IV SA/Wa 2202/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. i S. R. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – M. i S. R. wnieśli skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2016 r., którą uchylono charakterystykę przedsięwzięcia będącą załącznikiem do decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] marca 2016 r., znak [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko. W skardze tej zamieszczono również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że Gmina [...] poinformowała pismem z 9 czerwca 2016 r. (sporządzonym 3 dni po wydaniu zaskarżonej decyzji) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, dla inwestycji polegającej na budowie parkingów i ciągów komunikacyjnych przy stacji kolejowej PKP w [...] na terenie Gminy [...]. W przypadku zaś uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji GDOŚ, kolejna decyzja GDOŚ może zmienić charakterystykę przedsięwzięcia lub też orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, co zaś będzie wiązać się z obowiązkiem sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji stanowiąca załącznik do zaskarżanej decyzji charakterystyka przedsięwzięcia nie będzie mogła być skutecznie brana pod uwagę w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, CBOIS). Instytucja wstrzymania wykonania ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Z kolei wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu, który jest zgodny z jego treścią (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis.Nexis. Warszawa 2005 r., s. 295). Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, CBOIS). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Wskazać trzeba, że zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji ma charakter prawny tej decyzji. Przedmiotem skargi stowarzyszenia jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2016 r. którą uchylono charakterystykę przedsięwzięcia będącą załącznikiem do decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] marca 2016 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta nie wywołuje skutków materialnoprawnych, gdyż nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony oraz nie nakłada nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest wydawana we wstępnej fazie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek warunkujących możliwość uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. To, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie oznacza wcale, że zaskarżona decyzja prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (zob. zob. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 613/15, postanowienie NSA z 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 259/15, oba CBOIS). Ma ona zatem niejako charakter przygotowawczy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i sama nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. (zob. postanowienie NSA z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OZ 108/15, CBOIS). Skoro decyzja będąca przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest warunkiem koniecznym wydania następnej decyzji, to w rzeczywistości ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może być spowodowane dopiero przez tę decyzję, która kończy proces inwestycyjny (zob. postanowienie NSA z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1343/16, CBOIS). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.