IV SA/Wa 2180/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców, działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. K. ob. [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy, oraz o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzją tą objęto również O. K. W uzasadnieniu organ wskazał, że P. K., obywatel [...] narodowości [...], złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w dniu [...] czerwca 2014 r. Wnioskiem objęta została także małżonka wnioskodawcy, pani O. K. Decyzją [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy i odmówił udzielenia mu ochrony uzupełniającej. W ustawowym terminie do Rady do Spraw Uchodźców wpłynęło odwołanie wnioskodawcy, w którym zwraca się on o uchylenie ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i przyznanie ochrony międzynarodowej. Po rozpatrzeniu sprawy, Rada do Spraw Uchodźców podzieliła ustalenia organu pierwszej instancji, który uznał, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 z późn. zm.), zwana dalej "u.u.c.o.". Wnioskodawca, w niewystarczający sposób wykazał okoliczności, które mogłyby wskazywać na istnienie realnego zagrożenia prześladowaniem. Wnioskodawca, który posiada stały meldunek w [...], oświadczył, że powodem złożenia wniosku o status uchodźczy w Rzeczpospolitej Polskiej jest zagrożenie wynikające dla niego z trwającego na [...] konfliktu zbrojnego. Wnioskodawca przytoczył szeroko incydent zatrzymania go przez [...] w dniu [...] czerwca 2014 r. na jednym z posterunków kontrolnych. Miano wówczas podrzucić wnioskodawcy do samochodu pistolet, który wnioskodawca miał wziąć do ręki i następnie oddać [...]. W ocenie wnioskodawcy było to celowe działanie mające na celu "wrobienie go" przez [...] przez uzyskanie w ten sposób odcisków linii papilarnych na broni, z której mogło być popełnione przestępstwo. Wątek ten wnioskodawca rozwija w rozpatrywanym odwołaniu. Podnosi w tym kontekście, że może to stwarzać dla niego zagrożenie także wobec władz [...], którym taki dowód rzekomego przestępstwa wnioskodawcy mógłby zostać podrzucony. Wnioskodawca podnosił też okoliczność zatrzymania przez [...] pełnoletniego syna wnioskodawcy. Wnioskodawca nie wskazał innych powodów złożenia wniosku. Nie był też nigdy w kraju pochodzenia zatrzymany, aresztowany, sądzony ani poddawany przemocy fizycznej. Nie miał też w kraju pochodzenia żadnych innych problemów na tle rasowym, religijnym, politycznym lub wynikającym z przynależności do określonej grupy społecznej. Wnioskodawca nie podniósł także, aby w żaden inny sposób na [...] były naruszane jego prawa człowieka. W związku z tym, że ocena zasadności przyznania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, następuje w oparciu o postępowanie dowodowe polegające na odniesieniu ustalonej zindywidualizowanej sytuacji, w której znalazł się wnioskodawca, do aktualnej sytuacji w kraju jego pochodzenia i dopiero na tej podstawie rozstrzyga się o występowaniu przesłanek przyznania wnioskodawcy danej formy ochrony, Rada do Spraw Uchodźców odniosła do aktualnej sytuacji na [...]. Wskazano, że na skutek gwałtownych protestów społecznych, do których doszło na przełomie [...] r. doszło na [...] do zmiany władzy. W [...] r. powołano nowy rząd, na czele którego stanął [...].[...]. Natomiast [...] przeprowadzono na [...] demokratyczne wybory parlamentarne. W międzyczasie, w [...]r. doszło do [...]. Obecnie władze [...] toczą walki zbrojne z [...]. Sytuację w tych obwodach należy kwalifikować prawnie jako konflikt zbrojny w rozumieniu art. 15 pkt 3 u.u.c.o. Natomiast sytuacja na pozostałym obszarze [...] pozostaje obecnie stabilna i pod kontrolą nowych władz, choć jest niewątpliwie trudna. Powyższa analiza sytuacji na [...] znajduje potwierdzenie w najnowszym, zaktualizowanym raporcie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych (UNHCR) dotyczącym sytuacji na [...] z 15 stycznia 2015 r. (International Protection Considerations related to developments in[...]- Update II, 15 January 2015). Wnioskodawca pochodzi z [...], a więc w razie powrotu do miejsca zamieszkania w kraju pochodzenia grozi mu znalezienie się w rejonie konfliktu zbrojnego. Sam ten fakt nie stanowi jednak przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy i powinien być rozpatrywany w kontekście przesłanek do udzielenie ochrony uzupełniającej. Wnioskodawca w ocenie organu nie wykazał bowiem żadnych okoliczności, które wskazywałyby na zagrożenie indywidualnym prześladowaniem z którejkolwiek z pięciu przesłanek konwencyjnych, tj. zagrożenia prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. W tej sytuacji należy odmowa nadania statusu uchodźcy w ocenie organu jest w pełni uzasadniona. