IV SA/Wa 2211/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: odrzucić skargę Skarżąca A. B. złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, za pośrednictwem organu II Instancji, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzję doręczono skarżącej w dniu 22 maja 2015 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę odebrał dorosły domownik. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. B. złożyła osobiście w siedzibie organu w dniu 23 czerwca 2015 r. (data prezentaty organu). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić. Termin wniesienia skargi został określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie; sposób wniesienia skargi regulowany jest natomiast w art. 54 § 1 P.p.s.a. - skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. jest terminem procesowym. Do jego zachowania wymagane jest więc nadanie skargi do właściwego organu, za pośrednictwem którego - stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. - wnosi się skargę. Jedynie zatem łączne uwzględnienie art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. gwarantuje prawidłową ocenę, czy skarga została wniesiona we właściwym trybie, czyli czy został zachowany termin i czy skarga została wniesiona za pośrednictwem organu. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie, bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 22 maja 2015 r., zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 23 maja 2015 r. i upłynął w dniu 22 czerwca 2015 r. Liczbowo ostatni dzień 30 dniowego terminu wypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, to jest na niedzielę 21 czerwca 2015 r. i wobec tego na mocy art. 83 § 2 P.p.s.a., w takiej sytuacji za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, to jest poniedziałek 22 czerwca 2015 r. Skarżąca natomiast złożyła skargę do organu II instancji w dniu 23 czerwca 2015 r., a zatem jeden dzień po terminie do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, stąd należało ją odrzucić, jako spóźnioną. Wobec tego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.