IV SA/Wa 2189/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. W dniu 18 października 2013 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek A. M. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przebywa w Polsce nielegalnie. Wnioskodawca wiele miesięcy temu przystąpił do procedury abolicyjnej, co skutkowało koniecznością zaprzestania nielegalnej pracy. Ostatecznie został on pozbawiony stałych dochodów, a jego sytuacja majątkowa stała się trudna. Skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku oraz oszczędności pieniężnych. Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek skarżący w piśmie z dnia 2 listopada 2013 r. oświadczył, że w ciągu ostatniego półrocza otrzymał od znajomych pomoc finansową w postaci kilkudziesięciu złotych miesięcznie oraz pomoc rzeczową w postaci żywności i odzieży. Z tego też względu nie jest w stanie oszacować miesięcznych wydatków koniecznych. Skarżący nie posiada własnego mieszkania, zamieszkuje w domu znajomych, korzystając z ich uprzejmości. Skarżący wskazał, że nie posiada kont bakowych, nie otrzymuje również żadnej pomocy od instytucji państwowych. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF oraz w piśmie z dnia 2 listopada 2013 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Należy mieć na uwadze, iż skarżący obecnie nie uzyskuje żadnych stałych dochodów. Środki pieniężne uzyskiwane natomiast od znajomych są niewielkie, a przede wszystkim nieregularne. Skarżący co prawda nie określił kosztów bieżącego utrzymania, jednakże biorąc pod uwagę kwotę otrzymywanej pomocy finansowej, brak jest podstaw do uznania, że posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych w niniejsze sprawie. Aktualna sytuacja materialna i bytowa wnioskodawcy, w szczególności brak stałych dochodów oraz brak majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala zatem na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.