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również ustalenia organu pierwszej instancji, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o., który stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach od 1 do 3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Art. 15 u.u.c.o. wymaga więc oceny, po pierwsze, zindywidualizowanej sytuacji w której znajduje się cudzoziemiec, oraz po drugie, oceny sytuacji w kraju pochodzenia w konkretnym kontekście możliwości narażenia tego cudzoziemca w przypadku jego powrotu do tego kraju na ryzyko doznania rzeczywistej krzywdy przez spełnienie przesłanek wymienionych w punktach 1-3. W stosunku do wnioskodawcy w ocenie organu nie mają bowiem zastosowania przesłanki wymienione w art. 15 pkt 1 - 2 u.u.c.o., gdyż nie jest on narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Wnioskodawca nie wykazał też zindywidualizowanych okoliczności, które wskazywałyby, że mógłby być w sposób zindywidualizowany, a więc ze względu na okoliczności dotyczące go bezpośrednio i osobiście, narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie w związku z trwającym na [...] konfliktem zbrojnym. Oświadczenia wnioskodawcy dotyczące celowego podrzucenia mu broni w celu wykorzystania uzyskanych odcisków linii papilarnych przeciwko niemu Rada uznała za niewiarygodne i czysto spekulatywne. Stwierdzono natomiast, że w związku z trwającym na [...] konfliktem zbrojnym, oraz w związku z faktem, że wnioskodawca przed przyjazdem do Polski zamieszkiwał i pochodzi z [...], to nie można wykluczyć, że w razie powrotu do kraju pochodzenia byłby narażony na poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Podkreślono jednak, że konflikt zbrojny, który ma obecnie miejsce na [...] jest ograniczony do dwóch [...] a w pozostałej części [...] sytuacja jest stabilna i nie stwarza ona niebezpieczeństwa dla ludności cywilnej. W konsekwencji do osób pochodzących z obszarów objętych wewnętrznym konfliktem zbrojnym zastosowanie znajdować może art. 18 u.u.c.o., zgodnie z którym jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Dokonując takiej oceny bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz osobiste uwarunkowania cudzoziemca, które powinny prowadzić do tego, że na bezpiecznym obszarze państwa pochodzenia znajdzie się on w sytuacji, która pozwoli oczekiwać, że będzie się mógł tam osiedlić i korzystać z warunków życiowych porównywalnych do tych, z których korzystają mieszkańcy tego obszaru. W indywidualnej sytuacji, w której znajduje się wnioskodawca, organ uznał, że należy przyjąć, że nie będzie on zagrożony bezpośrednim znalezieniem się w rejonie konfliktu zbrojnego. Pozostaje natomiast rozstrzygnąć, czy będzie on mógł bez przeszkód zamieszkać w innych rejonach kraju pochodzenia. Podkreślono, że organy władzy publicznej [...] - w tym organy samorządowe - podejmują intensywne działania na rzecz osób przesiedlonych z rejonów objętych walkami zbrojnymi. Przyjęto odpowiednie rozwiązania legislacyjne, które zapewniają przesiedleńcom otrzymanie wymiernej pomocy. Wyraźnie wskazuje na to materiał dowodowy w postaci opracowań eksperckich dotyczących aktualnej sytuacji na [...] w tym względzie. Pomoc dla ubiegających się o ochronę wewnętrzną jest udzielana przez władze [...], zarówno na poziomie centralnym, jak lokalnym, organizacje pozarządowe, organizacje międzynarodowe, inne państwa, a nawet osoby prywatne. Na wszystkich dworcach kolejowych w centrach obwodowych powstały punkty informacyjne. Uruchomiono gorące linie telefoniczne, zarówno w Ministerstwie Polityki Społecznej [...], jak w [...], gdzie można uzyskać wszelkie niezbędne informacje dotyczące osiedlenia (osoby umieszczane są w hotelach i sanatoriach oraz w domach prywatnych), edukacji (na wszystkich poziomach), zatrudnienia (miejscowe biura zatrudnienia rejestrują chcących pracować, udzielają informacji, kierują do Ministerstwa Pracy, pomagają szukać pracy) oraz pobierania takich świadczeń jak rekompensaty, renty i emerytury. Niezależnie od władz centralnych i lokalnych pomoc dla uchodźców