IV SA/Wa 217/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał, asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie niedopuszczalności zarzutów przeciw egzekucji - oddala skargę - IV SA/Wa 217/07 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r., znak (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy postanowienie Starosty Powiatowego w O. z dnia (...) września 2006 r., znak (...), stwierdzające niedopuszczalność zarzutu przeciwko prowadzeniu egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, co następuje. Postanowieniem z dnia (...) września 2006 r. Starosta (...) przedstawił w trybie art.34§l i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 z późn.zm.), zwanej dalej "ustawą", stanowisko w sprawie zarzutów S. B. do tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) maja 2006 r. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie zobowiązany dłużnik. Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy zważył, co następuje. W art.33 ustawy wskazuje się, co może być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art.34§l a ustawy, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja z dnia (...) lutego 2003 r., nakładająca na zobowiązanego obowiązek odnowienia zadrzewienia lasu. Również w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie z dnia (...) kwietnia 2004 r. nr (...) o nałożeniu na zobowiązanego grzywny. Postanowienie to było zaskarżone przez stronę zarówno do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak do sądu administracyjnego. W trakcie dotychczasowych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych zobowiązany podnosił wielokrotnie identyczne zarzuty co w toku niniejszego postępowania. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. W tej sytuacji postanowienie organu I instancji należy uznać za prawidłowe. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł S. B., wskazując na uchybienia decyzji nakładającej na niego obowiązek odnowienia zrębu, postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.l§l i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art.3§2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz.1270 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa obowiązującym w dacie jego wydania. Zgodnie z art. l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawa ta określa m.in.: 1) sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, 2) prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2. Zgodnie z art.26§l ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art.33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 1) błąd co do osoby zobowiązanego; 2) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 5) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art.34§la ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącym, iż jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia (...) lutego 2003 r. Starosta (...) nakazał skarżącemu wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Ponieważ skarżący nie wykonał nałożonego obowiązku wszczęto wobec niego postępowanie w celu wyegzekwowania nałożonego obowiązku, stosując środki przewidziane ustawą. Kwestia zarzutów skarżącego przeciwko prowadzeniu przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego była kilkukrotnie przedmiotem postępowań administracyjnych (postanowienia SKO w O.: z dnia (...) maja 2003 r. nr (...); z dnia (...) sierpnia 2004 r. nr (...); z dnia (...) czerwca 2004 r. nr (...)) i sądowoadministracyjnych (orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt 6 II SA 259/03; z dnia 17 stycznia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1840/04; z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1440/04 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1840/04). Z uwagi na to, iż zarzuty zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach administracyjnych i sądowych zasadnie wierzyciel, tj. Starosta (...) zastosował art.34§la ustawy, stwierdzając niedopuszczalność ich ponownego zgłoszenia. Orzekającemu organowi nie można zatem poczynić zarzutu naruszenia prawa, co oznacza, iż wniesioną przez niego skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art.151 p.p.s.a.