IV SA/Wa 2200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy: 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Dyrekcji Lasów Państwowych na rzecz skarżącej A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr Zn.spr.: [...] (dalej także "zaskarżonym postanowieniem") Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej także "DGLP"), po rozpatrzeniu zażalenia A. K. (dalej także "skarżącej") na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej także "Dyrektora RDLP") z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...], orzekające o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], Gmina [...], utrzymał postanowienie Dyrektora RDLP w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez DGLP zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] czerwca 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Dyrektor RDLP odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], Gmina [...] (dalej także "projekt decyzji", "planowana inwestycja" oraz "teren inwestycji"). 2. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] DGLP uchylił postanowienie Dyrektora RDLP z dnia [...] października 2016 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. 3. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. rozpatrzył sprawę ponownie, ponownie odmawiając uzgodnienia przedmiotowego projektu. W uzasadnieniu ponownie podkreślił, że w treści projektu decyzji jak i analizie architektoniczno - urbanistycznej (odnoszącej się do sprawdzenia wymogu dostępu do drogi publicznej), widnieje zapis cyt. "działka posiada dostęp do drogi publicznej gminnej [...]", a jak wynika z załącznika graficznego teren planowanej inwestycji stanowi "enklawę" wśród gruntów leśnych wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] - objętej projektem decyzji (czyli dojazd do drogi publicznej został wskazany przez grunty łeśne). Dyrektor RDLP zbadał, że grunty leśne wchodzące w skład przedmiotowej działki nie zostały przeznaczone na cele nieleśne w planie miejscowym, który z dniem 31 grudnia 2003 r., utracił ważność. Podniósł przy tym, że ewentualne uzgodnienie tak przygotowanego projektu decyzji będzie w przyszłości skutkowało zastosowaniem przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tzn. tylko grunty przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne będą mogły zostać wyłączone z produkcji leśnej, po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie). Strona, niezadowolona z postanowienia Dyrektora RDLP, wniosła zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Postanowieniu zarzuciła: 1) obrazę prawa postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 7 w związku z art. 80 kpa, w wyniku ich wybiórczego stosowania, które powoduje pominięcie istotnego faktu prowadzenia inwestycji na gruncie stanowiącym nieużytek, 2) obrazę prawa materialnego poprzez zastosowanie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych oraz Obwieszczenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2015 r., w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które powoduje przekroczenie zakresu uzgodnienia projektu decyzji i wykracza poza zakres przepisów dotyczących ochrony gruntów leśnych, 3) obrazę prawa materialnego poprzez niezastosowanie art 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który określa możliwość dopuszczenia przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, 4) obrazę prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 29 ust. 3 pkt. 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, powodujące pominięcie właściciela nieruchomości leśnej do poruszania się po niej pojazdem silnikowym, 5) obrazę prawa materialnego poprzez nie właściwą wykładnię art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która skutkuje pominięciem faktu prowadzenia inwestycji na gruncie nieleśnym i nierolnym. W myśl art. 10 § 1 kpa, Strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z czego nie skorzystała. Natomiast, przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r., przysłała jako uzupełnienie w sprawie postanowienie Starosty Sierpeckiego uzgadniające projekt decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...], w miejscowości [...], Gmina [...] oraz decyzję nr [...] Wójta Gminy [...] zezwalającą właścicielowi działki nr [...] na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu z drogi gminnej do tej nieruchomości. III. Jak wskazano na wstępie, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. GDLP rozpatrzył zażalenie skarżącej na postanowienie Dyrektora RDLP, utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie, GDLP wskazał w szczególności, co następuje: 1. Podstawę do procedowania w przedmiocie uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji stanowi art. 53 ust. 4 pkt 6, w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy wynika, że uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na gruncie leśnym może nastąpić wtedy, gdy charakter ten inwestycji będzie odpowiadał celowi, który legł u podstaw zmiany przeznaczenia gruntów leśnych w planie miejscowym, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. 2. Z treści przedłożonego projektu decyzji oraz załącznika mapowego wynika, że teren inwestycji stanowią grunty nieleśne (N) oraz leśne (Ls) działki ewidencyjnej nr [...]