wewnętrznych organizowana jest przez organizacje społeczne. Przykładem takiej pomocy jest stworzenie strony internetowej "[...]". Zasadnicze znaczenie dla sytuacji wewnętrznie przesiedlonych ma ustawa z [...] października 2014 r., która przewiduje m.in. prawo do bezpłatnego wynajmu mieszkań przez sześć miesięcy, zapomogi wypłacane przez pół roku, prawo do opieki zdrowotnej, edukacji dzieci i inne świadczenia. Stworzono także centralny systemu rejestracji przesiedleńców. Wcześniej zagwarantowano przesiedleńcom prawo do korzystania z dotychczas pobieranych emerytur i rent niezależnie od miejsca zamieszkania na [...] w wyniku przesiedlenia. Z drugiej jednak strony należy organ podkreślił, że liczba osób przesiedlonych wewnętrznie na [...] konsekwentnie wzrasta i według aktualnych danych UNHCR przekroczyła obecnie liczbę [...]. Powoduje to w konsekwencji, że efektywność zapewnianej ochrony nie zawsze jest wystarczająca. Z dostępnych materiałów wynika, że osoby przesiedlone mogą mieć trudności z rejestracją, bez której nie są uprawnione do uzyskania przewidzianych prawem świadczeń. Z materiałów źródłowych wynika również, że sytuacja osób przesiedlonych w poszczególnych rejonach [...] może istotnie się różnić. Z powyższych względów Rada do Spraw Uchodźców, stwierdziła, że o ile zastosowanie art. 18 u.u.c.o. wobec wnioskodawców pochodzących z rejonów [...] objętych konfliktem zbrojnym, może znajdować zastosowanie, o tyle każdorazowo wymaga to rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji wnioskodawcy i nie może sprowadzać się do "mechanicznego" powołania możliwości skorzystania z tzw. alternatywy ochrony wewnętrznej. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Rady do Spraw Uchodźców, w przypadku wnioskodawcy powrót do miejsca zamieszkania, tj. do [...], wiązałby się z poważnym zagrożeniem dla jego życia lub zdrowia, spowodowanym toczonymi tam walkami, połączonymi z powszechnym stosowaniem przemocy wobec ludności cywilnej. W sytuacji wnioskodawcy uniknięcie tego ryzyka umożliwia ochrona wewnętrzna udzielana uchodźcom z terenów objętych walkami i przesiedlenie do bezpiecznych obecnie rejonów [...]. Wnioskodawca wraz z żoną są zdrowymi osobami w sile wieku, dla których wewnętrzne przesiedlenie, przy zagwarantowanej pomocy państwa [...], określonej w ustawie z [...] października 2014 r. w sprawie zagwarantowania praw i swobód obywateli, stanowi realną możliwość uzyskania ułatwień w osiedleniu się w bezpiecznej części [...]. Zdarzające się wypadki niechętnego nastawienia ludności tubylczej do przesiedleńców nie mają na tyle poważnego charakteru, aby twierdzić, że uniemożliwiają one uzyskanie ochrony przez przesiedleńców ze [...]. Jest wręcz przeciwnie, funkcjonujące społeczeństwo obywatelskie w dużym stopniu współtworzy formy pomocy dla osób przesiedlonych ze wschodu. Co więcej, z oświadczeń wnioskodawcy wynika jednoznacznie, że przed opuszczeniem kraju pochodzenia nie podjął on nawet próby uzyskania jakiejkolwiek ochrony wewnętrznej. Ponadto - jak już stwierdzono powyżej - oświadczenia wnioskodawcy dotyczące celowego podrzucenia mu broni w celu wykorzystania uzyskanych odcisków linii papilarnych przeciwko niemu Rada do Spraw Uchodźców uznaje za niewiarygodne i czysto spekulatywne. W związku z tym nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że z tych powodów wnioskodawca jest w jakikolwiek sposób zagrożony ze strony władz [...] i że jest to przesłanka wykluczająca skorzystanie z ochrony wewnętrznej. Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że w przypadku wnioskodawcy i jego żony brak jest osobistych uwarunkowań w rozumieniu art. 18 u.u.c.o., które wykluczają alternatywę ochrony wewnętrznej. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. K., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. treści art. 1 Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z 1951 roku, oraz Protokołu Nowojorskiego z 1967 roku, poprzez stwierdzenie, że nie jest uchodźcą w rozumieniu tych artykułów. Ponadto skarżący wskazał na istotne naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego mające jego zdaniem wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : 1. art. 7, 77 i 107 § 3 poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji, 2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa, 3. art. 18 ust. 2 Ustawy o udzieleniu cudzoziemców ochrony na terytorium RP w związku z art. 7 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony. W ocenie skarżącego organ II Instancji, niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe. Skarżący wskazał, że organ I Instancji nie podważył prawdziwości jego zeznać, które dotyczą [...] poglądów strony ale również próby "wrobienia" go w przestępstwo na terytorium [...]