IV SA/Wa 218/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzenie niejawnym wniosku E. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w sprawie ze skargi E. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] ograniczył sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], położonej w miejscowości [...], stanowiącej własność E. N. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdził uchybienie przez E. N. terminu do wniesienia odwołania od powołanej decyzji organu pierwszej instancji. E. N. zaskarżył postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zwarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis nie daje Sądowi podstawy do orzeczenia w przedmiotowej sprawie o wstrzymaniu wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]. Decyzja ta nie została bowiem wydana w granicach tej samej sprawy, co zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Użyty w art. 61 § 3 ppsa zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować w powiązaniu z art. 3 § 2 ppsa, który wskazuje, jakie prawne formy działania organów administracji podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a także z art. 134 i 135 ppsa, które określą zakres tej kontroli. Zgodnie z ostatnim ze wskazanych przepisów sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że znaczenie użytego w powołanym przepisie sformułowania "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", miałby różnić się od znaczenia zwrotu z art. 61 § 3 ppsa "w granicach tej samej sprawy". W uzasadnieniu uchwały z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99 (ONSA 2001, nr 1, poz. 7) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie siedmiu sędziów podzielił wyrażany w piśmiennictwie pogląd, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczy spraw w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Z racji, że będący przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym był ówczesnym odpowiednikiem dzisiejszego art. 135 ppsa, przywołane stanowisko zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym, a w ocenie Sądu jest prawidłowe i aktualizuje się także w sprawie wszczętej skargą E. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Odnosząc zatem powyższe wywody do realiów przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem zakończonym wdaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. a zaskarżonym postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Odrębność spraw, w których przeprowadzono te postępowania, przejawia się zakresem ich przedmiotu. W sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. organ administracji ograniczył sposób korzystania z nieruchomości należącej do skarżącego. Z kolei zakres przedmiotowy sprawy, w której wydano zaskarżone postanowienie, a w konsekwencji granice kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Należy zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. W sprawie wszczętej skargą E. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., kontrola sądowoadministracyjna nie będzie obejmować decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. z uwagi na to, że nie zostało ono wydane w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczy przedmiotowa skarga. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nie mógł być uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.