IV SA/Wa 2173/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Anita Wielopolska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia[...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu zażalenia J. Z., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]. Stan faktyczny sprawy jest następujący: Burmistrz Miasta i Gminy [...] pismem z dnia 3 marca 2016 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce o nr. ew. [...], obręb [...]. RDOŚ- po wcześniejszym zawiadomieniu strony postępowania- przeprowadził w dniu 14 marca 2016 r. oględziny terenu planowanego do zainwestowania. Następnie pismem z dnia 10 marca 2016 r. zwrócił się do Burmistrza o przekazanie informacji o przeprowadzonej wstępnej ocenie odziaływania planowanej inwestycji na obszar [...] wraz z uzasadnieniem zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udzieleniu informacji o środowisku i jego ochronie ( ...). W odpowiedzi Burmistrz stwierdził, że w jego ocenie planowana inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar [...]. RDOŚ odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze [...]. Z inwentaryzacji przyrodniczej tego obszaru z 2014 r. wynika, że teren działki i działek sąsiednich zlokalizowanych od strony zachodniej i wschodniej stanowi dogodne siedlisko dla lerki, a w odległości 100 m od przedmiotowej działki w kierunku zachodnim jest siedlisko dudka. Oba te gatunki są objęte ochroną ww. obszaru [...]. Planowana inwestycja z uwagi na potencjalne negatywny wpływ na lerkę oraz zasadę przezorności w stosunku do gatunków objętych ochroną powinna być ściśle przeanalizowana z powodu możliwości wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru [...]. Na tej podstawie RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia J. Z., organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie RDOŚ. GDOŚ podkreślił, że w przypadku obszarów [...], dokonując uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. należy zbadać czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wynikającymi z wyznaczenia obszaru [...] Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, zabronione jest podejmowanie działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...], w tym w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar [...] lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar [...], lub pogorszyć integralność obszaru [...] lub jego powiązania z innymi obszarami. W art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy ooś zawarta jest definicja znaczącego oddziaływania negatywnego na obszar [...]. Obszar [...] obejmuje doliny rzeki [...] i jej prawego dopływu [...] oraz urozmaicony krajobraz rolniczy i kompleksy leśne przylegające do tych dolin. Większość tego terenu znajduje się w granicach mezoregionu Równina [...], która zbudowana jest głównie z piasków, natomiast wzdłuż biegu obu rzek ciągną się podmokłe terasy zalewowe zajęte przez łąki. Do przedmiotów ochrony tego obszaru [...] zalicza się 19 gatunków ptaków, w tym lerkę, dudka i świergotka polnego, które preferują treny piaszczyste i bardziej suche. W standardowym formularzu przedmiotowego obszaru [...] chronioną populację lerki na danym obszarze określono jako rozrodczą, wydającą potomstwo, a jej liczebność oszacowano na 400 par. Z inwentaryzacji przyrodniczej z 2014 r. wykonanej w ramach planowanych działań ochronnych wynika, że południowa część działki jak i teren działek z nią sąsiadujących od strony wschodniej i zachodniej, w południowej części stanowi siedlisko lerki. W związku z tym działanie ochronne dotyczące utrzymana gruntu w szczególności poprzez jego zabezpieczenie przed zabudową dotyczy m.in. południowej części działki nr [...]. Organ stwierdził, że realizacja planowanej inwestycji w zależności od usytuowania na terenie nieruchomości może doprowadzić do zniszczenia fragmentu siedliska, a o za tym idzie może oddziaływać na obszar [...] i nie można wykluczyć, że oddziaływanie to będzie znacząco negatywne. Natomiast w ocenie organu wyniki inwentaryzacji wskazują, że ani dudek ani świergotek polny nie będzie narażony na znaczące oddziaływanie planowanej inwestycji, zaś istnieje uzasadnione ryzyko wystąpienia negatywnego oddziaływania na lerkę, jako przedmiotu ochrony obszaru [...], a tym samym możliwość naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Stanowi to przesłankę uniemożliwiającą uzgodnienia planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ wyjaśnił, że kwestia tradycyjnej gospodarki rolnej, czy też ubytku terenów rolnych nie była podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji, o warunkach zabudowy. W południowej części terenu wyznaczonego liniami nieprzekraczalnej zabudowy, tj. terenu na którym wyznaczono lokalizację projektowanego budynku mieszkalnego znajduje się siedlisko jednego z przedmiotów ochrony [...]