IV SA/Wa 2158/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. S. kwotę 240 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 2158/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] z dnia [...].09.2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...].03.2010 r., umarzającą toczące się postępowanie administracyjne z wniosku S. R. z dnia [...].02.2009 r. W sprawie tej uprzednio Skarżący otrzymał pismo Starosty z dnia [...].03.2009 r. S. R. zarzucił jednak brak załatwienia sprawy we właściwej formie. Zażądał bowiem wydania decyzji administracyjnej, z pouczeniem go o przysługującym środku zaskarżenia, nie godził się bowiem z istniejącym stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. Z tej przyczyny wniósł skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24.11.2009 r., sygn. akt IV SAB /Wa 98/09 zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku S. R. z dnia [...].02.2009 r., w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, iż skarżący ostatecznie na rozprawie w ten właśnie sposób sformułował swe żądanie. Wyrok ten stał się prawomocny. Mając na uwadze przedmiot żądania Skarżącego, ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi na bezczynność, organy obu instancji stwierdziły, iż S. R. nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Wniosek z dnia [...].02.2009 r. dotyczył bowiem przebiegu zachodniej granicy działki o nr. ew. [...], położonej w gminie B., podczas gdy działka ta do Skarżącego nie należała i nie należy, a jest własnością innych osób. Należąca natomiast do niego posesja o nr. [...] graniczy z działką o nr. [...] od wschodu. Starosta w swym rozstrzygnięciu odniósł się do załączników przedłożonych wraz z wnioskiem z dnia [...].02.2009 r. Wskazano, iż Wnioskodawcy zależy na ustaleniu szerokości pasa drogowego, przyległego do zachodniej granicy działki [...], na 7 m. W decyzjach obu instancji wykazano, iż już w akcie własności ziemi S. i J. R. stali się właścicielami działki [...], o pow. 0,64 ha i nie graniczyli z działką drogową nr [...] (obecnie nr [...]). Właścicielami zaś działki o nr ew. [...] (obecnej [...]) byli E. i A. R.. Starosta zaznaczył nadto, że S. R. podpisał [...].07.1976 r. protokół z przesłuchania strony na okoliczność stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, potwierdzając stan istniejący. Zmiana numeracji tych działek nastąpiła operatem w 1979 r. w trakcie kontroli ewidencji gruntów. Starosta wywiódł nadto, że wypis i wyrys z ewidencji gruntów z 1989 r., na podstawie którego S. i J. R. założyli dla swej nieruchomości księgę wieczystą potwierdza, że działka drogowa nr [...] graniczy z działką nr [...], a jej właścicielami byli wówczas E. i A. R., a nie S. i J. R.. Mając na uwadze brak u Wnioskodawcy przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa Starosta przyjął, iż nie posiada legitymacji procesowej do występowania z tym wnioskiem. Na skutek wniesionego odwołania stanowisko to podzielił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] stwierdzając, że zachodnia granica działki o nr. ew. [...] nie jest wspólną granicą z działką Wnioskodawcy o nr. ew. [...], z tego powodu uznał kontrolowane rozstrzygniecie za prawidłowe. We wniesionej skardze S. R. podniósł, iż tak zakreślony przedmiot jego żądania nie był wyczerpujący i stanowił jeden z elementów, w zakresie których kwestionuje istniejące podziały geodezyjne na tym terenie. Zażądał wycofania mapy sporządzonej przez geod. B., sporządzonej w 1992 r., bowiem "zawiera błąd graniczny z działką [...]". Zarzucił pominięcie przez geodetów pasa gruntu biegnącego przez działkę nr [...], należącego do jego działki nr [...] i dzielącego działkę nr [...] na dwie odrębne części. Podniósł, że miara czołowa dla działki [...] na dwóch różnych mapach z 1976 r. oraz z 1992 r. różni się o ponad 20 m. Podkreślił nadto, że od 1969 r. włada działką nr [...], obecnie wystąpił o jej zasiedzenie, bo jedynie błędy w uwłaszczeniu spowodowały, iż jej właścicielami stali się E. i A. R.. