IV SA/Wa 2208/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2013 r., nr [...] orzekającej o odmowie dokonania zmiany przebiegu granic dróg oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], stanowiące własność Gminy N. , położone w obrębie N.. W uzasadnieniu organ podał, że chociaż pismo skarżącego z dnia [...] marca 2014 r., które zainicjowało postępowanie zakończone kwestionowaną w trybie nieważnościowym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., zostało zatytułowane jako wniosek o ustalenie rzetelności treści mapy ewidencyjnej obrębu N., gmina N., powiat [...], to jednak z treści uzasadnienia tego pisma wynika, że wnioskodawca podważając - w oparciu o materiały archiwalne - dane ewidencyjne w zakresie przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...] i [...], domagał się sprawdzenia ich rzetelności, a następnie wprowadzenia zmian zgodnie z dokumentami sprzed założenia ewidencji gruntów i budynków. Skarżący wskazał, że przebieg drogi w ewidencji gruntów jest odmienny od stanu zawartego w mapach katastralnych, natomiast w piśmie z dnia [...] marca 2013 r., uzupełniając materiał dowodowy o mapę w skali 1:5000, która miała przedstawiać przebieg granic nieruchomości zarówno przed, jak i po założeniu ewidencji gruntów w latach sześćdziesiątych, stwierdził, że materiał ten przedstawia wielkość przesunięć granic nieruchomości. Zdaniem organu, nie można stwierdzić, aby decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], a tym samym utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...].12.2013 r., wykraczały poza zakres wniosku inicjującego postępowanie, w ramach którego zostały wydane, co z kolei przemawiałoby za rażącym naruszeniem prawa. Główny Geodeta Kraju wskazał, że T. P. wnioskując o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granic działek nr [...] i [...], położonych w obrębie N., nie przedstawił organowi prowadzącemu operat ewidencyjny żadnych dokumentów, które dawałyby podstawę do ujawnienia nowego przebiegu granicy tych działek. Swoje żądanie wnioskodawca opierał na dokumentach powstałych przed założeniem ewidencji gruntów i budynków w obrębie N., głównie dawnych mapach katastralnych oraz na podważaniu rzetelności procedury założenia ewidencji gruntów i budynków, wskazując między innymi na niestaranność wykonawcy prac geodezyjnych związanych z tą procedurą oraz podstępne uzyskanie podpisu ówczesnego właściciela tych gruntów pod protokołem z ustalenia stanu władania gruntami. Wnioskodawca nie załączył jednak żadnych dowodów potwierdzających jego twierdzenia co do nierzetelności wykonania wspomnianych prac, czy też "podstępnego uzyskania" podpisu, jak zauważył organ. W wyniku przeprowadzonego postępowania, zakończonego kwestionowaną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. stwierdzono, że obecnie ujawniony przebieg granic działek ewidencyjnych nr [...] i [...] został ustalony w procesie zakładania w latach 1962-1964 ewidencji gruntów dla wsi N. na podstawie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o ówczesny stan władania gruntami, i poprzedzonego wykonaniem na zlecenie Wojewódzkiego Biura Geodezji i Urządzeń Terenów Rolnych w [...] terenowych pomiarów aktualizacyjnych w 1962 roku. W tej sytuacji, skoro skarżący wnioskując o dokonanie określonych zmian w operacie ewidencyjnym, nie przedłożył organowi dokumentów geodezyjnych, kartograficznych lub innych niezbędnych do wprowadzenia żądanych zmian, a stan wykazywany w ewidencji jest zgodny z posiadanymi przez organ materiałami źródłowymi z założenia ewidencji gruntów i budynków, nie można decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2013r., odmawiającej wprowadzenia tych zmian - przypisać wady rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można zwłaszcza uznać, że decyzje te naruszały jakikolwiek przepis ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193 poz. 1827 ze zm.), czy któryś z przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zdaniem Głównego Geodety Kraju, nie można także stwierdzić, aby wskazane decyzje zawierały wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Przesłanka ta zachodzi jedynie wtedy, gdy skutek wady decyzji jest ustanowiony wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności, np. że decyzja wydana bez zasięgnięcia opinii innego organu jest z mocy prawa nieważna. W przypadku decyzji wydanych w przedmiocie aktualizacji gruntów i budynków takich przepisów brak. Organ nie zgodził się też z podnoszonym przez wnioskodawcę zarzutem, jakoby poprzez wydanie tych decyzji naruszono § 103 ust. 1 instrukcji wprowadzonej zarządzeniem nr 47 Ministra Rolnictwa z dnia 10.03.1962 r., czy też art. 14 ust. 3 i ust. 4 dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków oraz § 1 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 10 listopada 1948 r. (...) o mocy dowodowej planów i dokumentów przy ustalaniu granic nieruchomości, gdyż wskazane przepisy w dacie wydania tych decyzji już nie obowiązywały. Okoliczność przytoczenia przez organy treści tych przepisów w uzasadnieniach decyzji, nie oznacza, że stanowiły one podstawę prawną wydania tych decyzji. Ponadto przesłanką uzasadniającą stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji nie może być także okoliczność niedoręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania, gdyż w istocie jest to ewentualna podstawa do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnosząc się do zawartych we wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. zarzutów co do niedbałego i niezgodnego wykonania ze sztuką geodezyjną opracowania z 1962 r., podkreślono, że przedmiotem kwestionowanych decyzji nie było badanie prawidłowości procedury założenia ewidencji gruntów i