IV SA/Wa 2162/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 18 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. H. na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady Miasta [...]. W odpowiedzi na skargę występujący w imieniu Radu Miasta Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność, argumentując, że złożone przez Skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datowane na 23 lipca 2019 r. było drugim wezwaniem w sprawie tej uchwały. Pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez Skarżącego złożone 10 grudnia 2018 r., dotyczyło tej samej uchwały i było tożsame w treści ze złożonym obecnie. Rada nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie, a Skarżący z zachowaniem terminu wniósł skargę na uchwałę, która postanowieniem WSA w Warszawie z 15 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 533/19 zostało odrzucone z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych. Z uwagi na powyższe okoliczności i powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik organu wskazał, że skarga jest niedopuszczalna, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. 2016 poz. 446) jest czynnością przysługującą konkretnemu podmiotowi wobec konkretnej uchwały jednokrotnie. Zatem Skarżący wykorzystał już przysługujące mu prawo do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w konsekwencji do wniesienia skargi na uchwałę, składając skargę z 1 lutego 2019 r. Obecna skarga jest natomiast niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał, że skarga nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Należy zgodzić się przy tym z argumentacją podniesioną przez organ administracji w odpowiedzi na skargę. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego w myśl art. 52 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skarg na uchwały organów samorządu terytorialnego podjęte przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z przytoczonym wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, takim niezbędnym wyczerpaniem środków zaskarżenia było uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 wydanym na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym choćby w postanowieniu z 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, głoszące, że nie można instytucji wezwania traktować, jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli, prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego i nie ma podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Jeżeli natomiast wniesiona później skarga na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego z uwagi zostanie odrzucona, to ponowne wniesienie jej w tej samej sprawie byłoby podważeniem sensu istnienia rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Sąd w składzie niniejszym w całości podziela powyżej opisany pogląd. Przenosząc zaś przedstawione rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż faktycznie Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] maja 2015 r. nr [...] w lutym 2019 r. Skarga ta, z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych oraz fiskalnych, została postanowieniem z 15 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 533/19 odrzucona, co Sądowi wiadome jest z urzędu. Należy zatem zauważyć, że Skarżący – w sposób co prawda nieskuteczny z punktu widzenia osiągniętego rezultatu – skonsumował swoje prawo do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Wobec tego uznanie, że możliwym jest ponowne wniesienie skargi przez ten sam podmiot na tą samą uchwałę, byłoby niedopuszczalnym z punktu widzenia równości wobec prawa uprzywilejowaniem wobec innych postępowań, w których przewidziane są środki odwoławcze. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.