IV SA/Wa 219/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi V. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. V. N. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia z dnia 11 grudnia 2014 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. W gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz siedmiorgiem małoletnich dzieci. Źródło utrzymania dziewięcioosobowej rodziny stanowią świadczenia pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Łączna kwota świadczeń wynosi 3.375 zł miesięcznie. Wnioskujący nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Jego najmłodsza córka od kilku miesięcy przebywa w szpitalu. Dojazdy do szpitala stanowią dodatkowe źródło wydatków skarżącego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jego dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dób i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki uzyskiwane w ramach pomocy socjalnej nie pozwalają na to, aby skarżący poczynił dodatkowe oszczędności, z których bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny, mógłby ponieść koszty postępowania przed sądem. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.