IV SA/Wa 2183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o., od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011r. dotyczącej ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] o długości ok. [...] m od skrzyżowania [...] do skrzyżowania [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie został wszczęte wnioskiem z dnia 8 września 2010r. Burmistrza [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2011r. Prezydent W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] o długości ok. [...] m od skrzyżowania [...] do skrzyżowania [...], na terenie działek ewidencyjnych: - nr [...] w obrębie [...] w Gminie M.; - nr [...] w obrębie [...]; nr [...] w obrębie [...]; nr [...] w obrębie [...] w [...] W. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniesionego odwołania od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że planowana inwestycja polegająca na budowie [...] jest inwestycją zaliczaną do inwestycji celu publicznego o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika również, iż na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem planowana inwestycja winna być lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Akta administracyjne zgromadzone w sprawie potwierdzają także, w ocenie organu odwoławczego, że znajdujący się w aktach sprawy wniosek inwestora z dnia 8 września 2010 r. spełnia wymagania ustawowe - zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji, w treści wniosku określono charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ponadto ustalono, że inwestycja w świetle 3 ust. 1 pkt 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) jest zaliczana do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. W niniejszej sprawie wniosek został uzupełniony w dniu 14 października 2010 r. o prawomocną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] o długości [...] od skrzyżowania [...] do skrzyżowania [...] w Gminie M., i [...] W. Z akt wynika również, iż organ I instancji wypełnił wynikające z art. 53 ust. 1 ustawy obowiązki w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej postępowanie- w aktach sprawy znajdują się bowiem zarówno zwrotne potwierdzenia odbioru jak i obwieszczenia z dnia [...] września 2010r. (karta 8) - o wszczęciu postępowania, oraz z dnia [...] lipca 2010r. (karty 33-37) - o wydaniu decyzji. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji dokonał także uzgodnień w zakresie planowanej inwestycji z: Zarządem Dróg Miejskich w W. pismem z dnia [...] grudnia 2010r., - Marszałkiem Województwa [...] w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r.,Wojewodą [...] - brak stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, co jest zgodne z ww. art. 53 ust. 5, - [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich w W. — brak stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, co jest zgodne z ww. art. 53 ust. [...], działającym z upoważnienia Prezydenta W., pismem z dnia [...] grudnia 2012r., Wójtem Gminy M. pismem z dnia [...] lutego 2011r. Po dokonaniu powyższych uzgodnień pismem z dnia 21 marca 2011 r. Urząd W. Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego zwrócił się do [...], jako reprezentującego W., z informacją, że analiza porównawcza pomiędzy terenem inwestycji, a terenem, na który została wydana Decyzja nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę ulicy [...] na odcinku od [...], wykazała kolizję, i zwróciło się o ustosunkowanie się do pisma. Również pismem z dnia 21 marca 2011r. zwrócono się do Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych o zajęcie stanowiska w sprawie planowanej inwestycji ze względu na możliwość kolizji planowanej inwestycji z proj. ul. [...]. Następnie pismem z dnia 8 kwietnia 2011r. Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych poinformował, że planowana inwestycja nie koliduje z projektem budowy [...] oraz, że ze względu na system przykanalików deszczowych występujących na skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...] oraz fakt krzyżowania się [...] z przykanalikarni deszczowymi, szczegółowe rozwiązanie [...] powinno uwzględniać rozwiązanie projektowe budowy ww. skrzyżowania, zatwierdzone decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2010r. o pozwoleniu na budowę ul. [...] na odcinku od [...] w W. Ponadto, jak ustalił organ I instancji, zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższego decyzja organu pierwszej instancji, nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, w ocenie SKO, organ pierwszej instancji w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji właściwie ustalił stan prawny i faktyczny terenu. Z treści badanej decyzji jasno też wynika, iż Prezydent W. prawidłowo wskazał na przepisy odrębne, z których wynikają warunki i wymagania, niezbędne do prawidłowego i wyczerpującego rozwiązania problemu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazano, że: 1) w odniesieniu do zarzutu uniemożliwienia stronom wypowiedzenia