. Realizacja planowanej inwestycji stanowiłaby uszczuplenie zasobów siedlisk lerki – przedmiotu ochrony Obszaru [...] i mogłaby wpłynąć na możliwość utrzymania liczebności tego gatunku na aktualnym poziomie, tj. osiągnięcia jednego z celów działań ochronnych w PZO. Planowana do zainwestowania działka ma powierzchnię ok. 3,5 ha, rozciąga się na długości ok. 600 m i obejmuje grunty rolne (RV i RVI) oraz w niewielkiej części las (LsV) - na południowym skraju działki. Zabudowa sąsiadująca z przedmiotową nieruchomością w północnej części ( działki nr: [...], [...], [...]) nie wpływa na możliwość wykorzystania przez lerkę siedliska znajdującego się w części południowej z uwagi na znaczne oddalenie. Zabudowa na działkach nr [...] i [...] jest oddzielona od terenu inwestycji lasem. Natomiast odnośnie planowanej na działce nr [...] zabudowy, organ wskazał, że każda sprawa podlega odrębnemu rozpoznaniu, a kwestia uzgodnienia nie przesądza o realizacji inwestycji na tej działce. GIOŚ wyjaśnił, że odmowa uzgodnienia w niniejszym przypadku oznacza, że zaistniały merytoryczne uzasadnione przesłanki do stwierdzenia, że inwestycja może znacząco oddziaływać na lerkę – przedmiot ochrony [...] i nie można z całą pewnością wykluczyć, że jej realizacja nie będzie oddziaływała na obszar [...]. To stwierdzenie uzasadniałoby nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jednakże Burmistrz Miasta i Gminy [...], wypełniając dyspozycję art. 96 ustawy ooś, arbitralnie stwierdził, że przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar [...] oraz, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie naruszy zasad ochrony tego obszaru, czym zamknął możliwość przeprowadzenia ww. oceny. W konstatacji GIOŚ stwierdził, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy może znacząco negatywnie oddziaływać na lerkę, tym samym może znacząco negatywnie oddziaływać na ww. obszar [...], co oznacza, że projekt ten narusza art. 33 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie przyrody, a to stanowi podstawę odmowy uzgodnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego na terenie działki nr 203/, położonej w obrębie [...], gmina [...], może potencjalnie negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...], nie wyjaśniając przy tym na czym oddziaływanie takie ma polegać, czy faktycznie i rzeczywiście ono wystąpi, w jakiej skali, a także naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 10 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia I instancji, oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze na obszarze [...]. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 ust. 2b ustawy o ochronie przyrody obszar [...] to obszar specjalnej ochrony ptaków, specjalny obszar ochrony siedlisk lub obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, utworzony w celu ochrony populacji dziko występujących ptaków lub siedlisk przyrodniczych lub gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty; zaś obszar mający znaczenie dla Wspólnoty to projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk, zatwierdzony przez Komisję Europejską w drodze decyzji, który w regionie biogeograficznym, do którego należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtworzenia stanu właściwej ochrony siedliska przyrodniczego lub gatunku będącego przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także może znacząco przyczynić się do spójności sieci obszarów [...] i zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regionu biogeograficznego; w przypadku gatunków zwierząt występujących na dużych obszarach obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty jest obszar w obrębie naturalnego zasięgu takich gatunków, charakteryzujący się fizycznymi lub biologicznymi czynnikami istotnymi dla ich życia lub rozmnażania (ust. 2c). Innymi słowy, celem wyznaczenia takiego obszaru jest ochrona populacji dziko występujących gatunków ptaków, utrzymanie i zagospodarowanie ich naturalnych siedlisk zgodnie z wymogami ekologicznymi, przywracanie zniszczonych biotopów oraz tworzenie biotopów. Ochrona obszarów [...] polega w szczególności na ograniczeniu możliwości ingerencji, które mogłyby prowadzić do negatywnych skutków dla dóbr przyrodniczych objętych taką ochroną. W tym miejscu podkreślić należy, iż art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody obowiązek dbałości o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym nakłada nie tylko na organy administracji publicznej lecz również na osoby prawne i inne jednostki organizacyjne oraz także na osoby fizyczne. Omawiany obszar specjalnej ochrony [...] objęty jest ochroną właściwą dla tego obszaru na zasadach określonych w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, stanowi samodzielną podstawę ochrony obszarów [...]