IV SA/Wa 2174/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej: oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].06.2017 r., znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska ( dalej organ ), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].03.2016 r., znak [...], nakładającą na A. sp. z o.o. z siedzibą w K. ( dalej skarżąca ) administracyjną karę pieniężną w wysokości 50.000,00 zł. za przetwarzanie odpadów dokonanych bez wymaganego zezwolenia. Stan sprawy był następujący : Na wniosek Miasta i Gminy K. z dnia [...] listopada 2015 r. o podjęcie działań interwencyjnych ze względu na deponowanie na działce nr [...] obręb S. odpadów nieznanego pochodzenia, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. . W trakcie wizji lokalnej wskazanego terenu przeprowadzonej w dniu 24 listopada 2015 r, stwierdzono, że na terenie odkrywkowego zakładu górniczego w S. deponowany był materiał w postaci uwodnionej substancji o ciemnej barwie przypominającej swym wyglądem popiół. Na w/w obszarze stwierdzono obecność 4 samochodów ciężarowych posiadających rejestracje z terenu województwa [...] , z których jeden aktualnie przeprowadzał rozładunek. Na terenie działki nr [...] w S. pracowała koparko - ładowarka E.R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] rozpychająca, plantująca i mieszająca z ziemią wyładowany materiał. Z uzyskanych w Zakładzie Gospodarki Komunalnej w K. informacji wynika, że działka nr [...] stanowiąca do niedawna własność Pana P.A., posiadająca koncesję na wydobywanie na niej żwiru znak: [...] ważną do dnia 31 marca 2018 r., została sprzedana Stronie w dniu 18 listopada 2015 r. W dniu 26 listopada 2015 r. odbyły się ponowne oględziny w/w działki, w trakcie których nie stwierdzono obecności żadnych osób ani pojazdów transportowych, nie pracowała również koparko - ładowarka. Podczas wizji lokalnej [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pobrał próbę zdeponowanej na przedmiotowym terenie substancji do badań i analiz. Wykonano również dokumentację fotograficzną. W dniu 1 grudnia 2015 r. zostały rozpoczęte czynności kontrolne w miejscu prowadzenia działalności - na działce nr [...] obręb S. , gm. K. W trakcie kontroli ustalono, iż podstawowym przedmiotem działalności Strony jest zagospodarowywanie odpadów technologicznych powstających w elektrowniach i elektrociepłowniach. Usługi świadczone przez Stronę obejmują odbiór wszystkich ubocznych produktów spalania węgla oraz gipsu syntetycznego powstających u kontrahenta oraz transport do miejsca zagospodarowania wraz z przeprowadzaniem procesu odzysku. Z wyjaśnień przekazanych przez Stronę podczas kontroli wynika, że działka o nr [...] obręb S. została zakupiona celem dalszego prowadzenia wydobycia kruszywa naturalnego i dalsze eksploatacji złóż, a obecnie prowadzone na jej terenie prace mają służyć utwardzeniu terenu i przygotowaniu do dalszego wydobycia, dlatego na działkę przywożony jest materiał "Budowlany o nazwie handlowej BAUSTAB (mieszanka popiołowo - żużlowa z dodatkiem kruszywa naturalnego — piasku kwarcowego, na co została przedstawiona karta charakterystyki danego produktu). W toku kontroli ustalono, że Strona jako członek Konsorcjum wraz z podmiotem Z. Sp. z o. o. [...] w dniu [...] września 2015 r. podpisała umowę nr [...] ze spółką E. Sp. z o. o. [...] na odbiór i zagospodarowanie popiołu lotnego pochodzącego ze spalania biomasy w Elektrociepłowni [...] Zgodnie z w/w umową Strona jest Liderem Konsorcjum i zobowiązuje się do odbioru i zagospodarowania 15 000 Mg popiołu lotnego o kodzie 10 01 03 pochodzącego z biomasy w postaci wilgotnej. W trakcie kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że Strona nie posiadała uregulowanego stanu formalnoprawnego na przetwarzanie odpadów na działce o nr [...] w miejscowości S. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym przez kontrolowanego i kontrolującego w dniu 21 grudnia 2015 r. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], działając na podstawie art. 61 §4 kpa wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł w trybie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach za prowadzenie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 w/w ustawy na terenie działki nr [...] w m. S., gm. K. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] Strona poinformowała, iż na działce nr [...] w m. S. nie był prowadzony proces przetwarzania odpadów. Po zakupie działki i złożeniu wniosku o cesję koncesji na wydobycie kruszyw były prowadzone prace przygotowawcze do wznowienia wydobycia, które polegały na wyrównaniu części wyrobiska, celem stworzenia placu operacyjnego do sortowania urobku. Do wypełniania pustek poeksploatacyjnych użyto materiału BAUSTAB. