IV SA/Wa 2159/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R.T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R.T. (dalej: "skarżący") w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2014 r. (I SA/Bk 526/14, LEX nr 1491176), w którym Sąd stwierdził: "Decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. (decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości) jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy (decyzja ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości). Obie decyzje są w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób z korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczy sens tej instytucji". Zdaniem skarżącego, mając na uwadze powyższe oraz treść art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), należy stwierdzić, że aczkolwiek spod dyspozycji ww. przepisu wyłączone są decyzje wydane w trybie art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jednak w przypadku zaskarżenia obu decyzji – istnieje podstawa do wstrzymania wykonalności obu decyzji, ponieważ tylko w ten sposób możliwe jest zabezpieczenie wymagającego ochrony interesu prawnego właściciela nieruchomości. Z akt sprawy IV SA/Wa 2158/15 wynika, że skarżący zaskarżył również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, której wykonanie zostało wstrzymane z urzędu postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Ponadto, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że mimo, iż skarżący powołał się na treść art. 61 § 3 P.p.s.a., to nie uprawdopodobnił okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł argumentację, zmierzającą do wykazania, że skoro decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, podlega wstrzymaniu z urzędu na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to w przypadku zaskarżenia obu decyzji – zarówno decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, jak i decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości (jak to ma miejsce w przypadku skarżącego), istnieje również podstawa do wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Odnosząc się do tej kwestii należy mieć na uwadze, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie m.in. przepisu art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, co wyłącza ją z zakresu działania art. 9 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Zatem przepis art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie dotyczy decyzji wydanych m. in. w sprawach zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a ustawy o gospodarce nieruchomościami). Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie zgadza się z tezą zaprezentowaną przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku a wyrażoną w postanowieniu Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku (sygn. akt I SA/Bk 526/14), że wstrzymanie tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczy sens tej instytucji. W ocenie Sądu, wyłączenia, o których mowa w art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cytowanej ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (p. komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2013). Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, może w niniejszej sprawie mieć miejsce wyłącznie w oparciu o zasady ogólne zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.