IV SA/Wa 2180/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Zakładów Koksowniczych "[...]" Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie kar za wprowadzanie do wód ścieków nie odpowiadających warunkom pozwolenia wodnoprawnego - oddala skargę - [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 303 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627), § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub ziemi (Dz.U. Nr 146, poz. 1640), ustalił Zakładom Koksowniczym "[...]" Sp. z o.o. w Z. karę pieniężną dobową w wysokości 567,50 zł/d z terminem jej naliczania od dnia 1 kwietnia 2003 r. przez okres sześćdziesięciu dni za wprowadzanie wylotem nr II ścieków koksowniczych do wód rzeki O. w km [...] – [...] za pośrednictwem Potoku A. z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w Z. z naruszeniem warunków posiadanego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001 r. (znak: [...]. W uzasadnieniu przypomniano, iż ostateczną decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2004 r. ustalono Zakładom Koksowniczym "[...]" Sp. z o.o. w Z. karę biegnącą w wysokości 185,80 zł/d z terminem jej naliczania od dnia 18 lutego 2003 r. za wprowadzanie wylotem nr II ścieków koksowniczych oraz w wysokości 8677,44 zł/d na okres 60 dni z terminem naliczania od 17 lutego 2003 r. za wprowadzanie wylotem nr III ścieków komunalnych do wód rzeki O. w km [...] – [...] za pośrednictwem Potoku A. z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w Z. z naruszeniem warunków posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Pismem z dnia 12 marca 2003 r. Zakłady wystąpiły z wnioskiem o weryfikację wielkości ładunku ChZT i azotu amonowego oprowadzanych odpowiednio wylotem nr II i III w dniu 17 lutego 2002 r. przedkładając jednocześnie wyniki badań tych ścieków w okresie 6 – 27 lutego (dla wylotu nr II) oraz w okresie 11 – 25 lutego 2003 r. (dla wylotu nr III), potwierdzających ustanie przekroczenia. Przeprowadzona w dniu 1, 2, 8 i 18 kwietnia 2003 r. kontrola sprawdzająca w zakresie ochrony wód wykazała, że ścieki koksownicze odprowadzane wylotem nr II z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w Z. wprowadzane za pośrednictwem Potoku A. do wód rzeki O. w km [...]+[...] nadal nie odpowiadają warunkom określonym w pozwoleniu wodnoprawnym. Ilość odprowadzanych ścieków koksowniczych w dniu kontroli, określona na podstawie urządzenia pomiarowego, wynosiła 290,0 m3/d (przy dopuszczalnej Qdop=2621m3/d), co odnotowano w protokole z poboru prób. W tym stanie rzeczy nałożono karę w wysokości wynikającej z przepisów powołanego wyżej rozporządzenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły Zakłady Koksownicze "[...]" Sp. z o.o. w Z. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem, a w szczególności z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799). Decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania utrzymano w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu przypomniano, że strona w odwołaniu wyjaśniała, że na odprowadzanie ścieków do wód i eksploatację urządzeń do oczyszczania ścieków posiada pozwolenie wodnoprawne, które w szczególności, w myśl przepisów § 6 pkt 4 rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, reguluje dopuszczalną średniodobową ilość i średniodobowe stężenie zanieczyszczeń. Dla udokumentowania tej tezy odwołujący się przytoczył przepisy wymienionego rozporządzenia, regulujące sposób dokonywania oceny wymaganych warunków wprowadzania ścieków do wód. Zakład jednocześnie zwrócił uwagę, ze w latach 2003 i 2004 wykonywane badania i kontrole przeprowadzone przez [...]i Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w O. nie wykazywały przekroczeń warunków wprowadzania ścieków do wód. Dokonana zaś w dniach 1, 2, 8 i 18 kwietnia 2003 r. kontrola nie może stanowić podstawy do ukarania zakładu, gdyż pobór prób, jak również sposób wykonania oznaczeń są niezgodne z przepisami powołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. Ponadto strona poinformowała, że złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zakresu stosowania metodyk pobierania próbek ścieków odprowadzanych w styczniu i lutym 2003 r., uważa więc, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd nie ma podstaw do karania zakładu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po zbadaniu akt sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja w sprawie ustalenia kary biegnącej została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 303 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627) oraz § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub ziemi (Dz.U. Nr 146, poz. 1640). Wyniki kontroli sprawdzającej zasadność wniosku Zakładu wykazały przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego, co zgodnie z art. 303 Prawa ochrony środowiska obligowało organ pierwszej instancji do wydania decyzji wymierzającej na okres 60 dni, począwszy od doby, w której stwierdzono bezzasadność wniosku, nowej wysokości kary biegnącej, przy zastosowaniu stawki kar zwiększonej dwukrotnie. Zarzut niezgodnego z przepisami stwierdzenia przekroczenia również nie jest uzasadniony, gdyż zgodnie z art. 314 ust. 1 i 4 Prawa ochrony środowiska podstawą stwierdzenia przekroczenia ilości stanu lub składu są wyniki trzykrotnych w ciągu godziny pomiarów stanu lub składu ścieków, a przekroczenie wyraża się ilością substancji wprowadzanych do wód z naruszeniem