budynków w latach 60-tych, ani dokumentacji sporządzonej na tę okoliczność, lecz jedynie ocena - na gruncie obowiązujących przepisów w dacie ich wydania - zasadności dokonania na wniosek zainteresowanego konkretnych zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Podsumowując Główny Geodeta Kraju stwierdził, że wobec braku podstaw wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a., a także innych wymienionych w tym przepisie, w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2013 r., [...] nie było podstaw do stwierdzenia ich nieważności. Na tę decyzję Głównego Geodety Kraju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. P., reprezentowany przez S. P., podnosząc zarzuty: - wydania decyzji w sprawie uprzednio orzeczonej, - wydanie orzeczenie w treści odbiegającej od przedmiotu wniosku, - naruszenia przepisy art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdy rozstrzygnięcie oparto na niekompletnym materiale dowodowym, z pominięciem wielokrotnego upominania się wnioskodawcy o powołanie biegłego, - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że pomiar z 1962 roku wykonany z uwzględnieniem rygorów § 103 Instrukcji technicznej MR może zmienić przebieg granic nieruchomości, mimo tego iż inne dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie określają stan prawny nieruchomości jako uregulowany, - błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiająca się w wybiórczym potraktowaniu dokumentów z 1962 roku, w wyniku czego wyciągano wnioski w oderwaniu od pozostałego materiału dowodowego w sprawie, - naruszenia § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz ignorowania treści art.14 ust.3 i ust.4 dekretu z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków w połączeniu z §1 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 10.XI.1948 (...) o mocy dowodowej planów i dokumentów przy ustalaniu granic, poprzez nieuwzględnienie w toczącym się postępowaniu faktu, że dokumenty katastru pruskiego współtworzyły stan prawny nieruchomości ujawnionej w KW karta 22 L. oraz, że te dokumenty są podstawą wykazania w obecnej ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic nieruchomości, - błędną wykładnię przepisu § 103 Instrukcji technicznej MR polegająca na pominięciu wiodącej roli granic prawnie uregulowanych i uznaniu, że w sprawie można było się oprzeć na zarejestrowanym w 1962 r. i aktualnie występującym przebiegiem granic według tzw. stanu faktycznego, - przeprowadzenie postępowania przy naruszeniu art.32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. Skarżący wniósł o sporządzenie opinii przez biegłego ze znajomością specjalnego zakresu wiedzy zawodowej, dotyczącej problematyki katastru pruskiego, katastru podatku gruntowego i budynkowego. Podał, że zgodnie z obecnymi przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz uprzednio dekretu o ewidencji gruntów i budynków z 1955 r. były kataster pruski był źródłem wykazywania przebiegu granic nieruchomości w obecnie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. Skarżący zarzucił, że organy prowadzące na przestrzeni lat ewidencję gruntów gminy N. nie spełniały wymogów określonych przepisami w zakresie okresowej kontroli tej ewidencji. Ponadto, wbrew jego zarzutom, organy nie przyjęły przebiegu granicy nieruchomości według stanu prawnie uregulowanego, a według stanu faktycznego, wbrew zatem przepisom § 103 Instrukcji technicznej Ministra Rolnictwa, wprowadzonej zarządzeniem nr 47 z dnia 10 marca 1962 r. Starosta [...] nie kwestionował uregulowanie stanu prawnego nieruchomości należących do wnioskodawcy. Skarżący podał także, że jego nietypowy wniosek dotyczył zbadania rzetelności treści mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla obrębu N. . Nigdy nie wnosił o ujawnienie nowego przebiegu granic. Ponadto, w jego ocenie, od ówczesnego właściciela gruntu wyłudzono podpis o zgodności granic i powierzchni katastralnej. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że w piśmie z dnia [...]. kwietnia 2014 r. T. P., działając jako pełnomocnik S. P., zażądał stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G.nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] o odmowie dokonania zmiany przebiegu granic dróg oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], stanowiące własność Gminy N. , położone w obrębie N.. Jako podstawę żądania stwierdzenia nieważności wskazano bowiem art. 156 § 1 K.p.a., a szczególności jego pkt 7. Kwalifikowanej wady decyzji skarżący upatrywał w tym, że organ nie zastosował przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków oraz rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 10 listopada 1948 r., wydanego w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości o mocy dowodowej planów i dokumentów przy ustalaniu granic nieruchomości. Skoro więc postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej – stwierdzenia nieważności, to wyjaśnić należy, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności, a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który w sposób oczywisty okoliczności te potwierdza. W tym postępowaniu nadzwyczajnym organ nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie decyzji może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych we wskazanym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Wobec tego nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. dotyczących postępowania dowodowego, które nie mogło być w tym postępowaniu nadzwyczajnym prowadzone. Organ w tym postępowaniu nie mógł również powołać biegłego, o co wnosił skarżący, ponieważ postępowanie nieważnościowe ma charakter nadzwyczajny w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., którą to przesłankę nieważnościową