrudnienie, które - jak sam zeznał skarżący - odbyło się bez żadnych incydentów wymierzonych przeciwko niemu. W tym kontekście niewiarygodnie brzmią stwierdzenia skarżącego, że w innych częściach F. nie mógłby prowadzić spokojnego życia. Ponadto skarżący uzyskał od władz [...] paszport, który wykorzystał do bezproblemowego wyjazdu z kraju pochodzenia; 3. przyznania statusu uchodźcy nie uzasadnia również dokument, z którego wynika, iż był wezwany na przesłuchanie w charakterze świadka [...] w sprawie nieznanej mu osoby. Wezwanie to mogło być wynikiem postępowania, w którym jego strona powołała skarżącego na świadka. Skarżący niekoniecznie musi ją znać. Ponadto wezwanie skarżącego mogłoby być bezużyteczne z punktu widzenia materiału dowodowego, który mógłby on dostarczyć. Nie można bezpodstawnie domniemywać, że miało ono charakter represyjny tym bardziej, że skarżący miał występować nie w charakterze oskarżonego, lecz świadka; 4. przesłanki z art. 13 ustawy nie spełniają także bójki, w których uczestniczył wnioskodawca, podpadające pod działanie przepisów kodeksu karnego. Zasadnie wskazał organ, że brak dowodów, aby wnioskodawca zmierzał do inicjowania postępowań przeciwko ich uczestnikom; 5. zachowanie funkcjonariuszy podczas przeszukania mieszkania żony wnioskodawcy nie mogło spowodować uszczerbku na jej zdrowiu fizycznym, ponieważ zaświadczenie lekarskie wystawione jest na datę uszczerbku [...] lipca 2010 r., natomiast przeszukanie nastąpiło na trzy-cztery miesiące przed wyjazdem wnioskodawcy do Polski. Niewiarygodne w ocenie Sądu są twierdzenia o omyłce w dacie hospitalizacji podanej w zaświadczeniu, ponieważ omyłka może nastąpić w jednym z elementów daty, np. w dniu, miesiącu lub roku, natomiast nie może dotyczyć wszystkich elementów daty, jak w tym przypadku (uszczerbek na zdrowiu nastąpił podczas przeszukania mieszkania żony na trzy-cztery miesiące przed ich wyjazdem do Polski, tj. między kwietniem a majem 2011 r.). Ponadto, mimo zawartego w odwołaniu zapewnienia o wystąpieniu do wystawcy zaświadczenia o jego sprostowanie i nadesłania organowi zaświadczenia w sprostowanej treści, skarżący nie nadesłał organowi ani prośby o sprostowanie ani sprostowanej treści tego dokumentu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że data uwidoczniona na zaświadczeniu jest zgodna ze stanem rzeczywistym, co świadczy o tym, iż podczas przeszukania funkcjonariusze nie spowodowali u żony skarżącego uszczerbku na zdrowiu. Wszystko to nie daje podstaw do nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Odnośnie kwestii ochrony uzupełniającej (art. 15 ustawy) należy wskazać, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek uzasadniających przyznanie mu tej ochrony. Zasadnie wskazał organ, iż skarżący nie uczestniczył w działaniach wojennych, nie został skazany przez sąd na karę śmierci ani nie przedstawił dowodów, że grozi mu jej orzeczenie. Nie grożą mu również tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Zgodnie z informacjami o kraju pochodzenia z lat 2009-2011 jest on niestabilny i dochodzi na nim do aktów przemocy, ale nie mają one charakteru systemowego, lecz ściśle indywidualny. W tym miejscu należy odnieść się również do zarzutu skarżącego, jakoby organy nie uwzględniły zmian sytuacji w kraju pochodzenia, które zaszły po 2009 r. Analiza akt sprawy przeczy temu twierdzeniu, ponieważ w postępowaniu uwzględniono również te dokumenty obrazujące sytuację, które pochodziły z roku 2011 (k. 36-48 akt adm.); 5. wnioskodawca nie spełnia również przesłanek z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Brak bowiem poważnych podstaw, aby zakładać, że przesłanki te mogą wystąpić (zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddanie torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub zmuszenie do pracy lub pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaranie bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. - Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm., zwanej dalej "Konwencją Rzymską"). Wnioskodawca mógł swobodnie przemieszczać się po terytorium F., legalnie opuścił ten kraj. Sama możliwość zagrożenia po powrocie do kraju pochodzenia nie uzasadnia udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów mogących wskazywać na możliwość ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wydalenie wnioskodawcy nie narusza prawa do jego życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej, gdyż żona i małoletnie dzieci zostały objęte decyzją. Decyzja nie narusza także praw dziecka określonych w Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją o prawach dziecka", w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu małoletnich dzieci wnioskodawcy, stąd nie zaszła negatywna przesłanka do wydalenia (art. 97 ust. 1a ustawy); 6. Wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej albo zgody na pobyt tolerowany organ i wobec braku negatywnych przesłanek do wydalenia (art. 48 ust. 2 pkt 1-4 ustawy), organ zasadnie na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy orzekł o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).