IV SA/Wa 2211/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska- Karczewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. I. na czynność Komendanta Straży Marszałkowskiej w przedmiocie czasowego zawieszenia prawa wstępu do budynków sejmowych postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego I. I. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W piśmie z dnia 20 czerwca 2018r. I. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Komendanta Straży Marszałkowskiej, tj. na zakaz wstępu na tereny i do budynków pozostających w trwałym zarządzie Kancelarii Sejmu. Komendant Straży Marszałkowskiej podjął decyzję o zawieszeniu na okres 1 roku, tj. do dnia 12 lipca 2018r. prawa wstępu przez I. I. do budynków sejmowych z powodu nieprzestrzegania przez skarżącego w dniu 13 lipca 2018r. przepisów porządkowych dotyczących bezpieczeństwa terenów i obiektów sejmowych poprzez nieuprawniony wstęp na teren zewnętrzny Kancelarii Sejmu, niestosowanie się do poleceń strażników Straży Marszałkowskiej oraz stawianie biernego oporu w czasie wykonywania prze nich obowiązków służbowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Straży Marszałkowskiej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Na wstępie wymaga więc rozważenia czy kwestionowana czynność pochodzi od organu administracji publicznej i czy ma ona charakter czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. poz. 2188), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2, § 2a i § 3 P.p.s.a. Wskazane przepisy zawierają szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle treści art. 3 § 2a powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, z art. 3 § 3 powołanej ustawy wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi skarżący uczynił czynność Komendanta Straży Marszałkowskiej, który wydał czasowy zakaz wstępu na tereny i do budynków sejmowych. Zaznaczyć należy, że zasady funkcjonowania Straży Marszałkowskiej zostały uregulowane m. in. w art. 127 ustawy z dnia 16 marca 2001r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2017 r. poz. 985 z późn. zm.), a od dnia 1 lutego 2018r. zadanie te określał art. 246 ustawy o Służbie Ochrony Państwa (obowiązujący do dnia 19 maja 2018r.) (Dz. U. poz. 138 z późń. zm.). Z powyższych regulacji wynika, że Straż Marszałkowska jako komórka organizacyjna Kancelarii Sejmu jest bezpośrednio nadzorowana przez Szefa Kancelarii Sejmu. Strażą Marszałkowską kieruje Komendant Straży Marszałkowskiej przy pomocy swojego zastępcy, którzy są powoływani i odwoływani przez Szefa Kancelarii Sejmu. Straż Marszałkowska jest więc komórką organizacyjną Kancelarii Sejmu bezpośrednio nadzorowaną przez Szefa Kancelarii Sejmu, a jednocześnie i formacją umundurowaną podległą Marszałkowi Sejmu. Z powyższego wynika, że Komendant Straży Marszałkowskiej nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i w związku z tym jego czynności wykonywane przez strażników Straży Marszałkowskiej w zakresie ochrony Sejmu nie podlegają kognicji sądowoadministracyjnej. Skoro Komendant Straży Marszałkowskiej nie jest organem administracji publicznej, to wydany przez niego – na podstawie § 21 zarządzenia nr 1 Marszałka Sejmu z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie wstępu do budynków pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu oraz wstępu i wjazdu na tereny pozostające w zarządzie Kancelarii Sejmu – zakaz czasowego zawieszenia prawa wstępu do budynków sejmowych nie zostało podjęte w ramach postępowania z zakresu administracji publicznej i nie ma waloru ani aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Tym samym brak jest podstaw prawnych do ustalenia właściwości sądu administracyjnego do rozpatrzenia niniejszej skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 2667/17, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2018r. sygn. akt I OSK 2511/18). W tym stanie rzeczy, skoro niedopuszczalna jest sądowa kontrola działań Komendanta Straży Marszałkowskiej, które nie stanowią działań administracji publicznej i nie mieszczą się w granicach przedmiotowych, zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.