. W ocenie skarżącego jego zeznania były spójne i wiarygodne. Już tylko te okoliczności przyjęte jako Organ I Instancji za udowodnione lub uprawdopodobnione powinny w świetle Ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP skutkować przyznaniem mu i członkom jego najbliższej rodziny ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Zdaniem skarżącego Organ I Instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego wyciągnął błędne wnioski co skutkowało negatywną dla niego decyzją. Mianowicie w ocenie Szefa UDSC "wrobienie" go w przestępstwo na terytorium zajmowanym przez [...] nie będzie skutkowało postępowaniem karnym na terytorium [...]. Nie wyjaśniono jednak kwestii o jakie przestępstwo może chodzić. Skarżący podkreślił, że na pistolecie były odciski jego palców. Nie wie do czego była wcześniej używana ta broń. Jeśli z niej został zabity człowiek, np. żołnierz [...] lub osoba sympatyzująca z władzą [...] to będzie on poszukiwany nie tylko przez [...] ale również przez [...] służby specjalne. Zaniechano sprawdzenia czy może być poszukiwany listem gończym na terytorium [...] co jest bardzo poważny zaniechaniem podczas postępowania dowodowego w jego sprawie. Organ II Instancji nawet nie próbował wyjaśnić tych kwestii jednocześnie zarzucając mu zeznania w tym zakresie za nieprawdopodobne. Nie sprawdzono czy jest osobą poszukiwaną przez władze [...] i czy ma możliwość powrotu na terytorium [...]. Skarżący zarzucił także organom, że powołują się na opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia, które są kompletnie oderwane od rzeczywistości. Analiza opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia jest bardzo potrzebna przy rozstrzyganiu sprawy, ale nie można się ograniczać wyłącznie do niej. Z natury rzeczy, tego rodzaju opracowania nie mogą dać odpowiedzi, czy konkretnej osobie, biorąc pod uwagę jej osobiste uwarunkowania, można odmówić ochrony międzynarodowej w oparciu o alternatywę ochrony wewnętrznej. W trakcie postępowania dowodowego racjonalność ochrony wewnętrznej oraz jej skuteczność w ogóle nie były uwzględnione. W rezultacie nie zgromadzono materiału dowodowego pozwalającego na - zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy oraz art. 8 w związku z art. 7 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony - ocenę zasadności relokacji wewnętrznej uwzględniającej osobiste uwarunkowania wnioskodawcy. W następstwie tego stwierdzenie, że wnioskodawca może skorzystać z ochrony wewnętrznej na [...], oparte jest wyłącznie na materiałach oceniających ogólną sytuację na [...], nie uwzględniając ani sytuacji osobistej wnioskodawcy, jak wymaga tego art. 18 ust. 2 ustawy, ani warunków panujących w miejscach, do których mógłby się przesiedlić. W doktrynie międzynarodowego prawa uchodźczego zwraca się uwagę, że lekceważenie osobistych uwarunkowań przy ocenie zasadności ochrony wewnętrznej może prowadzić nawet do decyzji o powrocie do miejsca zamieszkiwania, gdzie wnioskodawcy grożą prześladowania lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, co prowadziłoby do naruszenia podstawowego celu ochrony przewidzianej w przepisach prawa międzynarodowego i krajowego. W trakcie postępowania dowodowego nie ma odniesienia do tak istotnych uwarunkowań osobistych wnioskodawcy, jak jego wiek, zawód, wyznanie, język (...), sytuacja rodzinna, stan zdrowia, możliwości uzyskania pracy i mieszkania, a także rejestracji wnioskodawcy i zakresu pomocy z jakiej po jej dokonaniu może skorzystać. To organ prowadzący postępowanie, jak podkreśla się ww. wytycznych Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców obciążony jest dowodem, że osobiste uwarunkowania cudzoziemca nie stoją na przeszkodzie odmowy ochrony międzynarodowej w oparciu o alternatywę ochrony wewnętrznej. Bez analizy wszystkich aspektów odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej w oparciu o alternatywę ochrony wewnętrznej decyzja podjęta w tym przedmiocie będzie wadliwa. Bardzo lakoniczne uwzględnienie sytuacji