IV SA/Wa 2173/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 10 czerwca 2015 r. S. F., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1980 r. nr [...] wszczynającej postępowanie w sprawie wymiany gruntów wsi M. i W. Nadesłana do Sądu skarga zawierała wyłącznie pierwszą stronę skargi o następującej treści: "SKARGA na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].05.2015r. otrzymaną w dniu 25.05.15r." ze wskazaniem w jej komparycji numeru sprawy [...]. Do przedmiotowej skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto skarga ta nie została opatrzona ani podpisem skarżącej, ani podpisem jej pełnomocnika. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 16 lipca 2015 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sądowych bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Ponadto wezwano również Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do udzielenia informacji czy do organu została nadesłana wyłącznie pierwsza karta skargi bądź przekazania kompletnej skargi. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. organ poinformował, że do niego nadesłana została wyłącznie pierwsza karta skargi. Natomiast pełnomocnik skarżącej nadesłał w zakreślonym terminie pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz dwa egzemplarze pierwszej strony wniesionej skargi, załączając do nich cztery karty egzemplarza skargi kasacyjnej, w tym ostatnią stronę skargi kasacyjnej zawierającą podpis pełnomocnika skarżącej złożony pod skargą kasacyjną, jaka wniesiona została w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 631/14 od postanowienia Sądu z dnia 16 stycznia 2015 r. odrzucającego skargę S. F. ze względu na niezłożenie pełnomocnictwa procesowego i niewyczerpanie środków prawnych, o jakich mowa w treści art. 37 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Stosownie zaś do dyspozycji art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy, zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem skarga, aby mogła wywołać skutek procesowy powinna zostać własnoręcznie podpisana przez skarżącego, a w przypadku wniesienia skargi przez pełnomocnika, skarga winna być własnoręcznie podpisana przez tegoż pełnomocnika skarżącego. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie dopełnił obowiązkowi wynikającemu z zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i ani nie podpisał skargi znajdującej się w aktach sądowych, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi, co stanowi podstawę do jej odrzucenia. Wyjaśnić bowiem należy, że prawidłowego wykonania zarządzenia nie stanowią nadesłane dwa egzemplarze pierwszej strony wniesionej skargi i dołączone do nich – pod pozorem dalszego ciągu skargi – cztery karty egzemplarza skargi kasacyjnej, w tym ostatnią stronę skargi kasacyjnej zawierającą podpis pełnomocnika skarżącej złożony pod skargą kasacyjną, jaka wniesiona została w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 631/14 od postanowienia Sądu z dnia 16 stycznia 2015 r. odrzucającego skargę S. F. ze względu na niezłożenie pełnomocnictwa procesowego i niewyczerpanie środków prawnych, o jakich mowa w treści art. 37 § 1 kpa. Zwrócić należy uwagę, że widniejący na karcie 19 akt sądowych podpis pełnomocnika skarżącej złożony został pod treścią skargi kasacyjnej – dołączonej do skargi wniesionej w tej sprawie – wnoszonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i będącej środkiem odwoławczym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie z wyłączeniem przypadków przewidzianych w powołanej ustawie – a nie pod skargą wszczynającą postępowanie sądowoadministracyjne. Zatem w rozpoznawanej sprawie skarga nadal pozostaje niepodpisana, a to oznacza, że pełnomocnik skarżącej nie dopełnił obowiązkowi podpisania skargi również na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.