IV SA/Wa 2187/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości postanawia: przyznać M. J. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. M. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 21 grudnia 2010 r. oraz nadesłanych do Sądu dokumentów źródłowych wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta w miesięcznej wysokości 669,24 zł netto. Ponoszone przez wnioskodawcę miesięczne opały za energię elektryczną wynoszą około 128 zł, a opłaty za telefon około 44,98 zł miesięcznie. Skarżący spłaca także pożyczkę zaciągnięta w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. Miesięczna rata spłaty tej pożyczki wynosi około 269 zł. M. J. jest współwłaścicielem działki o powierzchni 15,30 a oraz domu o powierzchni 105,39 m2. Nie ma innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Świadczenie rentowe otrzymywane przez skarżącego wynosi 669,24 zł miesięcznie. Same opłaty za energię elektryczną i telefon pomniejszają środki, jakimi dysponuje wnioskodawca o prawie 173 zł miesięcznie. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie oraz fakt, że M. J. przeznacza około 269 zł miesięcznie na spłatę pożyczki zaciągniętej w społecznej kasie oszczędnościowo-kredytowej, należy stwierdzić, że dochód skarżącego nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.