IV SA/Wa 2191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. J. wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] przy ul. [...] oraz budowie parkingu wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb [...] przy [...] w W. (dzielnica [...]), wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków. Realizacja inwestycji określonej w zaskarżonej decyzji będzie stanowić ingerencję w dotychczasowy krajobraz okolicznych działek, niwecząc istniejący od kilkudziesięciu lat układ krajobrazowo-przestrzenny. Ponadto spowoduje utratę wartości nieruchomości skarżącej ze względu na sąsiedztwo tak dużego, wielolokalowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Zasadniczym celem decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie, że inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ma charakter deklaratywny i stanowi tylko jeden z etapów procesu budowlanego. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku i samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu będą mogły zostać zabezpieczone interesy skarżącej. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekający w pełni podziela (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 stycznia 2013 r. II OZ 1153/12, z 13 września 2012 r. II OZ 747/12, 7 grudnia 2016 r. II OZ 1358/16, wskazane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, Sąd uznając, że wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.