IV SA/Wa 219/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi V. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w zakresie, w jakim orzeka o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej W piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. V. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, stwierdzenia braku podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, oraz wydaleniu z terytorium RP. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podał, że przymusowa deportacja do kraju pochodzenia sprowadzi na niego ryzyko utraty życia. Podniósł także, iż wykonie decyzji pozbawi go skutecznego dochodzenia praw w sytuacji, gdyby Sąd uwzględnił wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że w zaskarżonej decyzji nie orzeczono w przedmiocie wydaleniu z terytorium RP bowiem, jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, zgodnie z przepisem art. 514 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r., która weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r., w decyzji dotyczącej statusu uchodźcy, wydanej po tej dacie, nie orzeka się o wydaleniu. W ocenie Sądu, skoro organ odwoławczy nie orzekł co do części decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekającej o wydaleniu z terytorium RP nie można uznać, że decyzja w tej części przestała obowiązywać. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu podniesione we wniosku okoliczności uprawdopodobniają, że wykonanie decyzji w zakresie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP spowodują trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał twierdzenie skarżącego, że wykonie decyzji pozbawi go skutecznego dochodzenia praw w sytuacji gdyby Sąd uwzględnił wniesioną skargę, jako wystarczającą przesłankę do udzielenia mu tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany już jest pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12). Stwierdzić zatem należy, iż skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może powodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa należało orzec jak w sentencji.