IV SA/Wa 2163/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Decyzją z dnia (...) września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez E. i T. O. oraz B. J. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia (...) lipca 2007 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczo - garażowych na salę bankietową z zapleczem dla obsługi cateringowej w istniejącym budynku mieszkalnym z częścią gospodarczo - garażową na terenie działki nr (...) przy ul. (...) w O.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Po rozpatrzeniu wniosku A. i M. Z. Prezydent Miasta O. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożyli E. i T. O. oraz B. J. podnosząc, że decyzja jest niezgodna z prawem i wnieśli o uchylenie tej decyzji. Rozpatrując sprawę po wniesieniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wskazało, że istotą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie czy realizacja planowanej inwestycji budowlanej jest na danym terenie możliwa, przez co należy rozumieć zgodność planowanego zamierzenia z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz zgodność z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z przytoczonych przepisów ustawy i rozporządzenia wynika, że decyzja o warunkach zabudowy składająca się z części tekstowej i graficznej powinna dodatkowo zawierać załącznik w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium jednak wniosek złożony w niniejszej sprawie dotyczy jedynie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczo - garażowych w istniejącym (w wybudowanym) już budynku mieszkalnych na salę bankietową, nie zaś projektowania tego budynku. Odnosząc się do zarzutu skarżących organ wskazał, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ pierwszej instancji określił warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez ograniczenie poziomu hałasu. Podsumowując organ drugiej instancji wskazał, że działka na której zlokalizowany jest przedmiotowy budynek, w którym inwestor zamierza dokonać zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczo - garażowych na salę bankietową z zapleczem dla obsługi cateringowej położona jest wśród zabudowy mieszkaniowo - usługowej oraz terenów niezabudowanych, dotychczas użytkowanych rolniczo. Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. i T. O. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucili: * naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 54 pkt 2 c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez brak uzgodnienia z zarządcą drogi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, * obrazę art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy przez istotne naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, * obrazę przepisów prawa procesowego - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny i prawny sprawy, rozwijając szczegółowo wskazane powyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art. 134 § 2 ww. ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust.1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust 1 pkt 5). Art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy określa tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa". Tak więc organ ustalając warunki zabudowy prawidłowo przeanalizował dotychczasową zabudowę i w decyzji o warunkach zabudowy nawiązał do niej w zakresie funkcji zabudowy. Wskazał, że działka nr (...) na której planowana jest inwestycja zlokalizowana jest wśród zabudowy mieszkaniowo - usługowej np.: budynek mieszkalny jednorodzinny, II - kondygnacyjny, z usługami - balustrady, produkcja i montaż, budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami - komputery, drukarki, budynek mieszkalny parterowy z usługami - drukarnia, budynek mieszkalny, jednorodzinny z usługami - "D.", budynki przy ul. (...) - wymiana opon, przewijanie silników, dwa gabinety weterynaryjne. W tym zakresie nie można zgodzić z zarzutami wskazanymi w skardze. Sąd nie podziela zarzutów skargi, że uzgodnienie w zakresie obsługi komunikacyjnej powinno mieć formę postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 5 kpa. W przypadku, gdy właściwym organem do uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej jest zarazem organ właściwy do wydania decyzji o warunkach, opinia w tym przedmiocie nie ma formy postanowienia. Niemniej jednak treść tej opinii powinna znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w pkt 5 decyzji - ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej określił, że inwestor powinien uzyskać od Prezydenta Miasta O. jako zarządcy dróg w mieście O. decyzję o zezwoleniu na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi ul. (...) na działkę nr (...). Wniesienie odwołania od decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji powoduje, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozstrzygniętą decyzją pierwszoinstancyjną. Oznacza to, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W toku postępowania odwoławczego, organ je prowadzący powinien - jak nakazuje art. 77 § 1 kpa - dokonać oceny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i mając na względzie wskazania wynikające z art. 7 kpa - rozstrzygnąć sprawę w sposób podany w art. 138 § 1 lub § 2 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. rozpoznając odwołania E. i T. O. oraz B. J. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia (...) lipca 2007 r. zastosowało się do obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 kpa, tj. rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jaki znajdował się w aktach sprawy w dacie podejmowania przez Kolegium decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-