. Powierzchnia zaplanowanego przez grunty leśne dojazdu mimo, że nie wrysowana w załączniku mapowym stanowi powierzchnię inwestycji, objętej tym projektem. W sytuacji, w której teren inwestycji obejmuje grunty leśne na ww. działce, a treść projektu jednoznacznie chroni grunty leśne przed zainwestowaniem cyt. "teren lasu Ls zostaje wyłączony spod zabudowy", to brak jest podstaw do uzgodnienia tego projektu. Jak wynika z dokumentacji, grunty leśne stanowiące część działki ewidencyjnej nr [...] nie zostały przeznaczone na cele nieleśne (w poprzednio obowiązującym planie były przeznaczone pod [...] - tereny przeznaczone do zalesienia). W tej sytuacji należało odmówić uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. 3. Nie można zgodzić się z zarzutem zażalenia, że planowana zabudowa mieszkaniowa zostanie zrealizowana jedynie na gruntach nieleśnych działki ewidencyjnej nr [...], ponieważ jak już wspomniano, projekt obejmuje również grunty leśne wchodzące w skład ww. działki cyt. "obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się będzie z drogi gminnej [...]", tzn. po gruntach leśnych. Nie można także zgodzić się z tezą, że dojazd do planowanej zabudowy mieszkaniowej może zostać zaplanowany przez grunty leśne nieprzeznaczone na cele nieleśne. Teren dojazdu do zabudowy wraz z tą zabudową stanowi teren inwestycyjny i istniejąca dotychczas jak twierdzi Strona, droga leśna "nie stanie się" drogą dojazdową do zabudowy bez jej wcześniejszego wyłączenia z produkcji leśnej. Nie można również zgodzić się ze stroną, że art. 29 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach umożliwia właścicielowi lasu wyłączenie gruntu leśnego z produkcji leśnej. Zgodnie z ww. przepisem strona posiada dojazd przez las do gruntów rolnych, nie oznacza to jednak, że dojazd tą drogą do gruntów budowlanych na działce ewidencyjnej nr [...], będzie odbywał się nadal drogą leśną (zmieni się bowiem sposób użytkowania tej drogi). 4. Prawidłowo Dyrektor RDLP umieścił w uzasadnieniu skarżonego postanowienia informację, że uzgodnienie projektu decyzji o takiej treści (mimo, iż zabudowa mieszkaniowa powstanie na gruncie nieleśnym działki ewidencyjnej nr [...]), będzie skutkowało w przyszłości brakiem zgody na wyłączenie gruntu na działce ewidencyjnej nr [...], z produkcji leśnej (art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych). 5. W odniesieniu do dodatkowo przesłanych przez stronę dokumentów tj., postanowienia Starosty [...] uzgadniającego projekt decyzji Wójta Gminy [...] oraz decyzji nr [...] Wójta Gminy [...], zezwalającej właścicielowi działki nr [...] na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu z drogi gminnej do tej nieruchomości, należy stwierdzić, że nie wnoszą one okoliczności mogących mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia. Postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...], uzgadnia pozytywnie warunki zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych (właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Podobnie decyzja nr [...] Wójta Gminy [...] pozostaje bez wpływu na stanowisko w sprawie (decyzja ta nie zmienia przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne). IV. Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie DGLP z dnia [...] czerwca 2017 r., podnosząc przeciwko temu orzeczeniu następujące zarzuty: I) naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy: 1) tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającego na niewyczerpującym zabraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez ograniczenie się przez organ do całej działki, a nie rozpatrzenie okoliczności prowadzenia inwestycji na części działki, 2) tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegającego na niewyczerpującym zabraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego poprzez odmówienie przymiotu istotnego dokumentu w postępowaniu decyzji Wójta Gminy [...], zezwalającej na lokalizację na czas nieokreślony zjazdu z drogi publicznej do nieruchomości objętej uzgodnieniem; 3) tj. naruszenia art. 8 i 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności nie odniesienie się do wszystkich zarzutów wniesionych przez skarżącą w zażaleniu na postanowienie dyrektora RDLP w [...], znak sprawy [...], wydanego dnia [...] lutego 2017 r.; 4) tj. naruszenia art. 8 kpa, poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez wydawanie odmiennych postanowień, przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych; II) naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) tj. naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie przy ocenie postępowania zmian ustawy następujących od 2015 r.; 2) tj. naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na rozszerzeniu obszaru rozpatrywania inwestycji pomimo wyraźnych wyjaśnień co do zakresu inwestycji; 3) tj. naruszenia poprzez zastosowanie przez organ I instancji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych oraz obwieszczenia ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 27 lutego 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które powoduje przekroczenie zakresu