pozwolenia. Powoływanie się przez stronę na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego nie ma znaczenia dla przeprowadzonego postępowania administracyjnego, gdyż posiadane przez stronę pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lutego 2001 r. zostało wydane na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 29 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi (Dz.U. Nr 116, poz. 503). Przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. co najwyżej dają stronie podstawę do wystąpienia o zmianę posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Kwestia ta została wyjaśniona stronie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 318/04, oddalającym skargę Zakładów na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie stosowania przepisów stanowiących podstawę ustalenia, czy spełnione są warunki wprowadzania ścieków do wód. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zakłady Koksownicze "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z powodu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych, mających wpływ na wynika postępowania. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy skarżący zarzucił, iż stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że podstawą oceny, czy ścieki przemysłowe wprowadzane wylotem II do rzeki O. odpowiadają warunkom pozwolenia wodnoprawnego, powinno być rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 29 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi, jest niezasadne. W ocenie skarżącego rozporządzenie to na mocy art. 218 ustawy – Prawo wodne od dnia 1 stycznia 2003 r. nie obowiązywało i zostało zastąpione nowym rozporządzeniem z dnia 22 listopada 2002 r. Podstawę taką winny więc stanowić, zdaniem skarżącego, przepisy § 6 pkt 4 i § 8 pkt 1 oraz § 23 nowego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799), a także art. 7 i 77 K.p.a. Obie decyzje zostały więc wydane z naruszeniem powołanych przepisów powołanego rozporządzenia z dnia 22 listopada 2002 r., gdyż od dnia 1 stycznia 2003 r. oceny warunków dotrzymania pozwolenia należało dokonywać w oparciu o to rozporządzenie, wydane na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne. Przepisy powołanego rozporządzenia regulują sposób dokonywania oceny wymaganych warunków wprowadzania ścieków do wód posługując się m.in. kryteriami dopuszczalnej średniodobowej ilości i średniodobowego stężenia zanieczyszczeń. Tymczasem w toczącym się postępowaniu nie wykonano badań próby średniodobowej, a badania nie zostały przeprowadzone metodami referencyjnymi. Skarżący zwrócił również uwagę, że w sprawozdaniu Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z badań wykonanych na zlecenie stwierdzono, że "uzyskane wyniki ocenia się jako niewiarygodne." Na podstawie takich wyników nie można wydać decyzji administracyjnej. Według skarżącego, w świetle art. 205 ustawy – Prawo wodne w stanie prawnym z 2003 r. nie jest istotne, czy pozwolenie wodnoprawne zostało wydane przed wejściem w życie tej ustawy – pod warunkiem, że spełnia wymogi tego przepisu. Ponadto skarżący podniósł, że ze względu na charakter sprawy należało przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji przeprowadzić rozprawę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że powoływanie się przez skarżącego na ustalenie jej w pozwoleniu wodnoprawnym warunków wprowadzania ścieków koksowniczych do wód poprzez ustalenie średniodobowej ilości i średniodobowego stężenia zanieczyszczeń nie znajduje potwierdzenia w wydanym pozwoleniu. W pozwoleniu wodnoprawnym wydanym w dniu [...] lutego 2001 r. przez Wojewodę [...] ustalona została obowiązująca Zakłady Koksownicze "[...]" w Z. dopuszczalna średniodobowa ilość ścieków z wylotu II, natomiast określony w pozwoleniu dopuszczalny stan i skład ścieków nie jest wartością średnią dobową, a sposób oceny dotrzymania warunków pozwolenia wodnoprawnego regulują przepisy art. 314 Prawa ochrony środowiska. Podstawą do wydania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków koksowniczych do wód stanowiły przepisy art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230, z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 29 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi. Zmiana obowiązujących przepisów, to jest wejście w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. dała Zakładowi jedynie podstawę do wystąpienia o zmianę warunków korzystania ze środowiska, ustalonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Tak więc, ponieważ w myśl art. 314 Prawa ochrony środowiska podstawą do stwierdzenia przekroczeń jest przekroczenie ilości substancji wprowadzanych do wód z naruszeniem pozwolenia wodnoprawnego, dla ocenianego postępowania administracyjnego nie miało znaczenia, że wartości wskaźników zanieczyszczeń ustalone w powołanym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sposób odmienny niż przepisy poprzednio obowiązujące ustalały warunki wprowadzania do wód ścieków komunalnych i przemysłowych. Ponadto organ odrzucił zarzut niewiarygodności wyników badań stwierdzając, że dotyczył on oznaczenia, które nie było brane pod uwagę przy ustalaniu przekroczenia, a także uznał, że żaden obowiązujący przepis, a w szczególności art. 89 K.p.a., nie uzasadniał rozpatrzenia przedmiotowej sprawy na rozprawie. Skarżący złożył jeszcze replikę do odpowiedzi na skargę złożonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powtarzając w niej i rozwijając