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] wymierzył Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. za naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, tj. za przetwarzanie odpadów na działce nr [...] położonej w m. S. gm. K. , powiat [...] bez wymaganego przepisani prawa zezwolenia. Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W toku postępowania odwoławczego Strona podkreśliła, iż zgodnie z zawartą umową Konsorcjum do odbioru odpadów zobowiązana była Strona, natomiast do przeprowadzania procesu przetwarzania odpadów zobligowana była Z. Sp. z o. o. zgodnie z posiadanymi uregulowaniami formalnoprawnymi, która zapewniała pełną kontrolę jakości procesu przetwarzania tak, by otrzymany materiał spełniał standardy dla materiału BAUSTAB. Poinformowała również, że Konsorcjum firm A. Sp. z o. o. – B. Sp. z o. o. w związku z interwencjami przeprowadzanymi przez organy administracji publicznej nie wykonało umowy o świadczenie usług odbioru odpadów zawartej z E. Sp. z o. o. z siedzibą w S. Spowodowało to podniesienie roszczenia tego kontrahenta przeciwko członkom konsorcjum i jednocześnie obciążenie zapłatą kwoty w wysokości 84 000 zł solidarnie dla obydwu spółek. .Niezależnie od powyższego, Strona poinformowała, iż wykorzystany w kopalni S. produkt nie pogorszył w najmniejszym nawet stopniu stanu środowiska w rejonie jego zagospodarowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie przepisów art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach (Dz. U. 2016, poz. 1987 z późn. zm.), wymierzającą administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł (pięćdziesiąt tysięcy złotych) za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...] położonej w m. S. , gm. K. , powiat [...] , tj. z naruszeniem art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, podzielając stanowisko organu I instancji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się A. sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając jej : 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez zawężenie kręgu stron postępowania, 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 84 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie koniecznych dowodów, 3) art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę poszczególnych dowodów, 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji opartej na niewystarczającym materiale dowodowym oraz nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1987 t.j. z późn. zm.) przez niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższymi naruszeniami skarżąca spółka wniosła o: 1. Wstrzymanie przez organ II instancji bądź przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. 2. Uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, a także poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. 3. Zasądzenie od organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 4. Rozpoznanie sprawy także pod nieobecność strony skarżącej i jej pełnomocnika. Uzasadniając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. skarżąca podniosła, że istotą zarzutu jest zawężenie przez organ kręgu stron postępowania administracyjnego, w szczególności wykluczenie udziału jako strony Z. Sp. z o. o. ( tj. konsorcjantem), chociaż ze stanu faktycznego sprawy wynika, że konsorcjant powinien zostać uznany za stronę postępowania. Uzasadniając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 1 i 84 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, że zarzut ten sprowadza się do nie przeprowadzenia wszystkich koniecznych dla wyjaśnienia sprawy dowodów, wskutek czego wadliwie ustalony został stan faktyczny sprawy. Naruszenie art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z naruszeniem swobodnej oceny dowodów polegało w przedmiotowej sprawie na tym, że organ niewłaściwie oceniając poszczególne dowody i przypisując im określoną moc dowodową, a niektóre pomijając, w rezultacie wysnuł z materiału dowodowego nieprawidłowe wnioski, sprzeczne z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co prowadziło do ustalenia stanu faktycznego sprawy niezgodnego z rzeczywistym. Nieprawidłowe jest ustalenie faktyczne, że konsorcjant nie był w fizycznym posiadaniu odpadów. Nieprawidłowe jest ustalenie faktyczne, że przetwarzanie odpadów przez konsorcjanta możliwe było jedynie na nieruchomości w N. (tylko tam mógł powstać Baustab). Faktycznie bowiem odpady można przetwarzać niemal wszędzie (pomijając zgodność z prawem tego procesu), produkując Baustab. Z powyższych dwóch błędnych ustaleń wynikło trzecie i czwarte - że konsorcjant nie mógł przetwarzać odpadów na nieruchomości w S. oraz że