IV SA/Wa 220/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L. K. decyzją z dnia (...) listopada 2006 r. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) z/s w W. z dnia (...) maja 2006r., na podstawie której odmówiono skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005 r. oraz orzeczono o nałożeniu sankcji w łącznej wysokości 13.170,81 zł (trzynaście tysięcy sto siedemdziesiąt złotych osiemdziesiąt jeden groszy). Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym: skarżący L. K. w dniu (...) marca 2005r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, obejmujący działki rolne o łącznej powierzchni 31,5 ha. W dniach od 2 do 5 września 2005r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została kontrola na miejscu metodą analizy ryzyka w oparciu o art. 27 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 ). Czynności kontrolne przeprowadzone zostały przez upoważnionych inspektorów terenowych i zatwierdzone przez uprawnionego geodetę w dniu 10 września 2006r. W wyniku podjętych czynności kontrolnych stwierdzono, iż: * powierzchnia działki rolnej oznaczonej symbolem A wynosi 0,43 ha, mimo powierzchni zadeklarowanej 5, 05 ha, na pozostałej powierzchni stwierdzono grunty nieużytkowane rolniczo; * powierzchnia działki rolnej oznaczonej symbolem E wynosi 7,74 ha, mimo powierzchni zadeklarowanej 11, 04 ha, stwierdzona roślina - ugór. * Ponadto stwierdzono, iż część działki rolnej C nie spełnia warunku minimalnej powierzchni określonego w art. 2 ust.2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Pismem z dnia 12 września 2005r. przesłano skarżącemu kopię protokołu z czynności kontrolnych. W związku z ustaleniami kontroli, w dniu 18 października 2005r. wezwano wnioskodawcę L. K. do złożenia wyjaśnień odnośnie działek ewidencyjnych o numerach: (...). W odpowiedzi L. K. w dniu 26 października 2005r. złożył korektę do wniosku, zmniejszając powierzchnię deklarowaną działki ewidencyjnej nr (...), a nadto wskazał na nieaktualne dane w ewidencji gruntów w odniesieniu do pozostałych działek. Pismem z dnia 27 grudnia 2005r. skierowano do skarżącego kolejne wezwanie dotyczące działek ewidencyjnych nr (...) i nr (...), albowiem wniosek o przyznanie płatności do tych działek złożył również inny producent rolny. Oświadczeniem z dnia 6 stycznia 2006r. L. K. wycofał się z ubiegania się o przyznanie płatności do w/w działek. Decyzją z dnia (...) maja 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) z/s w W. po rozpatrzeniu wniosku, mając na uwadze ustalenia kontroli, odmówił skarżącemu L. K. przyznania płatności bezpośrednich na 2005 r. i oraz nałożył na niego sankcje z tytułu: * Jednolitej Płatności Obszarowej - w wysokości 5.841 zł (pięć tysięcy osiemset czterdzieści jeden złotych), * Uzupełniającej Płatności Obszarowej - w wysokości 7.329,81 zł ( siedem tysięcy trzysta dwadzieścia dziewięć złotych osiemdziesiąt jeden groszy). W obu przypadkach kwota ta miała być potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 3 ust.1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ( Dz. U. z 2004r. Nr 6 poz. 40 ze zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 138 t.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października * 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/ 2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców ( Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004, str.1 ze zm.) oraz art. 51 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Pismem z dnia 13 czerwca 2006r. L. K. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - naruszenie art.3 ust.1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych poprzez wskazanie tego przepisu jako podstawy prawnej do wydawania decyzji odmownej oraz - naruszenie art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez nałożenie sankcji, o których przepis ten w ogóle nie wspomina, a ponadto przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 9, art. 10 § 1 , art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie dokonał rzetelnej i dogłębnej analizy stanu faktycznego. L. K. zarzucił, iż nie został powiadomiony o przeprowadzonej kontroli, a nadto w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie był informowany o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie prawa, przez co nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu i nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W ocenie strony istotnym mankamentem zaskarżonej decyzji jest oparcie jej na błędnej podstawie prawnej tj. art. 3 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich (...), który nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania dopłat i nałożenia sankcji. Takiej podstawy nie stanowi również art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, albowiem przepis ten nie mówi nic o sankcjach, a co najwyżej o wyłączeniu z otrzymywania pomocy do określonej wysokości. Aby kogoś wyłączyć od otrzymania pomocy ( płatności bezpośredniej ) należałoby ustalić przekroczenie - i jego rozmiar - obszaru zatwierdzonego. Z zaskarżonej decyzji nie wynika jednak dlaczego wniosek został rozpoznany tylko odnośnie 5, 54 ha wobec zgłoszenia 31, 5 ha. Pismem z dnia 9 listopada 2006r. organ odwoławczy stosownie do treści art.10 § 1 k.p.a. poinformował skarżącego, iż może zapoznać się ze zgromadzoną dokumentacją w sprawie oraz wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów. Decyzją z dnia (...) listopada 2006r. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a , po rozpoznaniu odwołania L. