IV SA/Wa 216/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2005 r. sprawy ze skargi E.A. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - IV SA/Wa 216/05 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do sądu administracyjnego uchwałą z dnia [...] stycznia 2005 r. Rada Miasta i Gminy K., powołując się na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odrzuciło zarzut E.A., dotyczący przebiegu obwodnicy K. w sąsiedztwie jej działek nr [...] i nr [...] w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podniesiono, że sprzeciw wobec ustaleń planu E.A. został najpierw zakwalifikowany jako protest, który Rada Miasta i Gminy K. odrzuciła uchwałą z dnia [...] listopada 2004 r. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] grudnia 2004 r. stwierdził jednak nieważność tej uchwały, skoro jego zdaniem omawiane wystąpienie błędnie zakwalifikowano jako protest, a nie zarzut. W związku z powyższym zastrzeżenie E.A. rozpoznano zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą jako zarzut. Według Rady Miasta i Gminy w K. uwzględnienie przedmiotowego zarzutu jest niemożliwe z uwagi na: - istniejącą zabudowę (projektowana trasa przebiega po terenach niezainwestowanych); - ograniczone możliwości połączenia projektowanej obwodnicy z drogą wojewódzką nr [...] relacji [...] (inny przebieg obwodnicy spowodowałby wydłużenie tej trasy, konieczność budowy dwu wiaduktów nad torami, znaczne zwiększenie kosztów budowy). Budowa natomiast obwodnicy jest niezbędna z uwagi na: - przewidywany wzrost znaczenia drogi wojewódzkiej nr [...]; - potrzebę oddalenia ruchu samochodowego od centrum mieszkaniowo-usługowego objętego ochroną konserwatorską; Teren pod obwodnicę rezerwowany był już w obowiązującym do dnia [...] grudnia 2003 r. planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. i uchwalonym [...] grudnia 1991 r. Przebieg obwodnicy w rozpatrywanym projekcie planu jest zgodny z rezerwowanym w planie uchwalonym [...] grudnia 1991 r. Wariant ten (wśród innych rozważanych) uznano za najkorzystniejszy, także obecnie - w uzgodnieniu z [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich. Na etapie opracowywania rysunku projektu planu dokonano jedynie niewielkich korekt wynikających z zaistniałych zmian w zainwestowaniu K. W wyłożonym do publicznego wglądu w dniach od 10 lipca do 30 lipca 2003 r. projekcie planu w liniach rozgraniczających obwodnicy znalazł się północno-zachodni fragment działek nr [...] będącej własnością E.A.. W celu uwzględnienia sprzeciwu E.A. skorygowano trasę projektowanej obwodnicy - przesuwając ją w kierunku zachodnim tak aby obwodnica nie przechodziła przez działki nr [...] i [...]. W dniach od 25 sierpnia do 23 września 2004 r. powtórnie wyłożono projekt planu w istotnej dla skarżącej części do publicznego wglądu. W tej wersji projektu planu działka nr [...] i działka nr [...] znajdują się w liniach rozgraniczających ulicy [...] (12 KUL), środkowa część działki nr [...] znajduje się w granicach terenów ochrony ekologicznej (E) i terenów wód powierzchniowych, pozostała część działki [...] znajduje się w granicach terenu upraw polowych (R) i ciągu pieszo-jezdniego (KEJ).Obwodnica nie przebiega obecnie przez działki nr [...] i [...]. Nie jest natomiast możliwe dalsze odsunięcie projektowanej obwodnicy od działek [...] i [...] z uwagi na uwzględnienie istniejącej zabudowy. Do czasu realizacji obwodnicy jej teren pozostaje w dotychczasowym wykorzystaniu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może spowodować ograniczenia w wykonywaniu prawa własności. Wynika to z upoważnienia ustawowego. Konkretne rozwiązanie planistyczne odpowiada zbiorowym potrzebom wspólnoty w zakresie ładu przestrzennego, a także bezpieczeństwa mieszkańców. W złożonej skardze E.A. podniosła, iż projektowana obwodnica miała uprzednio inną lokalizację. Zmiana w tym zakresie nastąpiła w 1991 r. Zastrzeżenie do aktualnego projektu przebiegu obwodnicy skarżąca uzasadnia