. Z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynika, iż zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...], w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar [...] lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar [...] lub 3) pogorszyć integralność obszaru [...] lub jego powiązania z innymi obszarami. Podkreślenia wymaga, iż z treści tego przepisu nie wynika aby zawarta w nim norma prawna bezwzględnie zakazywała budowy w obszarze [...]. Przepis ten jedynie zabrania lokalizacji inwestycji mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także w znaczący sposób wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których obszar został wyznaczony. W myśl ust. 3 art. 33 ustawy przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, mogące znacząco oddziaływać na te obszary, wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż organy zasadnie przyjęły, że planowana inwestycja w negatywny sposób wpłynęłaby na stan opisanego gatunku ptaku – lerki, dla ochrony której został utworzony ww. obszar [...]. Wbrew zarzutom skargi organy postępowanie wyjaśniające przeprowadziły zgodnie z przepisami art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. i 10 § 1 k.p.a., a jego wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sporządzonego zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ uzgadniający stwierdził w sposób kategoryczny, że planowana inwestycja obiektywnie nie może zostać realizowana. Jak słusznie podkreślił organ, zakres jego kompetencji w ramach postępowania uzgodnieniowego ogranicza się do zbadania projektu decyzji w granicach przede wszystkim normy art. 33 ustawy o ochronie przyrody oraz tych materiałów, którymi dysponuje z racji posiadania wiedzy specjalistycznej. W orzecznictwie wskazuje się, że organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań ochrony przyrody dokonuje we własnym zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (vide wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1941/11). W rozpoznawanej sprawie w ramach posiadanej kompetencji organ ochrony przyrody stwierdził, że te informacje, które zgromadził w postępowaniu uzgodnieniowym nakazują powołanie się na zasadę przezorności, która determinuje ocenę możliwych oddziaływań wszelakich przedsięwzięć. Wobec stwierdzenia, że na terenie działki inwestora występuje lerka – chroniony gatunek ptaka mający znaczenie dla Wspólnoty, odmowę uzgodnienia warunków zabudowy uzasadnił zastosowaniem zasady przezorności. Zasada ta została ukonstytuowana w art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2004 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.). Zakres zasady przezorności należy rozpatrywać z punktu widzenia podmiotu, który podejmuje się określonego działania oraz organu administracji. W przypadku, kiedy pewne jest, na podstawie aktualnej wiedzy i naukowych dowodów, iż przy wykorzystaniu najlepszych i najnowocześniejszych rozwiązań oraz dostępnej wiedzy naukowej, nie uniknie się potencjalnych zagrożeń wobec środowiska, wynikających z planowanej działalności, podmiot, który taką działalność chce rozpocząć powinien we własnym zakresie podjąć decyzję o tym, aby z tego działania zrezygnować. Zasada przezorności jest powiązana z zasadą prewencji. Prewencja wymaga szacowania ryzyka negatywnych oddziaływań opartego na istniejącej wiedzy i doświadczeniu, stosowania optymalnych rozwiązań niezależnie od stopnia zagrożenia środowiska, wiąże się z zakazem pogarszania stanu środowiska. Zasada przezorności nie oznacza jednak w każdym przypadku bezwzględnego nakazu wyeliminowania działalności, która może wywołać negatywny wpływ na zasoby przyrody. Działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...] lub obszaru znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 u.o.p. powinny być każdorazowo ocenione zgodnie z treścią wszystkich zasad ogólnych prawa ochrony środowiska, a w szczególności z zasadą zrównoważonego rozwoju (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1785/15). W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody - ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, o których mowa w pkt 1-9. Wynika z tego, że ochrona przyrody co prawda musi się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, lecz nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te nie mogą jednak niszczyć cech charakterystycznych dla danego krajobrazu i muszą odbywać się w ramach obowiązujących przepisów prawa. Podstawowym celem zrównoważonego rozwoju jest opracowanie i urzeczywistnienie takiego modelu gospodarki, w którym zaspokajanie aktualnych potrzeb społeczeństwa nie umniejszy możliwości użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego przyszłym pokoleniom. Ochrona