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji, mając na uwadze uchybienia popełnione przez organ I instancji, sporządził szczegółowe uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji, ustosunkowując się do zarzutów odwołania. Wyjaśnił, że odmowa przyznania płatności oraz nałożenie sankcji na okres trzech lat kalendarzowych wynikało z nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniach 2 - 5 września 2006 r. Organ wskazał, iż podstawę naliczenia sankcji z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) stanowił art. 138 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r., natomiast podstawę odmowy przyznania płatności i nałożenia sankcji z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UOP) stanowił art. 51 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Wyjaśnił również, iż przepis art. 3 ust. ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych powołany został przez organ I instancji prawidłowo, albowiem wskazuje na właściwość organu do rozpoznania wniosku o przyznanie płatności. Za bezzasadne organ uznał zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 9, art. 10 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego - Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) z/s w W. przed wydaniem zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób dostateczny stan faktyczny, wzywając stronę do złożenia stosownych wyjaśnień. Ponadto wnioskodawca znał całokształt materiału dowodowego i nie było konieczności informowania o treści art. 10 k. p. a. Odnosząc się natomiast do zarzutu niepoinformowania strony o przeprowadzonej na miejscu kontroli, wskazał na treść art. 25 Rozporządzenia Komisji 796/2004r, zgodnie z którym kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia, a raport z przeprowadzonej kontroli dostarczony został wnioskodawcy drogą pocztową. W dniu 21 grudnia 2006r. L. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia (...) maja 2006r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podobnie jak w odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oraz art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 21 kwietnia 2004r. Zdaniem skarżącego organ naruszył także przepisy postępowania tj.: * art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których nie uwzględnił koniecznych dowodów, jak np. oględzin gospodarstwa rolnego; * art. 7 k.p.a. poprzez brak jakiejkolwiek próby wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia, mając na celu słuszny interes wnioskodawcy; * art. 9 k. p. a poprzez brak jakichkolwiek wyjaśnień i wskazówek w zakresie obowiązującego Prawa Unii Europejskiej, a ponadto brak jakichkolwiek należytych i wyczerpujących informacji o okolicznościach prawnych i faktycznych mających wpływ na ustalenie prawa, będących przedmiotem postępowania przez kierownika Biura Powiatowego ARiMR; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i nieuniemożliwienie mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył także art. 107 § 1 w zw. z art. 136 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo braku uzasadnienia tej decyzji, a ponadto poprzez dokonanie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji za organ I instancji. Ponadto skarżący L. K. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia 13 czerwca 2006r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zarówno decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) z/s w W. stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem ani naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani innych naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący L. K. ubiegał się o przyznanie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych w rozumieniu - obowiązującej w dacie rozstrzygania - ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ( Dz. U. z 2004r., Nr 6, poz. 40 ze zm.). Decyzję w sprawie płatności, zgodnie z art. 3.ust. 1. powołanej ustawy na wniosek producenta rolnego podejmował właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednocześnie w związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej, bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie miały akty normatywne wydawane przez organy Unii Europejskiej tj. Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/ 2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców ( Dz. Urz. WE Nr L345 z 20 listopada 2004, str.1 ze zm.) oraz Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004). Określają one zasady przyznawania dopłat bezpośrednich do gruntów, ale także upoważniają organy państwowe do stosowania sankcji krajowych przeciwko producentom ( m.in. pkt 55-57 preambuły i art. 75 rozporządzenia nr 796/2004). W rozpoznawanej sprawie skarżący L. K. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2005r., obejmując zgłoszeniem działki o łącznej powierzchni 31, 5 ha. W trakcie przeprowadzonej na miejscu kontroli ustalono, iż stwierdzona przez kontrolujących powierzchnia działek rolnych uprawniających do otrzymana płatności, jest znacznie mniejsza niż zadeklarowana przez skarżącego we wniosku. W wyniku kontroli stwierdzono bowiem, iż w przypadku działki rolnej oznaczonej symbolem A, została zadeklarowana powierzchnia 15, 05 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,43 ha, na pozostałej powierzchni stwierdzono grunty nieużytkowane rolniczo. Gdy chodzi o działkę rolną oznaczoną symbolem E powierzchnia zadeklarowana wynosiła 11, 04 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona 7,74 ha, stwierdzona roślina - ugór. Jednocześnie część działki rolnej C nie spełniała warunku minimalnej powierzchni zawartego art.2 ust.2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, zgodnie z którym warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Przeprowadzona w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach od 2 do 5 września 2006 r. kontrola jednoznacznie wykazała nieprawidłowości między powierzchnią zgłoszoną przez wnioskodawcę we wniosku, a stwierdzoną w trakcie czynności kontrolnych. Powierzchnia zgłoszona wynosiła 31,5 ha, natomiast stwierdzona 5,54 ha. Różnica pomiędzy powierzchniami wyniosła 25,96 