IV SA/Wa 2196/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, dotyczącym w niniejszej sprawie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. W nadesłanym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący J. P. wskazał, iż jest osobą w podeszłym wieku (92 lata), prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, pozostającą na jego utrzymaniu. Jedynym źródłem utrzymania rodziny wnioskodawcy jest świadczenie emerytalne w wysokości 1218,65 zł miesięcznie. Wysokość otrzymywanego świadczenia pomniejszana jest o koszty utrzymania domu, na które składają się: opłata za wodę - 150 zł, opłata za energię elektryczną - 100 zł oraz podatek od nieruchomości w wysokości 331 zł. Z rubryki 7 formularza wniosku, dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący oprócz domu o pow. 45 m2 i działki o pow. 540 m2 nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzupełniając na wezwanie referendarza sądowego przedmiotowy wniosek skarżący w piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2011 r. oświadczył, iż nie korzysta z pomocy społecznej, nie posiada również rachunków bankowych. Żona prowadząca z nim wspólne gospodarstwo domowe pozostaje na jego pełnym utrzymaniu, zajmuje się wyłącznie prowadzeniem domu. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny. Pokrycie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych. Należy mieć na uwadze, iż stały miesięczny dochód rodziny wnioskodawcy wynosi 1218, 65 zł. Dochód ten służą do utrzymania dwóch dorosłych osób oraz pokrycia bieżących wydatków koniecznych. Ze względu na powyższe okoliczności uznano, iż wnioskodawca wykazał, iż nie dysponuje środkami finansowymi na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić zatem należy, że wnioskodawca spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.