osobistej wnioskodawcy i oparcie decyzji wyłącznie na ogólnej ocenie problemów ochrony wewnętrznej na [...] nie pozwala na pełną ocenę zasadności zastosowania art. 18 ust. 1 ustawy. Konkluzja zawarta w uzasadnieniu, że wnioskodawca może uzyskać w ramach alternatywy ochrony wewnętrznej bezpieczeństwo przed rzeczywistym ryzykiem doznania poważnej krzywdy, w związku z czym nie może otrzymać ochrony międzynarodowej, zupełnie pomija ocenę osobistych uwarunkowań wnioskodawcy, czego wymaga art. 18 ust. 2. W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. W mojej konkretnej sytuacji nie przeprowadzono wystarczającego postępowania dowodowego pomijając możliwości ustalenia czy mam uzasadnioną obawę przed prześladowaniem w kraju mojego pochodzenia. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zarzutów zawartych w skardze i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 ze zm.), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. , a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. 2. Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium. 3. Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. 4. Prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość. Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń Cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszej procedury. Analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powodem opuszczenia przez skarżącego wraz z rodziną kraju pochodzenia była obawa niestabilną sytuacją na [...] i braku bezpieczeństwa w miejscu jego zamieszkania spowodowanych toczącym się tam konfliktem zbrojnym. Ponadto skarżący opisał szeroko incydent zatrzymania go przez [...] w dniu [...] czerwca 2014 r. na jednym z posterunków kontrolnych. Miano wówczas podrzucić wnioskodawcy do samochodu pistolet, który wnioskodawca miał wziąć do ręki i następnie oddać [...]. W ocenie wnioskodawcy było to celowe działanie mające na celu "wrobienie go" przez [...] przez uzyskanie w ten sposób odcisków linii papilarnych na broni, z której mogło być popełnione przestępstwo. Wątek ten wnioskodawca rozwinął w odwołaniu. Podniósł w tym kontekście, że może to stwarzać dla niego zagrożenie także wobec władz [...], którym taki dowód rzekomego przestępstwa wnioskodawcy mógłby zostać podrzucony. Skarżący wskazał także na okoliczność zatrzymania przez[...] jego pełnoletniego syna. Skarżący we wniosku podniósł również, że nie był nigdy w kraju pochodzenia zatrzymany, aresztowany, sądzony ani poddawany przemocy fizycznej. Nie miał też w kraju pochodzenia żadnych innych problemów na tle rasowym, religijnym, politycznym lub wynikającym z przynależności do określonej grupy społecznej. Nie podniósł także, aby w żaden inny sposób na [...] były naruszane jego prawa człowieka. Wskazać należy, że okoliczności związane z obawą przed powrotem do miejsca zamieszkania nie były kwestionowane przez organy, które uznały, że z uwagi na okoliczność, że[...] jest objęty konfliktem zbrojnym czynią to jego obawę przed prześladowaniami uzasadnioną lub przynajmniej uprawdopodobnioną, zważywszy na obecne stosunki [...]. Zarówno Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jak i Rada do Spraw Uchodźców wskazały, że nie znalazły żadnych powodów, by zakwestionować, że Cudzoziemiec wyjechał i kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu stałego zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym toczącym się w tym rejonie. Tym nie mniej, zasadnie w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy przyjęły, że przywoływane przez stronę skarżącą okoliczności nie dowodzą, by doświadczył on osobiście represji ze strony sił rządowych w [...] czy innych podmiotów. Trudno bowiem uznać za prześladowanie odczuwanie przez Cudzoziemca strachu i obaw w związku z toczącym się w jego okolicy konfliktem zbrojnym, czy też koniecznością wewnętrznego przesiedlenia się do innej części [...]. Wyrażane przez Cudzoziemca obawy odnoszą się bowiem do ogólnej sytuacji panującej w obwodzie [...] i w żaden sposób nie odnoszą się do jego indywidualnego zagrożenia uzasadniającego jego obawy przed prześladowaniem w rozumieniu konwencyjnym na terenie macierzystej [...]