uzgodnienia projektu decyzji i wykracza poza zakres przepisów dotyczących ochrony gruntów leśnych; 4) tj. naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na ocenie przesłanek przekształcenia gruntu na nieleśny w postępowaniu, a nie oceny wymagania zgody; 5) tj. naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego zastosowanie w postępowaniu jedynie ustalającym zgodę, a nie przekształcającym charakter gruntu; 6) tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego niezastosowanie, a określa on możliwość dopuszczenia przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne; 7) tj. art. 29 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r o lasach, poprzez jego nieuwzględnienie, a dopuszcza on poruszanie się pojazdami po gruncie leśnym należącym do właściciela. V. W odpowiedzi na skargę DGLP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2017 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej "p.p.s.a."). Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie DGLP z dnia [...] czerwca 2017 r., podobnie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie RDLP z dnia [...] lutego 2017 r., obciążone są naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenia mogły w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. VII. Kontrola legalności zaskarżonego obecnie postanowienia DGLP z dnia [...] czerwca 2017 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, było uzgodnienie – z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych - projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], Gmina [...]. 2. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Z kolei z art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy wynika, iż ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne wtedy, gdy teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139). W świetle art.7 ust.1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm. t.j.) każdy grunt leśny jest gruntem, którego zagospodarowanie na jakiekolwiek cele nieleśne wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Z zestawienia w/w przepisów wynika zatem, że o ile teren planowanej inwestycji stanowi grunt leśny, to dopuszczalność ustalenia dla tej inwestycji warunków zabudowy istnieje tylko wtedy, gdy teren ten jest objęty historyczną zgodą na zmianę przeznaczenia, uzyskaną przy nieobowiązującym planie, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy (w oczywisty sposób w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może wystąpić sytuacja, w której teren inwestycji byłby objęty zgodą aktualnie wyrażoną, albowiem moc wiążąca takiej byłaby uzależniona od jej uwzględnienia w aktualnym planie miejscowym, a objęcie terenu inwestycji planem miejscowym pociągałoby za sobą bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie ustalenia warunków). 3. Odmowę uzgodnienia planowanej inwestycji organy oparły na następujących ustaleniach: (-) Niezależnie od faktu, iż przedłożony projekt wskazuje nominalnie jako teren inwestycji całą leśno – rolną działkę skarżącej, to w zakresie realizacji budynku mieszkalnego ogranicza się wyłącznie do części rolnej w/w działki, co oznacza, iż realizacja samego budynku mieszkalnego nie stanowiłaby kolizji z reżimem ochrony gruntów leśnych; (-) W/w rolna część działki stanowi jednakże zamkniętą enklawę wśród otaczających ją gruntów leśnych, nie przylegającą bezpośrednio do drogi publicznej (do drogi tej przylega natomiast w całości część leśna działki). W konsekwencji takiego ukształtowania użytków gruntowych na działce skarżącej obsługa komunikacyjna terenu, na którym planuje się realizację zabudowy mieszkaniowej, musiałaby się obligatoryjnie odbywać za pośrednictwem gruntów leśnych. W/w okoliczności w przedłożonym projekcie decyzji nie uwzględniono, wadliwie uznając, iż o zapewnieniu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji przesądza sam fakt przylegania działki do drogi publicznej. W tej sytuacji, w ocenie DGLP w/w dojazd do planowanego budynku jednorodzinnego poprzez grunty leśne, pomimo iż w projekcie wprost nie ujęty, stanowi w istocie część składową planowanej inwestycji; (-) W/w aspekt planowanej inwestycji (tj. perspektywa wykorzystania gruntów leśnych do obsługi komunikacyjnej inwestycji) prowadzi do nieusuwalnej kolizji z reżimem ochrony gruntów leśnych, albowiem przeznaczenie w/w gruntu na cele nieleśne (a taki charakter miałaby w/w obsługa) wymagałoby uzyskania stosownej zgody, udzielanej na potrzeby procedury planistycznej w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a jednoczenie zgoda taka nie została udzielona w przeszłości na zasadach, do których odwołuje się art.61 ust.1 pkt 4 ustawy planistycznej (udzielnie zgody w planie miejscowym, który utracił moc obowiązującą na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1). Ocena w/w stanowiska prowadzi do następujących wniosków: W pierwszej kolejności nie sposób zgodzić się z tezą skargi, sugerującą że wystarczającym do uznania w niniejszej sprawie, iż teren planowanej inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, nie kolidujący z reżimem ochrony gruntów leśnych, jest bezpośrednie przyleganie nieruchomości skarżącej do drogi publicznej. Sąd podziela bowiem