tym, że ona chcąc pobudować dom mieszkalny musiała uzyskać pozwolenie na budowę "w trybie urzędowym" z uwzględnieniem obowiązującego planu. "Pan D. Z." pobudował zaś dom na terenie przeznaczonym pod obwodnicę. W efekcie ona ma obwodnicę "praktycznie" na jej działce, a osoba omijająca przepisy obwodnicy się "pozbyła". W przebiegu przedmiotowego postępowania planistycznego naruszono wobec niej art. 18 ust. 2 pkt 8, 9, 10 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Odpowiadając na skargę Rada Miasta i Gminy w K. wniosła o jej oddalenie. Powtarzając dotychczas prezentowaną argumentację wskazano na powtórzenie - w związku z uwzględnieniem w możliwej części sprzeciwu E.A. - procedurę planistyczną. Podkreślono też, iż wśród rozważanych na etapie projektowania 3 wersji przebiegu obwodnicy - przyjęty ostatecznie - tj. wschodni, jest najbardziej optymalny. W powtórzonej procedurze planistycznej zachowano wszelkie uprawnienia skarżącej jako osoby wnoszącej zarzut. Zwrócono również uwagę, że ze względu na istniejącą zabudowę przy drodze gminnej - tj. ulicy [...] nie ma możliwości zaprojektowania obwodnicy w innym miejscu. Obwodnica zajmuje pas gruntu o szerokości 30 m w liniach rozgraniczających. Szerokość jezdni wynosi 7 m. Odległość krawędzi jezdni od działki skarżącej to ok. 11,5 m. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sprawowana przez sąd administracyjny ograniczona jest co do zasady do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. W kognicji sądu administracyjnego nie mieści się natomiast dokonywanie ocen z punktu widzenia celowości lub słuszności stanowiska zaprezentowanego przez organ administracji publicznej. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wypada zauważyć, iż przy ocenie legalności uchwały odrzucającej zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd zbadać może w zasadzie jedynie zachowanie wymogów procedury planistycznej poprzedzającej wydanie uchwały oraz należytość spełnienia warunku uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Poza sferą kontroli Sądu jest natomiast rozważanie słuszności, czy też celowości konkretnego rozwiązania planistycznego. W ocenie Sądu podstawy do podważania legalności zaskarżonej uchwały nie można było wbrew zarzutom skarżącej opierać na naruszeniu w sprawie art. 18 ust. 2 pkt 5, 8, 9, 10, 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy słusznie zwraca uwagę, że w powtórzonej procedurze planistycznej respektowano już wszystkie uprawnienia E.A., jako osoby która wniosła zarzut. W konsekwencji zatem mimo wcześniejszego traktowania wystąpienia skarżącej jako protestu (i łączącego się z tym pomijania jej przy dokonywaniu wynikających z powołanych w skardze przepisów czynności) oraz opóźnienia w załatwieniu jej pisma zawierającego sprzeciw wobec ustaleń projektu planu nie można mówić o takim naruszeniu trybu postępowania określonego w art. 18 powołanej ustawy, które w myśl art. 27 powodowałaby nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zważyć należy, iż wiążącym w niniejszym postępowaniu brzmieniu art. 27 omawianego aktu prawnego pominięto już zwrot, iż "każde" naruszenie art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przyjąć zatem należy, iż nieważność uchwały rady gminy powoduje tylko naruszenie istotne z punktu widzenia wyniku sprawy (konsekwencji dla skarżącej). Tego zaś rodzaju uchybień z przyczyn wcześniej omówionych - nie można przyjąć w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu zaskarżonej uchwały nie można też podważyć - z uwagi na ocenę jej uzasadnienia - w świetle wymogu art. 24 art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie to zawiera bowiem wyczerpujące motywy zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym. Podkreślić należy, iż zawiera ono o w szczególności wskazanie, dlaczego wybrano w projekcie określony przebieg trasy obwodnicy. Argumentacja ta podkreśla konieczność uwzględnienia zainwestowania terenu oraz fakt, że