się co do ostatecznie zebranego (kompletnego) materiału sprawy, co stanowi naruszenie art. 10 Kpa oraz braku zawiadomienia stron o terminie wizji w terenie oraz nie sporządzenia przez organ protokołu z wizji - wprawdzie organ I instancji dopuścił się naruszenia powyższego przepisu, bowiem wbrew wymogowi art. 10 Kpa nie stworzył stronie warunków czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Jednakże samo powoływanie się przez stronę na tego rodzaju uchybienie bez wykazania, aby uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, nie może wywierać skutku uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00 ("Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s.43) zarzut naruszenia przepisu art. 10 §1 Kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek dopiero wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. 2) w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6, 7 i 8 Kpa poprzez wyznaczenie terminu spotkania ze skarżącą w sprawie przebiegu trasy inwestycji [...] na dzień przypadający po dacie wydania decyzji w sprawie - odwołująca wielokrotnie w postępowaniu miała możliwość wypowiedzenia się co do przebiegu [...]. W związku z tym fakt, że spotkanie zostało wyznaczone pod dacie wydania zaskarżonej decyzji nie wpływa na podjęte rozstrzygnięcie. 3) w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie przez organ sprzeczności pomiędzy charakterystyką planowanego przedsięwzięcia a zaprojektowanymi parametrami technicznymi inwestycji, pomimo przedstawienia przez skarżącą raportu bilansu wód opadowych sporządzonego przez firmę [...] Sp. z o.o. Oddział w Polsce, skutkującego tym, iż planowana inwestycja nie odprowadzi wód opadowych z terenów [...] - charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w decyzji odpowiada żądaniu zawartemu we wniosku inwestora, a zatem decyzja uwzględnia żądanie wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga również to, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzja związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ orzekający winien wydać decyzję pozytywną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 686/10, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Go 44 1/09 oraz z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Go 704/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). 4) w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7, 11 i 77 Kpa poprzez pominięcie twierdzeń i dowodów zgłoszonych przez skarżącą, w tym raportu bilansu wód opadowych sporządzonego przez firmę [...] Sp. z o.o. Oddział w Polsce, a także do zarzutu naruszenia art. 107 §1 i 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywów, którymi organ kierował się przy pominięciu twierdzeń, zarzutów i dowodów skarżącej - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji. Parametry te będą podlegały dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawo budowlane oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dokonuje się oceny technicznej strony procesu inwestycyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że "Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało dopuszczalność realizacji inwestycji planowanej zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z prawa budowlanego i innych przepisów prawa właściwych w sprawie w tym art. 14Okc na etapie postępowania o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która przesądzi dopiero o możliwości jej realizacji" oraz, że " (...) uwagi stron postępowania zostały przekazane do [...], reprezentującego wnioskodawcę: W., w celu ustosunkowania się i ewentualnego uwzględnienia uwag stron postępowania ". 5) zarzut naruszenia art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 77 Kpa poprzez niedokonanie analizy decyzji z projektami planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów planowanej inwestycji, pod kątem ich potencjalnej sprzeczności i zaistnienia przesłanek zawieszenia postępowania oraz nieustalenie czy działka nr ew. [...] położona we wsi O. w gminie M. objęta jest projektem planu zagospodarowania przestrzennego — ustalenia zawarte w projekcie planu do czasu, kiedy plan taki w określonej prawem formie nie wejdzie do obrotu prawnego nie wiążą organu w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnych. Ponadto wskazać należy, iż z art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że wniosek złożony została w dniu 9 września 2010 r. Zatem postępowanie na podstawie wymienione powyżej przepisu mogłoby więc zostać zawieszone maksymalnie do 9 września 2011r., a do chwili obecnej nie uchwalono żadnego planu. Nadto należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania na podstawie wymienione przepisu jest fakultatywne. Organ administracji może zawiesić postępowanie administracyjne, ale nie musi. Dodatkowo wskazać należy, iż z pisma Wójta Gminy M. z dnia 18 lutego 2011 r., znajdującego się w aktach sprawy, wynika, że działka nr ew. [...] położona we wsi O. w Gminie M. nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. art. 7, art. 11, art. 77§1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie przez organy I i II instancji obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, polegające na: a. zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich twierdzeń zgłaszanych przez skarżącą a także materiałów oraz dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, w tym w szczególności bilansu wód opadowych sporządzonego przez [...] Sp. z o.o Oddział w Polsce, co doprowadziło do nieprawidłowego i przedwczesnego ustalenia, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa; b. niepodjęciu kroków wyjaśniających istniejące sprzeczności pomiędzy charakterystyką i założeniami przedmiotowej inwestycji, wynikającymi wprost z treści wniosku oraz załącznika nr 1 do decyzji środowiskowej, obejmującymi między innymi likwidację zbiornika retencyjnego na działce numer [...], a przyjętymi przez Inwestora parametrami technicznymi [...], w tym w szczególności jego niedostateczną przepustowość, uniemożliwiającą przejęcie przez planowany [...] funkcji dotychczasowych urządzeń służących do odprowadzania d deszczowych min. z nieruchomości skarżącej, w tym w/w zbiornika retencyjnego; c. nieprawidłowym i nieznajdującym oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym ustaleniu przez organ II instancji, że decyzja organu I instancji odpowiada żądaniu zawartemu we wniosku inwestora, gdy w rzeczywistości wniosek obejmuje inwestycję polegającą m.in. na likwidacji zbiornika retencyjnego na działce nr [...] i prowadzącego do niego kanału [...], która to kwestia została pominięta w decyzji lokalizacyjnej; d. nieprzeprowadzenie analizy przepustowości [...] oraz konieczności likwidacji zbiornika retencyjnego, przyjęcie w rezultacie, że inwestor może projektować inwestycję w sposób niezgodny z zasadami wiedzy technicznej. oraz art. 107 §3 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez organy obowiązku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których dowodom zgłoszonym przez skarżącą odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez niedopełnienie przez organ II instancji obowiązku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa poprzez: a. pominięcie w treści uzasadnień do decyzji twierdzeń, argumentów oraz dowodów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, w szczególności w zakresie dotyczącym sprzeczności pomiędzy założeniami przedmiotowej inwestycji, wynikającymi z wniosku oraz treści załącznika nr 1 do decyzji środowiskowej, a parametrami technicznymi [...]; b. niewskazanie przyczyn, dla których organ dowód w postaci bilansu wód opadowych sporządzonego przez [...] Sp. z o.o Oddział w Polsce uznał za nieistotny dla sprawy; c. przyjęcie przez organ li instancji, bez wskazania podstawy prawnej takiego twierdzenia, że organ I instancji nie miał obowiązku dokonywać analizy braku przepustowości [...] oraz konieczności likwidacji zbiornika retencyjnego. 2. art. 6 k.p.a. w związku z art. 55, art. 52 ust. 1 pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.), dalej zwanej u.p.z.p. oraz art. 7, 77§1 i 107§ 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że kwestionowane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego parametry przedmiotowej inwestycji, to jest przepustowość i średnica [...], będą podlegały dalszym, szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji oraz rażąco błędne przyjęcie, że okoliczność ta uzasadnia pominięcie twierdzeń i dowodów zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania, co w rezultacie stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez wprowadzenie niepewności co do stanu prawnego planowanej inwestycji. 3. art. 56, 53 ust. 3 pkt 1, 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. W Zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z 28 ust. I rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że decyzja wydana przez organ I instancji jest zgodna z przepisami prawa, podczas gdy decyzja ta nie zawiera prawidłowego określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów prawa budowlanego w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. 4. art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. w zw. z art. 7, 77 §1 i 107§ 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez organy I i II instancji obowiązku zbadania, czy planowana inwestycja w postaci [...] wymaga uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, oraz dokonania takiego uzgodnienia w przypadku jeżeli byłoby ono wymagane. 5. art. 7, 10, 67 §2 pkt 3, 77§1 oraz 79 §1 i 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez niezawiadomienia stron, w tym skarżącej, o terminie wizji lokalnej i tym samym uniemożliwienie skarżącej udziału w tej czynności procesowej oraz niesporządzenie protokołu z wizji lokalnej. 6. 