IV SA/Wa 2151/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.),, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi O. w R. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2006 r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2006 r Wojewoda (...) w wyniku rozpatrzenia odwołania O. w R. od decyzji Starosty P. z dnia (...) kwietnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 4 ust.4, w związku z art. 64 ust. 2 i 3 i art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. nr 239, poz. 2019 ze zm. ) oraz w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( Dz. U. nr 66. poz 750 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zajmując stanowisko w sprawie Wojewoda (...) w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż decyzją z dnia (...) kwietnia 2006 r. organ I instancji udzielił Burmistrzowi Gminy i Miasta P. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki R. i jej retencjonowanie dla potrzeb rekreacyjnego zbiornika " T. " oraz zrzut wody ze zbiornika do rzeki R. Decyzja została wydana po uchyleniu decyzji Starosty P. z dnia (...) października 2005 r. decyzją Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2006 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Organ I instancji zastosował się do zaleceń organu odwoławczego, w pozwoleniu wodnoprawnym określone zostały warunki wykonywania nadanych uprawnień, w tym także m.in. rzędne normalnego i maksymalnego piętrzenia wód rzeki R., przepływ nienaruszalny oraz warunki obniżania piętrzenia na okres zimowy. Ponadto nałożono również obowiązek przeprowadzania co najmniej raz na 5 lat okresowej kontroli stanu technicznego obiektów zbiornika oraz ustalono ogólne zasady i obowiązki właściciela-Zarządcy obiektu w zakresie utrzymania i eksploatacji zbiornika. Udzielone pozwolenie wodnoprawne spełnia wymogi art. 128 ust. 1 w/w ustawy Prawo wodne i określa warunki szczególnego korzystania z wód, w tym gospodarowania wodą. W ocenie organu nałożony w punkcie III ppkt 7 decyzji obowiązek okresowej kontroli obiektu ( w tym całkowite opróżnianie zbiornika ) z podaną częstotliwością powinien być wykonywany. Działalność rekreacyjna prowadzona na zbiorniku i wynikające stąd względy bezpieczeństwa, sanitarne i prawidłowego funkcjonowania obiektów zbiornika nie powinny kolidować z gospodarką rybacką a prowadzenie racjonalnej gospodarki rybackiej będzie możliwe przy wypełnianiu obowiązków nałożonych w pkt III pakt 6 i 10. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, O. w R., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego w części dotyczącej wniosków skarżącego. Podniósł zarzut naruszenia art. 6 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( Dz. U. nr 66, poz. 750 ze zm. ) przez określenie warunków pozwolenia wodnoprawnego w sposób uniemożliwiający prowadzenie racjonalnej gospodarki rybackiej przez skarżącego a także naruszenie art. 7 kpa przez nieuwzględnienie interesów skarżącego przy określaniu warunków pozwolenia wodnoprawnego poprzez założenie, że zbiornik w T. ma być przeznaczony wyłącznie do rekreacji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zgodnie z umową użytkowania zawartą w dniu (...) grudnia 2004 r. z Dyrektorem RZGW w W. jest on wyłącznym uprawnionym do rybactwa w obwodzie. W uzasadnieniu decyzji brak jest odniesienia do poprawek wnoszonych przez skarżącego. Tama zbiornika w T. stanowi końcowy fragment odcinka rzeki R., która od swych źródeł posiada status rzeki górskiej do którego skarżący introdukuje rzadki gatunek pstrąga potokowego. Gatunek ten w Polsce jest gatunkiem zagrożonym i w okresie od dnia 1 września do 31 stycznia jest prawnie chroniony. Skutki realizacji pozwolenia wodnoprawnego w obecnym kształcie powinny dopuszczać możliwość wypłacania odszkodowań z tytułu strat materialnych poniesionych przez skarżącego i określać kto zobowiązany byłby do ich naprawienia. Ponadto skarżący podał wysokość poniesionych nakładów wskazując, iż kwoty te pochodzą z całości ze składek członkowskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest kompleksowe i wyczerpujące wyjaśnienie stanu sprawy. Zasada prawdy obiektywnej realizowana jest przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza art. 77 § 1 kpa nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mogą mieć znaczenie w sprawie. Organ naruszając zasady ogólne musi się liczyć z tym, iż w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego jego działania lub zaniechania zostaną uznane za niezgodne z prawem. W myśl art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tak więc należy stwierdzić, iż uzasadnienie jest integralną częścią decyzji. Funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji a jego zadaniem-przekonanie stron o prawidłowości tegoż rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania ( art. 11 kpa ). Równocześnie powinno umożliwiać organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu, strony bowiem mają oprawo znać argumenty i przesłanki podejmowanej decyzji by miały możliwość obrony swoich interesów i polemiki z organem- tak w odwołaniu jak i w skardze do Sądu. Co więcej, prawidłowe uzasadnienie decyzji ma również znaczenie wychowawcze- pogłębia bowiem zaufanie uczestników postępowania do organów administracji ( wyrok NSA OZ w Lublinie z 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 2479/94 LEX nr 27106 ). Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć przesłanki faktyczne i prawne , którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy wydaną decyzją a nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji ( wyrok NSA z 16 marca 1998 r., II SA 96/98-LEX nr 41681 ). Stosownie do treści art. 6 ust. 1. ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( Dz. U. nr 66, poz. 750 ze zm. ) uprawniony do rybactwa w obwodzie rybackim jest obowiązany prowadzić racjonalną gospodarkę rybacką. W myśl ust. 2 racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa. Jak wynika z art. 128 ust.1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. nr 239, poz. 2019 ) w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności m.in obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego ( punkt 7 ). Jak wynika z akt niniejszej sprawy zbiornik T. stanowi integralną część obwodu rybackiego, w którym to, zgodnie z umową użytkowania z dnia (...) grudnia 2004 r. uprawnionym do rybactwa jest skarżący. Tak więc skarżący jest współużytkownikiem przedmiotowego zbiornika wodnego. W takiej sytuacji punkt 7 art. 128 ustęp 1 ustawy Prawo wodne winien zostać rozpatrzony przez organ w kontekście art. 6 ustawy o rybactwie śródlądowym. W ocenie Sądu pozwolenie wodnoprawne jest lakoniczne a więc nieprawidłowe, ponadto organ nie wyjaśnił, nie zanalizował i w konsekwencji nie ocenił okoliczności podnoszonych przez skarżącego. Co więcej nie zostało jasno określone jakie i w jaki sposób uprawnienia skarżącego należy respektować. Reasumując powyższe rozważania nie sposób ocenić czy skarżący będzie mógł prowadzić racjonalną gospodarkę rybacką do której jest uprawniony. W świetle powyższych wywodów należy uznać, iż organ administracji nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 , art. 107 §3 kpa. Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy rozważy wskazane wyżej okoliczności. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.