wybór innego z rozważanych wariantu spowodowałby wydłużenie trasy obwodnicy, zwiększenie kosztów jej budowy, konieczność budowy dwu wiaduktów nad torami kolejowymi. Wskazano też na konieczność budowy obwodnicy z uwagi na przewidywany wzrost znaczenia drogi wojewódzkiej nr [...] i potrzebę oddalenia ciężkiego ruchu samochodowego od centrum mieszkaniowo- usługowego objętego ochroną konserwatorską. Podkreślono także, że wybór wschodniego wariantu przebiegu obwodnicy odpowiada jej trasie rezerwowanej w planie obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. i tylko ten wariant zyskał akceptację ze strony organu uzgadniającego projekt planu tzn. [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W.. Ponadto zwrócono uwagę, że przy wyborze wariantu wschodniego dokonano korekt trasy obwodnicy poprzez maksymalne jej odsunięcie od nieruchomości skarżącej i brak możliwości dalszego odsunięcia z uwagi na zabudowę po przeciwnej stronie drogi. Tak przedstawione motywy są logiczne i podają w granicach wymagań z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przyczyny podjęcia zaskarżonej uchwały. Stanowisko zajęte przez Radę Gminy w K. mieści się w jej uprawnieniach wynikających ze sprawowanego tzw. władztwa planistycznego (art. 4 ust. 2 powołanej ustawy). Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy w K. wykazała zdaniem Sądu, iż tego rodzaju władztwa nie nadużyła. Wynika to właśnie z wyczerpującego uzasadnienia podjętej uchwały. Dopuszczalność ingerencji planu w sposób wykonywania prawa własności wynika zaś z art. 33 cytowanej ustawy. Zważyć należy, iż cechą zarzutu do projektu planu jest właśnie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia osoby sprzeciwiającej się określonym rozwiązaniom przyjętym w projekcie planu. Samo zatem naruszenie w omawianym zakresie nie może być podstawą podważania uchwały rady gminy. Obowiązek uwzględnienia zarzutu powstawałby dopiero wówczas gdyby wykazane zostało, że rada gminy postępowała niezgodnie z obiektywnym porządkiem prawnym (por. np. wyrok NSA z dnia 23 marca 1998 r. stgn. akt IV SA 2092/97 Lex nr 43849, wyrok NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt 1590/90 Lex nr 48215, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1307/99 i wiele innych). Tego jednak skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała i nie ma podstaw do przyjęcia aby tak było z urzędu. Oczywiście uchwalenie planu powodujące niekorzystne dla określonego podmiotu konsekwencje opisane w art. 36 ust. 1, 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym daje jednocześnie prawo do ich zrekompensowania w sposób opisany w tym przepisie. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby Rada Gminy w K. podejmując zaskarżoną uchwałę działała niezgodnie z obiektywnym porządkiem prawnym, naruszyła procedurę planistyczną, bądź też wymagania wynikające z art. 24 ust. 3 powoływanej wyżej wielokrotnie ustawy. Podkreślenia wymaga jeszcze, że zastrzeżenia skarżącej wiążą się w istotnej części z zaakcentowaną zmianą trasy obwodnicy w planie obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003, dokonana według niej z uwagi na sytuację innej osoby. Zważyć jednak należy, że w niniejszej sprawie Sąd nie mógł badać procedury powstawania planu obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r. Oceniając natomiast postępowanie Rady Gminy związane z powstawaniem przedmiotowego projektu planu na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, dającego podstawę do wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Rada Gminy w K. wykazała zwłaszcza wystarczająco w sporządzonym uzasadnieniu, dlaczego przyjęła określony (tj. wschodni) wariant przebiegu obwodnicy i dlaczego dalsze, poza uwzględnieniem częściowego, odsunięcia jej trasy od działek skarżącej (skarżąca chce odsunięcia znacznie na zachód, a więc obstaje przy wariancie zachodnim) nie zostało uwzględnione. . Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).