poprzez proces przetwarzania zaszły w niniejszej sprawie nie mógł powstać materiał Baustab. Uzasadniając naruszenie art. 138 tj. 1 pkt 1 k.p.a., skarżąca podniosła, że błędy w zakresie ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów zaszły jeszcze w postępowaniu I instancji przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska. Organ II instancji pomimo prowadzenia postępowania przez okres około 1 roku uznał te błędne ustalenia za prawidłowe oraz nie dokonał żadnych własnych ustaleń faktycznych nawet jedynie w zaskarżonym zakresie. W zasadzie postępowanie organu II instancji sprowadziło się do zanegowania zarzutów odwołania strony. Niemniej jednak organ II instancji powinien zbadać wszelkie naruszenia niezależnie od zarzutów odwołania. Jako że tego w zasadzie nie uczynił, zaskarżona decyzja powiela błędy decyzji I instancji, zaś obydwie błędne decyzje nie powinny ostać się w obrocie prawnym. Skarżąca uznaje, że otrzymawszy akta sprawy I instancji wraz z odwołaniem, organ II instancji powinien decyzję I instancji uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdyż braki w postępowaniu dowodowym były znaczące (w szczególności większość dowodów przeprowadzono bez udziału strony - konsorcjanta). Zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 19 u.odp. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 19 u.odp., który zawiera domniemanie prawne kreujące ustalenia faktyczne skarżąca uzasadnia tym, że organ stwierdził "nawet gdyby skarżąca nie mogłaby zostać uznana za posiadacza odpadów na podstawie ustalonego materiału dowodowego sprawy i w wyniku dokonanej oceny tych dowodów, to uznaję ewentualnie, że skarżąca jest posiadaczem odpadów stosując to domniemanie prawne". Zdaniem skarżącej, organ zastosował do przedmiotowego stanu faktycznego domniemanie prawne, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżoną decyzją orzekł Główny Inspektor Ochrony Środowiska było nałożenie - na podstawie art. 194 ust.1 pkt 4) ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach ( Dz. U. Z 2013r. poz. 21 ) - na A. sp. z. o.o. z siedzibą w K. administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...] położonej w miejscowości S. , gmina K. , powiat [...] . W art. 194 ust. 1 w/w ustawy, ustawodawca stypizował dziewięć zachowań, zwanych już powszechnie deliktami administracyjnymi, za których popełnienie organ - właściwy miejscowo wojewódzki inspektor ochrony środowiska - jest zobowiązany decyzją administracyjną wymierzyć karę pieniężną, chyba że popełnienie deliktu daje podstawę do ustalenia opłaty podwyższonej przewidzianej w art. 293 Prawa ochrony środowiska. Te dziewięć typów deliktów to: 1. Podejmowanie zakazanych przez art. 5 działań zmierzających do zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne. 2. Zakazane przez art. 21 ust. 1 mieszanie odpadów, jeżeli nie zachodzą przewidziane w art. 21 ust. 2 warunki dopuszczające mieszanie odpadów, tj. jeżeli mieszanie nie służy poprawie bezpieczeństwa procesów przetwarzania lub jeżeli w wyniku tych procesów nastąpi wzrost zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska. 3. Naruszenie zakazów zbierania: a) pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, o ile są przeznaczone do składowania, komunalnych osadów ściekowych, zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych - poza miejscem wytwarzania (naruszenie zakazu z art. 23 ust. 2), b) zmieszanych odpadów komunalnych i odpadów zielonych - poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym zostały wytworzone (naruszenie zakazu z art. 23 ust. 3) - jeżeli nie zachodzą warunki usprawiedliwiające takie działania. 4. Zbieranie, przetwarzanie i dalsze gospodarowanie odpadami wymagające stosownie do art. 41 zezwolenia na zbieranie, przetwarzanie lub łącznie na zbieranie i przetwarzanie w dwóch wariantach: a) bez wymaganego zezwolenia, b) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. 5. Prowadzenie działalności, która zgodnie z art. 50 ust. 1 wymaga wpisu do rejestru na wniosek, bez takiego wpisu. 6. Nieumieszczanie numeru rejestrowego na dokumentach sporządzanych w związku z prowadzoną działalnością, wbrew obowiązkowi z art. 63. 7. Zakazany przez art. 93 zrzut olejów odpadowych do wód, gleby lub ziemi. 8. Rozcieńczanie lub sporządzanie mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia prawnie ustalonych kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu, zakazane przez art. 122 ust. 3. 