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż przedmiot bezczynności Starosty Powiatu W. został sformułowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24.11.2009 r., sygn. akt IV SAB /Wa 98/09. Sąd, stwierdzając wówczas bezczynność organu, w zakresie żądania Skarżącego, zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku S. R. z dnia [...].02.2009 r., w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu tego prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż Skarżący w ten właśnie sposób sformułował ostatecznie, na rozprawie, swe żądanie. Wyrok ten stał się prawomocny i zakresu żądania, które winno być rozpoznane przez organ pozostający w bezczynności, Skarżący nie zakwestionował. W tej sytuacji organy geodezyjne, w celu wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.11.2009 r., sygn. akt IV SAB /Wa 98/09, były uprawnione i zobowiązane do rozstrzygnięcia wniosku S. R. z dnia [...].02.2009 r. Nie ulega wątpliwości, iż we wniosku tym z dnia [...].02.2009 r. Skarżący domagał się przywrócenia przebiegu zachodniej granicy działki nr [...], położonej w gminie B. przy ul. B., wg stanu wynikającego z "operatu wykazanego w 1963 r." dla działki nr [...], wg dokumentacji uwłaszczeniowej oraz wg mapy, w oparciu o którą założono księgę wieczystą dla działki nr [...]. Tak zakreślone żądanie Wnioskodawcy, potwierdzone w wyniku ustaleń poczynionych przez Sąd w sprawie o bezczynność, pozwalało na przyjęcie, iż S. R. nie posiada legitymacji do złożenia żądania wskazanej treści. Niewątpliwie bowiem właścicielami działki o nr ew. [...], podzielonej obecnie na działki o numerach [...], [...] oraz [...], która z kolei podzielona została na działki: [...], [...] i [...] (poza działką [...], która jako droga jest własnością Gminy Stare B.) są aktualnie L. i K. L.. Im zatem przysługiwałby przymiot stron takiego postępowania. Działka należąca do Skarżącego o nr ew. [...], położona jest bowiem na wschód od tych nieruchomości. Stąd też postępowanie tyczące przebiegu zachodniej granicy byłej działki nr [...], a obecnie działek powstałych na skutek jej podziału, nie dotyczy interesu prawnego Skarżącego, co trafnie przyjęły organy obu instancji. Przyznanie przez ustawodawcę pewnych uprawnień władającym ma ze swej natury charakter przejściowy, odnosi się bowiem do sytuacji, w których nie doszło dotychczas do ustalenia właściciela danego gruntu. Stanowi o tym wyraźnie art. 51 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027 ze zm.) W razie jednak wykazania tak w księdze wieczystej, jak i w ewidencji gruntów właścicieli danego terenu, a więc uregulowania tytułu własności, użytkownik (władający) nie jest uprawniony do żądania, wbrew ich woli, wprowadzenia zmian przebiegu granic ich nieruchomości z innymi posesjami, nienależącymi do władającego. Pozostaje także bez znaczenia złożenie przez Skarżącego wniosku o zasiedzenie działki nr [...] w jej dawnych granicach. Okoliczność ta nie mogła przemawiać za posiadaniem przez Skarżącego legitymacji w tym postępowaniu zważywszy, iż postępowanie to jest w toku i nie zapadło dotąd rozstrzygniecie potwierdzające, że Skarżącemu przysługuje prawo własności do tego terenu. Mając na uwadze przytoczone okoliczności, należy uznać za zasadne i odpowiadające prawu ustalenia organów obu instancji, poczynione w niniejszej sprawie. Odmienne sformułowanie przez S. R. zakresu swego żądania we wniesionej skardze, a więc znacznie szersze niż w owym wniosku, będącym przedmiotem rozpoznania organów, należało potraktować jako nowy wniosek Skarżącego, który winien być rozpoznany w odrębnym postępowaniu administracyjnym z zachowaniem terminów wynikających z Kpa. Nic bowiem nie stało na przeszkodzie formułowaniu przez Skarżącego nowych, odrębnych żądań. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej - w pkt. 2 sentencji - orzeczono na podstawie art. 205 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).