przyrody realizowana jest m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody, formami ochrony przyrody, a następnie opracowywanie i realizację planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie prawnej oraz programów ochrony gatunków, siedlisk i szlaków migracji gatunków chronionych. Z podanych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku, bowiem wbrew przekonaniu skarżącego organ dokonał prawidłowego wyważenia jego słusznego interesu i interesu społecznego. Dokonując bowiem rozważań w zakresie negatywnego potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji organ wskazał, iż z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, że fundamentalną przeszkodą w realizacji spornej inwestycji jest lerka, której gniazdo występuje na nieruchomości, planowanej do zabudowy. Organ szczegółowo wyjaśnił, że tego rodzaju inwestycja jaką jest budowa domu jednorodzinnego w konkretnych uwarunkowaniach występujących na terenie przedmiotowej nieruchomości może ze względu na specyfikę tego gatunku ptaka znacząco oddziaływać na obszar [...]. Organ zatem słusznie stwierdził, że w tym wypadku konieczne jest zastosowanie art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody i tym samym przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na obszar [...]. Dopiero ta ocena, w tym wnioski sporządzonego w toku tej procedury raportu, pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, czy w istocie budowa domu jednorodzinnego na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...] może znacząco negatywnie oddziaływać na lerkę, tym samym na obszar [...]. Jak się wskazuje w orzecznictwie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko co do zasady sporządzany jest w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia i nie stanowi on elementu postępowania uzgodnieniowego dla decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji (vide: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1941/11). Ze względu zatem na zakres swojej kompetencji organ uzgodnieniowy nie był władny przeprowadzić samodzielnie procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]. Przepisy bowiem przewidziały w tym zakresie właściwość innego organu oraz inne normy prawa materialnego tj. o.o.ś. Z art. 61 ust. 4 o.o.ś. wynika, iż ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], o której mowa w art. 62 ust. 2 o.o.ś., przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 (m. in. decyzja o warunkach zabudowy), jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1. Ocena wpływu na obszar [...] przeprowadzana jest w takim przypadku w toku postępowania o wydanie decyzji wskazanych w art. 96 ust. 1 o.o.ś. Źródłem tego obowiązku nie jest ustawa lecz stwierdzenie tego obowiązku z formie postanowienia wydanego na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska (vide: Bartosz Rakoczy Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Komentarz Lexis Nexis Warszawa 2010 str. 167). Zgodnie z art. 96 ust. 1 i 3 o.o.ś. , zainicjowanie postępowania przewidzianego w art. 97 o.o.ś. następuje w przypadku gdy organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru [...] lub nie wynika z tej ochrony, rozważa przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar [...]. Jeżeli organ ten uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar [...], wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentacji wskazanej w art. 96 ust. 3 o.o.ś. Zgodnie z art. 97 ust. 1, 3 i 4 o.o.ś. po otrzymaniu tych dokumentów, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] i nakłada obowiązek przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar [...] i określa zakres tego raportu, przy czym zakres raportu powinien być ograniczony do określenia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]. Jak podkreślił organ uzgadniający, w rozważnej sprawie taka ocena nie została przeprowadzona, a jego zdaniem jest wymagana. W tym postępowaniu bowiem będzie możliwe rzetelne zbadanie czy planowana inwestycja będzie wpływała znacząco negatywnie na gatunki objęte ochroną. Takie ustalenia wymagają zaś sporządzenia raportu oddziaływania na obszar [...]. Natomiast Burmistrz Miasta i Gminy [...] poprzez arbitralne stwierdzenie, że planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...], zamknął możliwość przeprowadzenia takiej oceny. Z podanych wyżej względów zarzuty skargi naruszenia przepisów procesowych, jak i prawa materialnego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Podzielić należy stanowisko organu, iż w warunkach rozpoznawanej sprawy bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] nie jest możliwe definitywne przesądzenie stopnia oddziaływania planowanej budowy na gatunki chronione prawem unijnym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.