bez zastrzeżeń ocenę organu, że skomunikowanie się z właściwym terenem inwestycji, położonym w głębi działki, bezspornie wymaga przemieszczania się przez grunty leśne, z czym wiąże się obowiązek oceny dopuszczalności takiego rozwiązania z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych. Podobnie nie można zaakceptować przekonania skarżącej, że przedmiotem kontrolowanego postępowania uzgodnieniowego nie mogła być ocena sposobu komunikacji pomiędzy miejscem realizacji planowanej inwestycji a drogą publiczną (po gruncie leśnym), a to z tej racji, iż pozostawała ona poza przedmiotem inwestycji, ograniczonym wyłącznie do realizacji budynku mieszkalnego na rolnej części działki (skarżąca konsekwentnie podkreśla zatem, iż wbrew ocenie organów przedmiot inwestycji nie obejmował budowy ciągu komunikacyjnego przez grunty leśne). Tego rodzaju stanowiska nie sposób pogodzić z istotą postępowania uzgodnieniowego, przewidzianego w art.53 ust.4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na całościowej ocenie planów inwestycyjnych inwestora z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych. Bezspornie zatem przedmiot postępowania o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych obejmuje nie tylko ocenę dopuszczalności wg w/w kryterium realizacji samej inwestycji, ale również ocenę dopuszczalności planowanego sposobu obsługi komunikacyjnej tej inwestycji (jeżeli przewiduje ona wykorzystanie gruntów leśnych), nawet jeżeli chodzi o obsługę realizowaną nie za pomocą dopiero planowanych ciągów komunikacyjnych (a zatem bezpośrednio objętych przedmiotem inwestycji, jako element infrastruktury towarzyszącej), a za pomocą ciągów komunikacyjnych już istniejących, mających zapewnić pośredni dostęp do drogi publicznej. Trafnie natomiast podnosi skarga, iż przedłożony do zaopiniowania projekt decyzji nie obejmuje budowy ciągu komunikacyjnego po gruntach leśnych, co uniemożliwia traktowanie takiego ciągu jako części przedmiotu inwestycji. Skarżąca podnosi zatem, iż w sprawie nie chodzi o wybudowanie nowej drogi wewnętrznej a o dalsze korzystanie z już istniejącego ciągu komunikacyjnego w postaci drogi leśnej, wykorzystywanej dotąd jako dojazd do gruntów rolnych (na których obecnie miałaby powstać zabudowa). W ocenie Sądu ten wątek sprawy nie został wyjaśniony w kontrolowanym postępowaniu w sposób dostatecznie wyczerpujący. Stwierdzić należy, że przepisy ustawy o lasach nie ustanawiają bezwzględnego zakazu poruszania się pojazdów mechanicznych po lesie, czy też nie ograniczają takiej możliwości wyłącznie do przebiegających przez las dróg publicznych. Przepis art.29 ust.1 w/w ustawy stanowi bowiem wprost, iż dopuszcza się ruch pojazdów mechanicznych w lesie także po drogach leśnych z tym jedynie zastrzeżeniem, że drogi te muszą być oznakowane drogowskazami dopuszczającymi taki ruch. Jeszcze dalej idzie ust.3 w/w artykułu, zwalniający z tego typu obostrzeń m.in. wykonujących czynności służbowe i gospodarcze właścicieli lasów we własnych lasach (pkt 6) osoby użytkujące grunty rolne położone wśród lasów (pkt 7). Z powyższego wnosić należy, że co do zasady dopuszczalne jest stałe poruszanie się pojazdów mechanicznych przez grunty leśne także w takiej sytuacji, w której grunt, na którym komunikacja ta ma być realizowana (tj. droga leśna) nie utracił swego leśnego charakteru, tj. nie został formalnie przeznaczony na cele nieleśne. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły, czy na działce skarżącej znajduje się, stosownie do jej twierdzeń, ciąg komunikacyjny, spełniający kryteria drogi leśnej, umożliwiający dojazd do miejsca realizacji planowanej inwestycji budowlanej, służący dotąd skomunikowaniu użytku rolnego. Dopiero poczynienie skonkretyzowanych ustaleń w powyższym zakresie pozwoli na sformułowanie ostatecznego stanowiska, czy sposób skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną byłby akceptowalny z punktu widzenia wymogów ochrony gruntów leśnych, czy też nie. W ramach powyższego należy zatem ocenić, czy w sytuacji, w której skarżąca dysponowała dotąd legalną w świetle w/w przepisów o lasach możliwością dojazdu przez własne (co należy podkreślić) grunty leśne do rolnej części swojej działki (o ile oczywiście fakt ten znalazłby potwierdzenie w rezultacie zaleconych przez Sąd wyjaśnień), to czy kontynuacja takiego sposobu dojazdu do tego samego miejsca (którego charakter zmieniłby się jedynie z rolnego na mieszkaniowy) istotnie naruszałaby wymogi ochrony gruntów leśnych. Trafnie natomiast przyjął DGLP, że znaczenia w sprawie nie posiadają przedkładane przez skarżącą orzeczenia innych organów, odnoszące się do kwestii zjazdu z drogi publicznej na działkę skarżącej, albowiem w żaden sposób nie regulują one kwestii dopuszczalności istnienia na działce skarżącej – w świetle wymogów ochrony gruntów leśnych - wewnętrznych ciągów komunikacyjnych. Orzeczenia te dotyczą zatem innego fragmentu układu komunikacyjnego, który według planów skarżącej, miałby zapewniać obsługę komunikacyjną inwestycji. 4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] ponownie rozpatrzy wniosek o uzgodnienie projektu decyzji. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.135 oraz art.200 p.p.s.a.