7, 77 i 107 §3 w związku z art. 138 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia przez organ II instancji odwołania wniesionego przez skarżącą polegające na nierozpoznaniu zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez niezawiadomienie stron o terminie wizji w terenie oraz niesporządzeniu przez organ I instancji protokołu z wizji w terenie. 7. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego materiału dowodowego bezpośrednio przed podjęciem decyzji poprzez prowadzenie postępowania dowodowego bez wiedzy stron - w tym skarżącej - po tym, jak obwieszczeniem z dnia [...] marca 2011 r. strony zostały zawiadomione o zakończeniu postępowania dowodowego. 8. art. 6, 7 oraz 8 k.p.a. poprzez wyznaczenie skarżącej spotkania z [...] W. w sprawie dotyczącej przebiegu trasy [...], objętego przedmiotowym postępowaniem w dacie przypadającej już po wydaniu decyzji przez organ I instancji oraz poprzez bezpodstawne uznanie przez organ II instancji, że fakt ten nie miał wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. 9. art. 7, 77 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 oraz art. 58 ust. 1 u.p.z.p. poprzez: a. zaniechanie analizy treści projektów planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] przy ul. [...] oraz projektu planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] w W., w zakresie dotyczącym możliwej sprzeczności z przedmiotowym założeniem inwestycyjnym; b. niepodjęcie działań w celu ustalenia, czy dla działki gruntu [...] w obrębie ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości O. w gminie M., sporządzany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 10. art. 138§1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie oraz art. 138 §2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi przedstawiono motywy jakimi kierowano się podnosząc w/w zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011r. dotyczącą ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] o długości ok. [...] m od skrzyżowania [...] do skrzyżowania [...]. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 2012r poz 647 ) dalej powoływanej również jako upzp, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego. Doprecyzowanie tej regulacji stanowi art. 50 ust. 1 zd. 1 upzp, zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 52 upzp stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z kolei stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Powyższe oznacza, że organ I instancji, rozpatrując wniosek inwestora - o ustalenie lokalizacji inwestycji polegającej na budowie [...] o długości ok. [...] m od skrzyżowania [...] do skrzyżowania [...], nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której przeprowadzone przez niego postępowanie doprowadziłoby do konstatacji, że lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ ustalający, aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, musiałby bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Takiej niezgodności, orzekające w sprawie organy nie wykazały, co obligowało do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji. Również Sąd nie dostrzega takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestora spełnia wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na dołączonej do niego kopii mapy zasadniczej określono teren objęty wnioskiem. W treści wniosku określono charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Wskazano w szczególności charakterystyczne parametry techniczne inwestycji. Oceniając prawidłowość wywiązania się organów administracji z obowiązku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z akt wynika również, iż organ I instancji wypełnił wynikające z w/w przepisu - w aktach sprawy znajdują się bowiem zarówno zwrotne potwierdzenia odbioru jak i obwieszczenia z dnia [...] września 2010r. (karta 8) - o wszczęciu postępowania, oraz z dnia [...] lipca 2010r. (karty 33-37) - o wydaniu decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu prowadzenie postępowania dowodowego bez wiedzy stron, po obwieszeniu organu o zakończeniu postępowania dowodowego oraz wyznaczenie spotkania po dniu wydania decyzji przez organ I instancji, należy wskazać, iż Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż strona nie wykazała aby uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie może mieć także wpływu zarzut uniemożliwienia skarżącej udziału w wizji lokalnej oraz niesporządzenia protokołu z tej wizji , należy wskazać, iż zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Tym samym zarówno analiza, jak i projekt decyzji jest sporządzana/opracowywana nie przez organ a w/w osobę, która to ma za zadanie m.in. sporządzić stosowną analizę gromadząc w tym zakresie niezbędne informacje i dokumentację. Nie można więc zarzucić organowi I instancji, iż nie powiadomił skarżącej o terminie wizji lokalnej i nie sporządził protokołu z niej, w sytuacji gdy jak słusznie podnosi skarżąca brak jest dowodów na to, że czynność ta w ogóle była wykonywana przez organ I instancji. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji wbrew zarzutom skargi dokonał także niezbędnych uzgodnień w zakresie planowanej inwestycji. Mając zaś na uwadze, iż planowana inwestycja dotyczy budowy jedynie [...], organ nie miał obowiązku uzgodnienia planowanego zamierzenia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 11 a u.p.z.p. - w odniesieniu do:przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Stosownie bowiem do art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Definicję pojęcia "urządzenie wodne" zawiera art. 9 ust. 19 w/w ustawy, który w pkt. f) za urządzenie wodne uznaje wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych. W rozpoznawanej sprawie inwestycja dotyczy jedynie [...], którego celem jest zbieranie wód opadowych, który dopiero w późniejszym etapie zostanie podłączony do w/w urządzenia wodnego. Odnosząc się z kolei do zarzutu zaniechania przeprowadzenia przez organy analizy treści projektów planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] przy ul. [...] oraz projektu planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] w W., w zakresie dotyczącym możliwej sprzeczności z przedmiotowym założeniem inwestycyjnym, oraz niepodjęcie działań w celu ustalenia, czy dla działki gruntu [...] w obrębie ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości O. w gminie M., sporządzany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 58 ust. 1. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany. Analiza treści tego przepisu, wskazuje na możliwość a nie obowiązek zawieszenia postępowania przez organ. Tym samym zarzut skarżącej nie może być uwzględniony. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia organu II instancji "postępowanie na podstawie wymienione powyżej przepisu mogłoby zostać zawieszone maksymalnie do 9 września 2011r., a do chwili obecnej nie uchwalono żadnego planu". Powyższego stanowiska nie negują również przywołane przez skarżącego projekty planów zagospodarowania przestrzennego, co do których wszczęto dopiero procedurę planistyczną, co z kolei jedynie potwierdza stanowisko organu, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji na obszarze objętym inwestycją nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organ zbadał sytuację prawą działki [...] we wsi K. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Wójta Gminy M. z dnia [...] lutego 2011 r., wynika, że działka ta nie posiada także obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez zaskarżona decyzję art. 56, 53 ust. 3 pkt 1, 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z 28 ust. I rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że decyzja wydana przez organ I instancji jest zgodna z przepisami prawa, podczas gdy decyzja ta nie zawiera prawidłowego określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów prawa budowlanego w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, należy wskazać, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej. To te organy, na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, będą właściwe do weryfikacji szczegółowych ustaleń dotyczących realizacji planowanej inwestycji. Odnosząc się zaś do podnoszonych przez skarżącą kwestii dotyczących nie uwzględnienia przez orzekające organy, iż planowana inwestycja przewiduje likwidację istniejącego zbiornika retencyjnego oraz [...] na działce skarżącej, zaś jest niewystarczająca dla odbioru wód opadowych z terenów należących do skarżącej, należy wskazać, iż organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego nie może ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy wniosku. Nie może też uzależniać wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 upzp). Jak już wskazano, aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego. Organ ustalający lokalizację przedmiotowego [...] nie miał zatem również podstaw prawnych dla dokonania oceny możliwości realizacji inwestycji w innym zakresie niż wskazany przez inwestora. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dokonuje się bowiem oceny technicznej, technologicznej strony procesu inwestycyjnego, a wskazuje jedynie na dopuszczalność realizacji inwestycji na danym obszarze, dopiero zaś na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, będą oceniane podnoszone przez skarżącą kwestie. Na marginesie należy zaś wskazać, że prawo własności, choć stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje jednakże właścicielowi pełni władzy nad rzeczą, nie ma charakteru ius infinitum. Ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Prawo własności jest więc konstrukcją prawa cywilnego, ale granice jego treści w sposób istotny kształtują również przepisy prawa administracyjnego. Przykładowo wskazać należy regulacje: prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz oczywiście prawa planowania przestrzennego. Przy czym zgodnie z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 2 u.o.p.z jeśli w związku z wydaniem kontrolowanej decyzji, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.