IV SA/Wa 2150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z 5 lipca 2017 r. sprecyzowanym pismem z dnia 6 września 2017 r. J. G., reprezentowana przez pełnomocnika (ojca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości o numerach [...], [...] położonych w obrębie [...]. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej zwana Ppsa - w brzemieniu sprzed nowelizacji, który na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) miał w niniejszej sprawie zastosowanie) strona może wnieść skargę do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). W niniejszej sprawie J. G. przedmiotem skargi uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2013 r. wydaną w pierwszej instancji przez ten Organ. W zaskarżonej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie, że służy od niej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 Kpa (w brzmieniu wówczas obowiązującym) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca zastosowała się do tego pouczenia i skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia. SKO w [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r.nr [...] utrzymało w mocy tę decyzję. Decyzję tę doręczono Skarżącej w dniu 11 października 2013 r. Skarżąca natomiast niemal po 4 latach od wydania decyzji przez organ odwoławczy wniosła skargę w dodatku na decyzję wydaną przez SKO w [...] w I. instancji. Sąd podkreśla, iż na gruncie niniejszej sprawy Skarżąca bezsprzecznie wskazała, iż przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji. Niezależnie od tego, czy skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też nie, skarga na decyzję organu I. instancji jest niedopuszczalna. Na marginesie jedynie wskazać należy, że nawet jeśli Skarżąca wskazałaby jako przedmiot skargi decyzję SKO z [...] października 2013 r. to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu, ponieważ zgodnie z art. 53 § 1 Ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym podlega odrzucenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.