zarzuty zgłoszone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2005 r., którą ustalono Zakładom Koksowniczym "[...]" karę pieniężną dobową za wprowadzanie wylotem nr II ścieków koksowniczych do wód rzeki O. za pośrednictwem Potoku A. z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków w Z., z naruszeniem warunków posiadanego pozwolenia wodnoprawnego. Problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia podstaw prawnych dokonywania pomiarów ilości i stężenia wprowadzanych do wód ścieków koksowniczych. Zdaniem skarżącego, posiadającego pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2001 r., pomiary takie powinny być dokonywane na podstawie rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799), obowiązującego w dniu dokonywania badań. Natomiast zdaniem organów orzekających fakt, iż skarżący posiada pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] lutego 2001 r., wydane na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230, z późn. zm.) oraz obowiązującego w tym okresie rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 29 listopada 1991 r. w sprawie klasyfikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi (Dz.U. Nr 146, poz. 1640), sprawia, że w rozpatrywanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy tegoż rozporządzenia oraz art. 314 Prawa ochrony środowiska, którego to przepisu nie uchyliło wejście w życie ustawy – Prawo wodne z 2001 r. ani powołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. W powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 318/04, stwierdzono, że podstawą ustalenia, czy spełnione są warunki wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi stanowią, zgodnie z art. 314 ustawy – Prawo ochrony środowiska, co do zasady, pomiary (analizy próbek ścieków) pobranych w ciągu godziny. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i organ prowadzący kontrolę jest obowiązany pobierać próbki ścieków w sposób w nim wskazany. Nie ma na to wpływu podnoszone przez skarżącego wejście w życie nowych regulacji : ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. oraz obowiązującego od 1 stycznia 2003 r. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, z którego treści wynika, że warunki normatywne wprowadzania ścieków mają być określane do wartości średniodobowych. W rozpatrywanej sprawie warunki wprowadzania ścieków zostały określone w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym w dniu [...] lutego 2001 r. Obowiązujące wówczas przepisy nie wskazywały, iż warunki wprowadzania ścieków są wyrażane w stosunku do wartości średniodobowych. Wniosku, iż określone warunki odprowadzania ścieków dotyczą wartości średniodobowych nie można wywieść również z treści samego pozwolenia, jakim dysponują skarżące Zakłady Koksownicze "[...]". Określa ono bowiem warunki odprowadzania ścieków nie odnosząc ich do konkretnego czasu, w którym mają być one oceniane. Pozwolenie nakazuje jedynie prowadzenie dobowego rejestru ilości i jakości odprowadzanych ścieków (pkt II. 3 pozwolenia). Zapis ten jednak dotyczy wymagań związanych z automonitoringiem prowadzonym przez Zakłady, nie zaś pomiarów kontrolnych prowadzonych przez organy administracji. Nie wskazuje on też, iż pomiary własne mają być robione średniodobowo, lecz jak maja być rejestrowane. W tej sytuacji organ kontroli słusznie przyjął, iż powinny mieć zastosowanie reguły określone w art. 314 ustawy – Prawo ochrony środowiska. W sprawie tej nie mogły też znaleźć zastosowania przywołane przez skarżące Zakłady art. 205 oraz art. 218 ustawy – Prawo wodne. Pierwszy z tych przepisów potwierdzał m.in. obowiązywanie – w niezmienionym kształcie - dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych oraz określał termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego zgodnego z art. 129 nowej ustawy. Wniosek, iż w świetle art. 205 powołanej ustawy nie jest istotne, czy pozwolenie wodnoprawne zostało wydane przed wejściem w życie tej ustawy – pod warunkiem, że spełnia wymogi tego przepisu, jest zbyt daleko idący. Dla Zakładów, w rozpatrywanym tu zakresie, powołany przepis nic nie zmieniał. Natomiast art. 218 ustawy – Prawo wodne, uznający że do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustaw (tj. od dnia 1 stycznia 2003 r.) stosuje się dotychczasowe przepisy wykonawcze, o ile nie są z nią sprzeczne, ma o tyle zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, iż w związku z nim na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799). Przepis ten nie zastąpił jednak automatycznie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym otrzymanym w dniu [...] lutego 2001 r. przez Zakłady Koksownicze, a jedynie stwarzał im podstawę prawną do wystąpienia o zmianę tych warunków. a ponadto nie mógł określać normatywnie skutków prawnych wejścia w życie ustawy – Prawo wodne z 2001 r. odnośnie zakresu stosowania art. 314 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zwłaszcza gdy uwzględni się, że oba te przepisy weszły w życie w tym samym czasie. W tej sytuacji za niezasadne należy uznać zarzuty skarżących Zakładów Koksowniczych, iż przekroczenia, za które naliczono kary, zostały ustalone z zastosowaniem niewłaściwej metodyki poboru próbek, a także prezentowane przez Zakłady stanowisko, iż z samej treści pozwolenia wodnoprawnego wynikało, że warunki wprowadzania ścieków powinny być odnoszone do zmierzonych wartości średniodobowych. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.