. Za taką uzasadnioną obawę nie można także uznać, jak słusznie wskazał organ odwoławczy subiektywnej, niczym nie popartej obawy skarżącego przez jak to określił próbą "wrobienia go" w ewentualne przestępstwo, będące wynikiem użycia broni na której pozostawił swoje odciski palców. Jak słusznie wskazała Rada (nie kwestionując wbrew zarzutom skargi iż opisana przez skarżącego sytuacja mogła mieć miejsce), podważając stanowisko skarżącego w zakresie celu jakiemu w jego ocenie służyć miało podrzucenie mu broni, skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów, które w mogłyby uprawdopodobnić jego twierdzenie. W świetle powyższego słusznie organy uznały, że skarżący nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego, Cudzoziemiec nie wykazał, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu rasy, narodowości, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych na terytorium macierzystej [...]. W ocenie Sądu wbrew zatem zarzutom podniesionym w skardze, nie można zarzucić orzekającym organom, że nie odniosły się do podniesionych przez skarżącego kwestii. Co nie oznacza, że nieuwzględnienie przez nie obaw skarżącego popartych, co ma istotne znaczenie w sprawie, nie osobistymi doświadczeniami (w zakresie złej sytuacji przesiedleńców), winno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, jakie okoliczności w ocenie organu zaważyły na nieuwzględnieniu wniosku skarżącego. Reasumując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, organy, prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał aby spełniał przesłanki określone w art. 13 powołanej ustawy. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy jemu i jego rodzinie. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy słusznie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mogą mieć także zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W związku z powyższym, organy administracji orzekające w sprawie słusznie przyjęły, że skarżący nie spełnia przesłanek uzasadniających udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organom nie można bowiem zarzucić, że niewłaściwie zebrały dokumentację o sytuacji przesiedleńców na [...] oraz, iż wyciągnęły niewłaściwe wnioski w zakresie ewentualnych zagrożeń z jakimi może spotkać sie skarżący i jego rodzina gdyby musieli przesiedlić się na część [...] nie objętą działaniami wojennymi. Jak wynika z akt sprawy Rada do Spraw Uchodźców nie tylko stwierdziła, że ocena zasadności wniosku w każdym przypadku musi być odniesiona do możliwie najbardziej aktualnych źródeł wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia, w szczególności wobec dynamiki zmian i zdarzeń, które mają miejsce na [...], ale zebrała i przeanalizowała aktualne informacje dotyczące m.in. osób wewnętrznie przesiedlonych. Podkreślić w tym miejscu należy, że rolą Rady jest zapoznawanie się z urzędu z aktualną dokumentacją dotyczącą krajów pochodzenia Uchodźców. W przedmiotowej sprawie zebrany został i przeanalizowany przez organy obu instancji obszerny materiał dowodowy odnośnie aktualnej sytuacji na [...], tj. zarówno znajdujące się w aktach organu I instancji jak i ww. opracowania zgromadzone przez Radę. Za nieuzasadniony należy zatem uznać zarzut skarżącego, że jego sytuacja została zbadana w sposób niewłaściwy. Jak wskazano powyżej, stwierdzenie, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy nie doprowadziły do ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zbadały w sposób właściwy indywidulanych - odnoszących się do Strony - przesłanek możliwości bezpiecznego zamieszkania w części terytorium [...], oraz błędne stwierdzenie, że władze [...] zapewniają właściwą pomoc osobom, które opuściły obszary objęte konfliktem, nie znajduje potwierdzenia w lekturze uzasadnienia decyzji. Wynika z niej bowiem, że Rada do Spraw Uchodźców uwzględniła powyższe kwestie, ale w ocenie Sądu zasadnie przyjęła, że same warunki egzystencji przesiedleńców na [...] nie stanowią przesłanki wystarczającej do twierdzenia, że osoby te są zagrożone nie ludzkim lub poniżającym traktowaniem. Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał w Strasburgu, ocena niewłaściwości traktowania ("nieludzkie lub poniżające traktowanie") jest względna, zależna od wielu czynników. Aby postrzegać traktowanie w tych kategoriach musi ono odznaczać się co najmniej minimalnym stopniem dolegliwości. Aby mówić o "nieludzkim'' lub "poniżającym traktowaniu albo karaniu", trzeba wykazać, że cierpienie lub poniżenie przekroczyło próg owej dolegliwości (Saadi przeciwko Włochom, skarga 37201106, punkt 135). Opisane warunki bytowe osób przesiedlonych na [...] jak zatem słusznie wskazała Rada nie dają podstaw, by -twierdzić, że zachodzi taka sytuacja, w szczególności w odniesieniu do podnoszonych przez Skarżącą obaw dotyczących trudnej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium[...], ponieważ nie wynikały one z bezpośrednich doświadczeń Cudzoziemca, którego przekonanie o złej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych nie było poparte żadnymi dowodami. Słusznie zatem w ocenie Sądu Rada uznała, że brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. [...], skarżący mógłby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na w/w okoliczności. Nic nie wskazuje także na to, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia był on narażony na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że będzie on narażony na doznanie poważnej krzywdy po powrocie do kraju pochodzenia, czy też, że po powrocie na [...] zostanie zatrzymany, poddawany, torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu". Podkreślić w tym miejscu należy, że przesłanki o charakterze humanitarnym, w tym zapewnienia sobie lepszych warunków bytowych niż posiadane, czy też zapewniane w kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą na terytorium RP, tym bardziej, że jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji zarówno rząd [...], jak i ludność cywila i organizacje humanitarne podejmują nieprzerwalnie działania mające na celu zapewnienie podstawowych warunków bytowych przesiedleńcom. Co potwierdza, że wobec skarżącego biorąc pod uwagę także jego osobiste uwarunkowania, zastosowanie znajduje art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którym jeżeli na części terytorium kraju: pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Tym bardziej, że skarżący, pomimo podnoszenia kwestii obawy o "wrobienie go" w przestępstwo z uwagi na pozostawione przez niego odciski palców na broni, nie wykazał poprzez przedłożenia jakichkolwiek dowodów, aby ta okoliczność mogła stanowić podstawę do udzielenia mu ochrony międzynarodowej w dacie rozstrzygania przez organy. Zarzuty tej treści są więc bezpodstawne, ponieważ zarówno organ I instancji, jak i Rada nie zakwestionowały iż opisany przez skarżącego incydent miał miejsce, ale Sąd podziela stanowisko Rady, iż brak jest podstaw do przyjęcia tak jak domagał sie tego skarżący w oparciu jedynie o swoje subiektywne odczucia, iż niniejsza broń została mu podrzucona w konkretnym celu tj. "wrobienia go w przestępstwo". W konsekwencji, słusznie organy uznały, powołując się na art. 18 ust. 1 i 2 ustawy, iż w odniesieniu do skarżącego brak było podstaw do stwierdzenia istnienia zagrożenia prześladowaniem lub poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia Cudzoziemca na terytorium [...]. W toku postępowania, co należy podkreślić zbadano także i udokumentowano dane na temat możliwości uzyskania pomocy przez osoby przemieszczone z ramach kraju pochodzenia. W konkretnym przypadku skarżącego jego małżonki nie dopatrzono się jakichkolwiek przeszkód formalnych czy faktycznych uniemożliwiających im skuteczne ubieganie się o dostępną pomoc. Wbrew także zarzutom Skarżącego zawartych w skardze, Rada do Spraw Uchodźców bardzo wnikliwie przeanalizowała zgromadzony materiał dowodowy, dokonała własnych ustaleń, przeanalizowała też sytuację w kraju pochodzenia na podstawie informacji przygotowanych w oparciu o bogaty materiał źródłowy, którego Rada nie miała podstaw podważać. Dokonując oceny materiału dowodowego, Rada wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Odniosła się też do zarzutów odwołania. Na tej podstawie, Rada w uzasadnieniu swojej decyzji wskazała, dlaczego nie uznała za zasadne udzielenie Skarżącemu i jego rodzinie międzynarodowej ochrony, natomiast uznała możliwość bezpiecznego przemieszczenia się na terytorium [...] niezagrożonej konfliktem zbrojnym. W uzasadnieniu decyzji Rada wyjaśniła też zarówno podstawę prawną, jak i motywy faktyczne rozstrzygnięcia. Dlatego zarzut, że Rada nie przeprowadziła w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego należy uznać za chybiony. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Słusznie więc organy oparły się na materiałach dowodowych dostarczonych przez skarżącego, ale też i na dokonanej ocenie sytuacji w kraju pochodzenia. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.