powoływał skarżący, organ administracji organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W przepisie tym zachodzi zatem odesłanie do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych. Wobec tego możliwe jest wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego tylko wtedy, kiedy przepis szczególny przewiduje nieważność danej decyzji z mocy prawa. Stwierdzić należy, że w sprawach dotyczących aktualizacji gruntów i budynków takich przepisów nie ma. Zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., nie mógł zostać uwzględniony w zaskarżonej decyzji. Zauważyć także należy, że w postępowaniu nieważnościowym kontroluje się również, czy w sprawie nie zachodzą inne, niż powołane przez wnioskodawcę, przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a. Główny Geodeta Kraju przeanalizował decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. również pod tym kątem. Za prawidłowe i znajdujące poparcie w aktach administracyjnych sprawy należy uznać twierdzenie Głównego Geodety Kraju, że w postępowaniu zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. nie zachodzą także inne przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności tej decyzji. Kwestionowana w trybie nieważnościowym decyzja z dnia [...] marca 2014 r. dotyczy odmowy dokonania zmiany przebiegu granic dróg oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków. Przedmiot postępowania, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, został przyjęty w sposób prawidłowy. Z treści pism skarżącego wynika, że w oparciu o archiwalne materiały podważał dane ewidencyjne dotyczące działek nr [...] i [...], domagał się sprawdzenia ich rzetelności, a następnie wprowadzenia zmian zgodnie z dokumentami sporządzonymi przed założeniem ewidencji gruntów i budynków. Ponadto nie kwestionował wcześniej przyjętego przedmiotu postępowania. Przebieg granic działek ewidencyjnych, zgodnie z § 36 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Dokumenty katastru pruskiego, na które powołuje się skarżący, zostały sporządzone przed założeniem ewidencji gruntów dla wsi N. w latach 1962 – 1964, na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków. Stwierdzić zatem należy, że kataster pruski ma obecnie walor historyczny i nie może stanowić podstawy do ujawnienia w ewidencji gruntów zmiany dotyczącej przebiegu granicy. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 ustawy o ewidencji gruntów i budynków ilekroć jest w niej mowa o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach; na konieczność zachowania aktualności operatu ewidencyjnego wskazują również przepisy § 44 pkt 2, § 45 ust. 1 i 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; informacje w ewidencji gruntów powinny więc być aktualne, stąd nie mogą być do niej wprowadzane zapisy dotyczące przebiegu granic nie wynikające z ostatnio przyjętych do zasobu dokumentów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1395/10 i z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2310/11). Skoro dane ewidencyjne dotyczące działek [...], [...], [...], oraz [...] i [...] są zgodne z dokumentami źródłowymi (operatem stanowiącym podstawę założenia ewidencji gruntów i budynków) trafnie wywiodły organy, że wszelkie następujące później zmiany mogą być prowadzone w oparciu o przepisy dotyczące aktualizacji operatu. Skarżący nie przedstawił jednak organom dokumentów kartograficznych czy geodezyjnych (lub innych), które są niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian. W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko organu, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] o odmowie dokonania zmiany przebiegu granic dróg oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], stanowiące własność Gminy N., położone w obrębie N., nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Cechą rażącego naruszenia prawa jest pozostawanie decyzji w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Co istotne, zmiany przebiegu granic dróg nie kwestionował nigdy poprzedni właściciel nieruchomości – J. R., podpisał ponadto oświadczenie "granice i powierzchnia katastralna zgodna proszę o pozost. b.z". Wobec tego zgodził się on z ustalonymi granicami nieruchomości. Granice te, jak wynika z akt sprawy, były przez kilkadziesiąt lat niesporne. Stwierdzić także należy, że organy geodezyjne wielokrotnie informowały obecnego właściciela działek [...], [...] i [...] jaki tok postępowania jest właściwy do zmiany granic pomiędzy działkami skarżącego a drogami. Sąd podziela także pogląd Głównego Geodety Kraju, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja nie są dotknięte także innymi wadami określonymi w art. 156 § 1 K.p.a. W szczególności nie można podzielić zarzutu skarżącego, że dotyczy ona sprawy uprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzją Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. dotyczyła odmowy wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów zmian w stosunku do działek nr [...], [...] położonych w obrębie N., zaś kwestionowana w niniejszym postępowaniu decyzja z dnia [...] marca 2014 r. dotyczyła odmowy dokonania zmian przebiegu granic dróg oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki [...] i [...] w obrębie N.. Nadto zachodnia linia rozgraniczająca drogi urządzonej na działce nr [...], nie oddziela jej od działki należącej do skarżącego nr [...], czy [...]. Zakresy tych postępowań nie pokrywają się zatem. Także podnoszony zarzut, że decyzja nie została doręczona wszystkim stronom postępowania jest niezasadny, ponieważ jest to ewentualna przesłanka do wznowienia postępowania, a zarzut ten mogą podnosić jedynie sami pominięci zainteresowani. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.