9. Wydobywanie odpadów ze składowiska: a) posiadającego instrukcję prowadzenia składowiska - niezgodnie z tą instrukcją (naruszenie art. 143 ust. 2), b) nieposiadającego instrukcji prowadzenia składowiska - bez zgody wymaganej przez art. 144. Sankcja za delikty z art. 194 ust. 1 ustawy o odpadach należy do kategorii określanej w doktrynie prawa karnego mianem sankcji względnie określonej, tj. wyznaczającej minimum - 1000 zł i maksimum - 1 000 000 zł. Między tymi granicami organ wymierzający karę może poruszać się swobodnie, ale z uwzględnieniem okoliczności, jakie ustawodawca w art. 199 ustawy nakazuje mu uwzględnić. Art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Sąd podziela stanowisko organu, że zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 10 §1 kpa w związku z art. 28 kpa poprzez zawężenie kręgu stron postępowania, w szczególności przez wykluczenie udziału strony Z. Sp. z o. o. z siedzibą w N. oraz naruszenia art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez niedokonanie przez organ II instancji własnych ustaleń faktycznych, co doprowadziło do błędów w zakresie ustalenia stanu rzeczywistego i właściwej oceny dowodów (większość dowodów przeprowadzono bez udziału strony - Z. Sp. z o. o.), są chybione. Biorąc pod uwagę ustalenia wszystkich kontroli przeprowadzonych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, należy stwierdzić, że na teren nieruchomości nr [...] w S. nie był transportowany, jak to twierdzi Skarżąca, produkt o nazwie BAUSTAB, lecz odpady o kodzie 10 01 03, które kartami przekazania odpadów nr: [...] z dnia [...] października 2015 r., [...] z dnia [...] listopada 2015 r., [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. E. Spółka z o. o. (Elektrociepłownia [...]) przekazała Z. Sp. z o. o. [...] na podstawie posiadanego zezwolenia winna była przedmiotowe odpady przetworzyć, celem ewentualnego otrzymania materiału o nazwie BAUSTAB, jednak z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że Skarżąca przyjęła na teren działki nr [...] w miejscowości S. odpady o kodzie 10 01 03, które były rozplantowywane w wyrobisku przez spychacz oraz mieszane z ziemią. Sąd podziela stanowisko organu, że powyższa sytuacja spełnia definicję odzysku odpadów i wobec braku zezwolenia na tę działalność, Skarżąca naruszyła art. 41 ustawy o odpadach, stwarzając tym samym podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Odnośnie kolejnego zarzutu skargi tj. naruszenia przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska art. 7 kpa w związku z art. 77 §1 oraz art. 84 §1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie koniecznych dla pełnego wyjaśnienia sprawy dowodów, Sąd nie podziela stanowiska skarżącej. W celu ustalenia dokładnego stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji przeprowadził w dniu 24 listopada 2015 r. oraz w dniu 26 listopada 2015 r. wizje lokalne terenu działki nr [...] w m. S. , gm. K. , powiat [...] oraz wykonał dokumentację fotograficzną, wykazując tym samym naruszenie. W ocenie Sądu organy podczas rozpoznawania sprawy i wykonywania analizy zgromadzonego materiału dowodowego podjęły kroki ku zgromadzeniu kompletnego, wyczerpującego materiału w sprawie, opierając się również na ustaleniach innych organów w (art. 76 §1 kpa). Sąd stoi na stanowisku, że zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy stanowił należytą podstawę do wymierzającą Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Sąd podziela również dokonaną przez organ ocenę umowy nr [...] o zagospodarowanie odpadów zawartej w dniu [...] września 2015 r., dotyczący braku konieczności prowadzenia procesu przetwarzania odpadów przez Z. Sp. z o. o. wyłącznie na terenie nieruchomości położonej w N., zgodnie z posiadanym zezwoleniem Starosty T. Art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach jednoznacznie stanowi, że w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów określa się miejsce i dopuszczoną metodę lub metody przetwarzania odpadów, ze wskazaniem procesu przetwarzania, zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy, oraz opis procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy przerobowej instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach - także godzinnej mocy. przerobowej. Prowadzenie przetwarzania odpadów niezgodnie z warunkami zawartymi w decyzji właściwego organu zezwalającej na prowadzenie przedmiotowego procesu zagrożone jest administracyjną karą pieniężną wymierzaną w drodze decyzji przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w myśl art. 194 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy. Organ słusznie zauważył, że w omawianym przypadku w pkt 2 decyzji Starosty T. z dnia [...] grudnia 2014 r. zezwalającej Z. Sp. z o. o. na prowadzenie przetwarzania (odzysku) odpadów jako miejsce prowadzenia procesu wskazano teren Zakładu w N. przy ul. [...] (działka o nr ewid. [...]). Także zarzut Skarżącej podważający ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym w dniu [...] grudnia 2015 r., nie może być uznany za słuszny, bowiem Skarżąca podpisując przedmiotowy dokument, zaakceptowała ustalenia w nim zawarte, w tym stwierdzone naruszenia, mimo iż w toku prowadzonej kontroli przedstawiła swoje stanowisko, sprzeczne z ustaleniami organu I instancji. Zgodnie z art. 76 §1 kpa "dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji należy uznać za dowód stwierdzonych naruszeń, których strona nie zakwestionowała. Podobnie bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. W obliczu ustaleń poczynionych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska podczas kontroli Z. Sp. z o. o., wykazującej brak instalacji do przetwarzania odpadów o kodzie 10 01 03, a tym samym nieprzeprowadzanie przez Z. Sp. z o. o. procesu odzysku odpadów, słuszny jest wniosek organu, że posiadaczem odpadów w postaci uwodnionej substancji o ciemnej barwie przypominającej popiół zdeponowanych na terenie działki nr [...] w m. S. , gm. K. była-Skarżąca. Dopóki Skarżąca nie otrzymała przedmiotowego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, nie była uprawniona doprowadzenia działalności w w/w zakresie, zatem organ słusznie wywiódł, że nie zastosowała się ona do ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z ustawy o odpadach, tj. art. 41 ust. 1, w świetle którego prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Sąd podziela stanowisko organu, że uchybiając swoim obowiązkom, Skarżąca stworzyła podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przez organ I instancji w trybie art. 194 ust. 1 pkt. 4 ustawy o odpadach, której wysokość wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Słuszna jest oceną organu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy niezbicie świadczy o świadomym zaplanowaniu deponowania przedmiotowych odpadów w wyrobisku w S. , o czym świadczą wystawiane przez Z. Sp. z o.o. zlecenia podmiotom wykonującym usługi transportu odpadów odbieranych z Elektrociepłowni [...]. Sąd podziela - wciąż aktualny- pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 311/12, że prawidłowa wykładnia powołanego przepisu winna prowadzić do wniosku, że już samo zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z posiadanym zezwoleniem skutkuje nałożeniem kary. Taka wykładnia znalazła potwierdzenie w brzmieniu aktualnie obowiązującej ustawie o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r., która w przepisie art. 194 ust. 1 pkt 4 przewiduje, że za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów wymierza się administracyjną karę pieniężną. Nowa regulacja omawianej kwestii stanowi swoiste doprecyzowanie przez ustawodawcę normy już istniejącej. Za słuszną należy uznać uwagę organu, że podmiot profesjonalnie zajmujący się gospodarowaniem odpadów posiadał pozwolenie, które w sposób jednoznaczny określało przyznanie mu uprawnienia. Przekraczając zakres posiadanych uprawnień podmiot winien był liczyć się z konsekwencjami takiego działania - w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami, zwłaszcza, że kara ta ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiega naruszeniom w zakresie zagospodarowania odpadów w celu ochrony środowiska naturalnego. Zatem – w ocenie Sądu - organ słusznie uznał, ze nie ma przesłanki uprawniającej go do odstąpienia od wymierzenia kary czy też do obniżenia jej wysokości, bowiem okoliczności, w obliczu których Skarżąca dopuściła się do naruszenia, wskazują na jej rażący stopień, a zatem wymierzenie kary w najniższej przewidzianej art. 194 ustawy o odpadach wysokości, zdaniem organu odwoławczego, nie stanowiłoby wystarczającego środka zapobiegającego dalszemu naruszaniu prawa i potencjalnego negatywnego wpływu na środowisko. Reasumując, w ocenie Sądu niedopełnienie ciążącego na Skarżącej obowiązku wynikającego z obowiązujących przepisów prawa w zakresie gospodarki odpadami obligowało [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z mocy prawa do wydana decyzji, w trybie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach i do nałożenia obligatoryjnej sankcji. Organ odwoławczy, w konsekwencji powyżej przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych, prawidłowo stwierdził brak podstaw do uwzględnienia argumentacji odwołania i odstąpienia od wymierzonej kary. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi wywiedzionej przez A. sp. z o.o. z siedziba w K. , zarówno dotyczących naruszenia przepisów postepowania tj. art. 7, art. 10§1, art. 28, art. 77§1, art. 80 oraz art. 84§ 1 kpa, jak i prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art.151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.