ha, co stanowi 468, 59 % zatwierdzonej powierzchni. W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego skarżący wzywany był do złożenia wyjaśnień odnośnie stwierdzonych w trakcie kontroli ustaleń, lecz złożona przez niego korekta do wniosku dotyczyła jedynie zmniejszenia powierzchni deklarowanej działki ewidencyjnej nr (...). Ponadto oświadczeniem z dnia 6 stycznia 2006r. L. K. wycofał się z ubiegania się o przyznanie płatności do działek nr (...) i (...). Z tego względu w przekonaniu składu orzekającego organy zarówno I jak II instancji prawidłowo zastosowały art.138 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. oraz art. 51 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Przepisy te - wbrew zarzutom skarżącego -prawidłowo zostały powołane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Zgodnie z art.138 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza (...) 30 % stwierdzonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jednocześnie jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Stosownie zaś do treści art. 51 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w sytuacji gdy dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytułach III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. Z powołanych przepisów wynika, więc iż producent rolny w związku z ustalonymi nieprawidłowowściami nie tylko wyłączony zostaje z przyznania płatności za dany rok, ale nałożona na niego zostaje sankcja w postaci wyłączenia z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Wyliczona kwota podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. L. K. zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w złożonej do Sądu skardze nie kwestionował ustaleń kontroli, a podnoszone zarzuty dotyczyły przede wszystkim uchybień formalnych ze strony organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie. Stosownie jednak do treści art. 145 § 1 pkt 1 c) p. p. s. a. podstawę uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji może stanowić wyłącznie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazywał na niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jak wynika z akt sprawy organy przed podjęciem decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśniły i ustaliły stan faktyczny. Podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przede wszystkim ustalenia kontroli mającej na celu weryfikację danych określonych we wniosku o przyznanie dopłat bezpośrednich. W celu dokładnego wyjaśnienia sprawy organ pierwszej instancji wzywał również dwukrotnie skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień. Powyższe dowodzi, że organy rozstrzygające sprawę podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Mimo, iż uzasadnienie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji dotknięte jest wadami, na które wskazywała strona w odwołaniu, to już zaskarżona decyzja (sanując błędy organu I instancji) w swej treści odpowiada postanowieniom art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a przede wszystkim wyjaśnia okoliczności wskazujące na konieczność wydania decyzji w danej sprawie, określając dokładnie w jaki sposób ( liczbowo) kwota z tytułu sankcji została wyliczona. W ocenie Sądu nie można również zgodzić się ze stroną skarżącą, że wobec wykazanych przez stronę uchybień decyzji organu I instancji, organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Przepis art. 138 k.p.a. zawiera bowiem zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W przedmiotowej sprawie, wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie, opierając się na dowodach zgromadzonych przez organ pierwszej instancji tj. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (...) z/s w W. i w tej sytuacji, mimo wad uzasadnienia decyzji z dnia (...) maja 2006r. organ odwoławczy nie był upoważniony do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów odnoszących się do naruszenia przez organ przepisów art. 9 i 10 k.p.a. Skarżący, podnosił, iż przed wydaniem decyzji przez organ I instancji stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. nie umożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a dla organu administracji publicznej wynikają dwojakiego rodzaju obowiązki: po pierwsze - obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania; po drugie - obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań Korelatem wskazanych obowiązków organu będą uprawnienia strony postępowania polegające na prawie do czynnego udziału oraz prawie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu w toku postępowania administracyjnego zapewniono czynny udział, umożliwiając mu wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów. Skarżący L. K. został telefonicznie powiadomiony o przeprowadzeniu kontroli w jego gospodarstwie, choć zgodnie z art. 25 Rozporządzenia Komisji 796/2004r kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Skarżącemu doręczono odpis protokołu, co do którego strona nie składała żadnych zastrzeżeń. L. K. wyzwany był także do złożenia wyjaśnień w sprawie, a w wezwaniach szczegółowo opisano stwierdzone nieprawidłowości. Dlatego też mimo niezawiadomienia przez organ pierwszej instancji o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz nieumożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, mając na uwadze iż organ nie podejmował żadnych dodatkowych czynności o których strona nie była poinformowana, stwierdzić można że naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ postanowień art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie producenta rolnego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, należy zwrócić uwagę , że składając wniosek o przyznanie płatności L. K. podpisał oświadczenie w części IX wniosku odnośnie znajomości zasad przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.