IV SA/Wa 2175/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przestrzegania wymagań ochrony środowiska oddala skargę. Sygn. akt IV SA/Wa 2175/18 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 1688 ze zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od 27 kwietnia do 28 maja 2018 r., udokumentowanej protokołem nr [...] nakazał A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.: 1. zaprzestać wprowadzania ścieków przemysłowych do ziemi; 2. przedłożyć Marszałkowi Województwa [...] korektę zbiorczych informacji o zakresie korzystania ze środowiska za lata 2014-2017 w zakresie emisji do powietrza oraz wprowadzania wód opadowych i roztopowych oraz ścieków do ziemi oraz naliczyć i wnieść z należnymi odsetkami za zwłokę opłatę, w tym opłatę podwyższoną, na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]; 3. dokonywać, co najmniej dwa razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzenia oczyszczającego wody opadowe i roztopowe (separatora), a czynności związane z ich obsługą i konserwacją odnotowywać w zeszycie eksploatacji tego urządzenia; 4. przeprowadzać kontrole stanu technicznego separatora, zbiornika retencyjnego myjni oraz podziemnego zbiornika na olej przepracowany, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, z częstotliwością co najmniej raz w roku; 5. wprowadzić do krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji raporty za lata 20142017 wskazane wart. 7 ust 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2017 poz. 286 ze zm.); 6. dostosować masę odpadów o kodzie [...] oraz sposób magazynowania olejów odpadowych do warunków określonych w decyzji Prezydenta W. nr [...], udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów z instalacji tj. zlewarko-wysysarki; 7. terminowo przedkładać marszałkowi województwa zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów; 8. prowadzić na bieżąco ilościową i jakościową ewidencję wszystkich wytwarzanych odpadów zgodnie z obowiązującym katalogiem odpadów; 9. prawidłowo wypełniać karty ewidencji odpadów oraz karty przekazania odpadów. Termin realizacji powyższych obowiązków organ określił od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego. Termin przesiania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanego naruszenia dla punktu 1organ wyznacza na dzień 30 czerwca 2018r., a dla punków od 29 - 30 lipca 2018r. W uzasadnieniu organ powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w okresie od 27 kwietnia do 30 maja 2018r. w Spółce A. na terenie działalności gospodarczej prowadzonej przy ul. [...] w W. Co do nakazu z pkt 1, organ podał, że kontrola wykazała, że ścieki przemysłowe z myjni ręcznej powstające w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przy ul [...] w W. są odprowadzane poprzez kanalizację deszczową obiektu do ziemi. Ścieki przemysłowe są podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych, a następnie trafiają poprzez 5 studni chłonnych do ziemi. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 2014r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego wprowadzanie tego rodzaju ścieków (niebędących biologicznie rozkładalnych) do ziemi jest niedozwolone. Odnośnie pkt 2 organ wskazał, iż kontrola wykazała, że sporządzone wykazy za okres 2015-2017 nie obejmowały wprowadzania wód opadowych i roztopowych oraz ścieków przemysłowych do ziemi, jak również nie były naliczane z ww. tytułu opłaty (w tym opłat podwyższonych za brak wymaganego pozwolenia wodnoprawnego). W latach 2015-2016 nie wyliczano w opłatach emisji do powietrza z 8 pieców na gaz ziemny. Nie okazano wykazu zawierającego informacje o zakresie korzystania ze środowiska za 2014 rok. W trakcie kontroli wyjaśniono, że wykaz ten złożono do Marszałka w terminie ustawowym. Organ podkreślił, iż wykaz powinien zawierać emisję do powietrza ze środków transportu i pieców na gaz ziemny oraz w/w wprowadzanie do ziemi ścieków i wód opadowych i roztopowych). Obowiązek wniesienia opłaty za korzystanie ze środowiska w roku 2016 wynika z art. 284 ust. 1 i art. 285 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017r. poz. 519 z późn. zm., dalej jako Poś). Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku. Zgodnie z art. 292 Poś w przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500 % za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Zgodnie z art. 286 Poś podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2 przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat. Organ wskazał, iż obowiązujące akty prawne, formularze, stawki opłat, numer konta oraz bezpłatny program EkoPłatnik dostępne są na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. W zakresie pkt 3 organ wskazał, iż w trakcie kontroli nie okazano dokumentów potwierdzających dokonywanie co najmniej dwa razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzenia oczyszczającego wody opadowe lub roztopowe (separatora), do czego zobowiązuje § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800). Odnośnie pkt 4 organ podkreślił, iż zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego kontrole stanu technicznego instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska tj. separatora, zbiornika retencyjnego myjni oraz podziemnego zbiornika na olej przepracowany powinny być wykonywane przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, z częstotliwością co najmniej raz w roku. Kontrola wykazała, że kontrole takie nie były przeprowadzane. Co do pkt 5 organ wskazał, iż w trakcie kontroli ustalono, że dokonano rejestracji do bazy Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami (KOBIZE), natomiast nie przedłożono raportu do tej bazy za lata 2014 -2017 w związku z emisją gazów lub pyłów do powietrza ze środków transportu wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności (samochodów osobowych) oraz użytkowanych pieców na gaz ziemny. Zgodnie z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2017 poz. 286 ze zm.) podmiot korzystający ze środowiska sporządza i wprowadza do Krajowej bazy, w terminie do końca lutego każdego roku, raport zawierający informacje (dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego) o: - wielkościach emisji gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza przez podmioty korzystające ze środowiska; - wielkościach produkcji oraz charakterystyce surowców i paliw towarzyszących emisjom; - środkach technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji; - wielkościach emisji zredukowanej i emisji unikniętej w wyniku przedsięwzięć realizowanych przez podmioty korzystające ze środowiska oraz terminach osiągnięcia tych redukcji; - planowanych terminach uruchomienia nowych przedsięwzięć oraz wielkości emisji gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza z tych przedsięwzięć. Organ wyjaśnił, iż zakres raportu znajduje się w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowego zakresu informacji zawartych w raporcie oraz sposobu jego wprowadzania do Krajowej bazy emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1877). Odnośnie pkt 6 organ wskaz, iż w toku kontroli stwierdzono, że odpad o kodzie [...] magazynowany jest w zbiorniku podziemnym o pojemności 5000 l. Sposób magazynowania tego odpadu jest niezgodny z warunkiem decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z [...] stycznia 2017 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów w instalacji przy ul. [...] w W., zawartym w pkt II 7.1, zgodnie z którym odpady te powinny być magazynowane w zbiorniku o pojemności 4000 l. Zbiornik magazynowy nie posiada systemu sygnalizacji ewentualnego przecieku odpadów połączonego z przestrzenią między płaszczem wewnętrznym zewnętrznym oraz odprowadzania ładunków elektryczności statycznej zgodnie z punktem H.7.1 ww. decyzji. Ponadto w 2017 r. przekroczono maksymalną ilość odpadów o kodzie [...] do wytworzenia w ciągu roku, określoną w pkt El. 4.1 c) w/w decyzji. W zakresie pkt 7 organ stwierdził, iż kontrola wykazała, że zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za 2016 rok było złożone po terminie ustawowym. Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach roczne sprawozdanie o wytworzonych odpadach i gospodarowaniu odpadami sporządza m.in. wytwórca obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów. Ponadto zgodnie z art. 76 ust. 1 podmioty zobowiązane do sporządzenia sprawozdań, o których mowa m.in. w art. 75 składają je w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa. Wzory formularzy służące do składania rocznych sprawozdań zawarte są w rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie zakresu informacji oraz wzorów formularzy służących do sporządzania i przekazywania zbiorczych zestawień danych o odpadach (Dz. U. z 2010r. Nr 249 poz. 1674). CO do pkt 8 organ podkreślił, iż kontrola ujawniła, iż nie uzupełniano ewidencji na bieżąco, odpady powstające minimum raz w miesiącu były wpisywane do kart ewidencji trzy razy w roku. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z aktualnie obowiązującym katalogiem odpadów. Odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów uwzględniając źródło ich powstawania. Katalog odpadów określony został w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923). Sposób prowadzenia ewidencji został określony w art. 67 ustawy o odpadach. Aktualne wzory dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów oraz sposób wypełniania tych dokumentów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1973). Zgodnie z art. 71 ustawy o odpadach, uproszczoną ewidencję z zastosowaniem jedynie karty przekazania odpadów prowadzą m.in. podmioty, które: - wytwarzają odpady niebezpieczne w ilości do 100 kilogramów rocznie, - wytwarzają odpady inne niż niebezpieczne, niebędące odpadami komunalnymi, w ilości do 5 ton rocznie. Odnośnie pkt 9 organ wskazał, iż podczas kontroli okazano karty ewidencji odpadów, które m.in. nie miały uzupełnianych wszystkich wymaganych rubryk formularza m.in. rubryki dot. nr karty przekazania odpadów. Aktualne wzory dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów w tym, karty ewidencji i karty przekazania odpadów oraz sposób wypełniania tych dokumentów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez adwokata domagała się uchylenia powyższego zarządzenia w zakresie pkt 1 oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 2 i 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 i 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady poszanowania praw nabytych trwałości decyzji administracyjnej oraz zasady proporcjonalności względem skarżącej na skutek zastosowania wobec skarżącej przepisów rozporządzenia z dnia 18 kwietnia 214 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków od wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego w sytuacji gdy prawidłowość odprowadzania ścieków przez skarżącą została potwierdzona decyzją o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z [...] marca 2000 roku; 2) § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. 2 zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy prawidłowość sposobu odprowadzania ścieków przemysłowych przez skarżącą została potwierdzona decyzją ostateczną o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z dnia [...] marca 2000 r.; 3) art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a. z uwagi na brak wszechstronnego rozważenia i obiektywnego wyjaśnienia przez organ okoliczności sprawy brak podjęcia przez organ kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak wszechstronnej oceny w szczególności oparcie zaskarżonego aktu na niepełnym materialne dowodnym, co doprowadziło do nieuwzględnienia przesłanek warunkujących ocenę prawidłowości postępowania skarżącej w zakresie użytkowania myjni samochodowej i przekroczenia granic uznania administracyjnego co spowodowało orzekanie przez organ w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności pominięciu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] marca 2000 r. oraz umów z MPWiK w W. przedstawionych przez skarżącą oraz dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, dodając przy tym, że podczas kontroli nie kwestionowano legalności prowadzonej działalności w odniesieniu do przepisów Prawa budowlanego, decyzje udzielające pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie nie określają warunków korzystania ze środowiska. Warunki te określane są na podstawie odrębnych przepisów na czas określony, w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi na okres nie dłuższy niż 10 lat. Przed utkaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego należy uzyskać wszystkie pozwolenia, wymagane prawem. Nie oznacza to jednak, że legitymuje to Spółkę do działania na ich podstawie na czas nieokreślony. Jest to podstawa do legalnego działania w chwili oddawania obiektu do użytkowania i na czas obowiązywania wymaganych pozwoleń. Zatem nawet jeżeli Spółka posiadała pozwolenie na wprowadzanie ścieków do ziemi na etapie oddawania do użytkowania obiektu budowlanego, w którym prowadzi działalność gospodarczą to i tak do dnia dzisiejszego zapewne wygasły. W okresie objętym kontrolą, tj. w latach 2014-2018 wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi wymaga posiadania pozwolenia wodnoprawnego : w latach 214-217 zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawa wodnego, które obowiązywało do 31 grudnia 2017 r., a od dnia 1 stycznia 218 r. zgodnie z art. 389 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Dalej organ wyjaśnił, iż Spółka nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do ziemi ścieków przemysłowych w świetle obowiązujących przepisów takiego pozwolenia nie mogłaby obecnie uzyskać, gdyż zabronione jest odprowadzanie ścieków do ziemi z myjni, ponieważ nie są biologicznie rozkładane. W odniesieniu do załączonej do skargi umowy cywilnoprawnej na pobór wód i odprowadzanie ścieków organ wyjaśnił, iż umowa z dnia [...] listopada 2010 r. zawarta z MPWiK w W. dotyczy odprowadzania ścieków bytowych do kanalizacji miejskiej, a nie do odprowadzania ścieków przemysłowych. Spółka podjęła działania zmierzające do wykonania przyłącza ścieków przemysłowych z myjni samochodowej do sieci miejskiej po zakończeniu kontroli, o czym poinformowała MWIOŚ pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302,; dalej jako: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego aktu był art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, który stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać: 1) zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej; 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Adresat zarządzenia pokontrolnego jest zobligowany do podjęcia działań wynikających z zarządzenia pokontrolnego, a w szczególności - jak stanowi to art. 12 ust. 2 - ma obowiązek w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Wniesiona przez Spółkę skarga kwestionuje jedynie punkt pierwszy Zarządzenia pokontrolnego, tj. w zakresie obowiązku zaprzestania wprowadzania ścieków przemysłowych do ziemi. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że nałożenie takiego właśnie obowiązku związane było z ujawnieniem w toku kontroli, że skarżąca Spółka ścieki przemysłowe z myjni ręcznej samochodów osobowych odprowadza do ziemi poprzez kanalizację deszczową myjni. Ustalono, że ścieki podczyszczane są w separatorze substancji ropopochodnych, następnie odprowadzane są do ziemi przez 5 studni chłonnych. Organ stwierdził, że taki sposób odprowadzania ścieków przemysłowych z myjni w świetle treści § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska jest niedopuszczalny. Z takim stanowiskiem organu należy się zgodzić, bowiem jak trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę, powołany przepis dopuszcza wprowadzanie do ziemi wyłącznie ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych i to tylko przez sektory przemysłowe wymienione w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Wśród 11 sektorów przemysłowych wymienionych z tym załączniku nie figurują myjnie samochodowe. Powołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.). Przepis art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy stanowi jasno, iż zabrania się wprowadzania ścieków do ziemi zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3. Zgodnie z art. 122 ust. 1 tej ustawy na wprowadzanie ścieków przemysłowych do wód lub do ziemi konieczne było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Powołana ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne obowiązywała do 31 grudnia 2017 r., czyli w okresie uzyskania przez skarżącą pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie salonu samochodowego z pomieszczeniami i stacją obsługi samochodów. Oznacza to, że skarżąca z momentem rozpoczęcia działalności gospodarczej powinna legitymować się zezwoleniem na odprowadzanie ścieków przemysłowych z myjni samochodów osobowych do wód lub do ziemi. Tymczasem takiego zezwolenia skarżąca nie okazała ani kontrolującym, ani organowi, jak też sądowi. W tych warunkach słusznie organ uznał za konieczne zobowiązać skarżącą do zaprzestania wprowadzania ścieków przemysłowych do ziemi. Sąd nie dopatrzył się ani wskazanych w skardze, ani też rozważanych z urzędu uchybień, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Wbrew twierdzeniom skargi Zarządzenie nie narusza bowiem ani art. 2 i 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 i art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. . Odnosząc się do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego należy wskazać, że postępowanie zakończone zarządzeniem pokontrolnym nie należy do żadnej grupy spraw wymienionych w art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym utrwalone jest w orzecznictwie stanowisko, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust.1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne ( zob. wyroki NSA z 6 maja 2014 r., II OSK 2893/12; z 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12; z 18 stycznia 2011 r. II OSK 2036/10). Dodać przy tym trzeba, że z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego strona skarżąca będzie mogła skorzystać, jeżeli na skutek zarządzenia zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną. Nie znajdują zatem potwierdzenia i nie mogą być uznane za zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 77 § 1, 80, 107 § 3, 136, czy też zasad postępowania wyrażonych w art. 7 czy art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę