IV SA/Wa 2213/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W.C .kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 2213/12 U Z A S A D N I E N I E I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja") Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania H. S. (H. S. – dalej "skarżący") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu") z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], orzekającej o: 1) odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielania skarżącemu ochrony uzupełniającej, 3) wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospoiltej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany, - utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy. II. Zaskarżona decyzja Rady została wydana w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu [...] kwietnia 2012 r. skarżący, obywatel [...], deklarujący narodowość [...], złożył do Szefa Urzędu wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, po tym jak został zatrzymany dnia 23 marca 2012 r. przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w R., w związku z nielegalnym pobytem na terytorium RP. W momencie zatrzymania skarżący nie posiadał żądnych dokumentów tożsamości, upoważniających do wjazdu i pobytu na terytorium RP. 2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Szef Urzędu orzekł o: 1) odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielania skarżącemu ochrony uzupełniającej, 3) wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospoiltej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. 5. Skarżący wniósł do Rady odwołanie od decyzji Szefa Urzędu. III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Rada utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Rada wskazała w szczególności, co następuje: 1. W świetle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy nie ma podstaw do przyznania skarżącemu statusu uchodźcy na podstawie art.13 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), dalej "ustawy". Powyższe wynika z następujących przyczyn: Według opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z dnia 31 maja 2012 r. (WIKP-424/148/2012) [...] jest krajem wyniszczonym konfliktami zbrojnymi, toczącymi się na przestrzeni ostatnich ponad trzydziestu lat. Zniszczenia te dotknęły w szczególności gospodarkę oraz infrastrukturę tego kraju. Obecne władze [...] podejmują działania na rzecz ustabilizowania sytuacji politycznej w kraju, zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom i przestrzegania prawa. Kraj dotknięty jest takimi niekorzystnymi zjawiskami, jak: wzrost ofiar śmiertelnych wśród cywilów, powszechna korupcja, porwania, przestępczość pospolita, naruszenia praw człowieka, duże ruchy ludności spowodowane akcjami wojskowymi, naturalnymi katastrofami i problemami w dostępie do pracy. Względna stabilność panuje w dużych miastach, kontrolowanych przez władze państwowe, wspierane przez siły międzynarodowe. Sytuacja w K. pozostaje stabilna pomimo powtarzających się zamachów terrorystycznych. W myśl art.13 ust.1 ustawy cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przy czym prześladowanie musi stanowić ze względu na swoją istotę lub powtarzalność poważne naruszenie praw człowieka lub być kumulacją różnych działań albo zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania. Wyjaśniając we wniosku o nadanie statusu uchodźcy powody opuszczenia kraju pochodzenia, skarżący wskazał, co następuje: "Uciekłem z [...], ponieważ [...] żołnierze zabili mojego ojca". Skarżący oświadczył, że w kraju pochodzenia był prześladowany i zatrzymany ("Jak miałem 10 lat zabili mojego ojca, a ja trafiłem na 9 m-cy do [...] więzienia"). Skarżący stwierdził, że nie brał udziału w działaniach wojennych i nigdy nie był sądzony z przyczyn objętych ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W 2008 r., w wieku 17 lat skarżący wyjechał do [...] jako uchodźca. Podczas przesłuchania statusowego skarżący sprostował wyjaśnienia zawarte we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, stwierdzając że przez 9 miesięcy przebywał w [...] ośrodku dla sierot i przez 25 dni był przesłuchiwany przez policję w związku z podejrzeniami o współpracę z [...]. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego dziesięcioletni chłopiec miałby być podejrzewany o sympatyzowanie z [...]. Po pięcioletnim pobycie w [...], dowiedziawszy się o planach władz [...] odesłania [...] uchodźców do [...], skarżący, nie chcąc powrotu do kraju pochodzenia wyjechał po [...], a następnie, po paru latach, przez [...] do Polski. Odpowiadając na pytanie o obawy, jakie żywi w perspektywie powrotu do kraju, skarżący oświadczył: "Jeżeli tam wrócę, na pewno będą nagabywany przez [...] (nie mam domu, rodziny, jestem sierotą). Ja nie chcę walczyć po stronie rządowej, ani [...]. Nie mógłbym nigdzie mieszkać w [...], w żadnej części. Wszędzie jest to samo.". Wnioskodawca nie przedstawił dowodów potwierdzających fakt doznania rzeczywistych prześladowań. Nie jest takim dowodem fakt zabicia ojca skarżącego, w sytuacji w której nic nie wiadomo o okolicznościach tego zdarzenia. W okresie tym [...] objęty był działaniami wojennymi. W odwołaniu skarżący nie podał żadnych nowych okoliczności, uprawdopodobniających prześladowania, koncentrując się na tym, że w ocenie skarżącego cały [...], w tym K., jest objęty wojną i wpływami [...]. Twierdzenia te nie odpowiadają prawdzie. Podobną treść zawiera pismo procesowe skarżącego, skierowane do organu w odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa w art.10 k.p.a. W ocenie Rady skarżący nie wykazał, aby władze jego kraju pochodzenia, ewentualnie którykolwiek z podmiotów wymienionych w art.16 ust.1 pkt 2 – 3 ustawy, prowadziły wobec skarżącego działania, noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art.13 ustawy. Tym samym skarżący nie spełnił przesłanek niezbędnych do uzyskania statusu uchodźcy. 2. Nie ma również podstaw do przyznania skarżącemu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art.15 ustawy. W szczególności skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżąca byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Pomimo objęcia niektórych rejonów [...] działaniami zbrojnymi z udziałem partyzantki nie można uznać, że całe terytorium [...], w tym w szczególności duże miasta, jest niestabilne. 3. Powyższe ustalenia mają zastosowanie również w kontekście oceny przesłanek udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art.97 ust.1 ustawy. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady. Skarga zarzuca decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art.13, art.15 i art.97 ustawy 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art.7, 77 par.1 i 107 par.3 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. W postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy, nie uwzględniając ponadto ani interesu społecznego, ani słusznego interesu strony. 2. Skarżący żywi rzeczywistą i w pełni uzasadnioną obawę przed prześladowaniami. W świetle orzecznictwa sądowo - administracyjnego Obawa przed prześladowaniem w rozumieniu art.1 ust.A pkt 2 Konwencji Genewskiej nie musi oznaczać, że prześladowanie jest pewne lub nawet prawdopodobne. Przyznanie statusu uchodźcy jest uzasadnione już wówczas, gdy istnieją uzasadnione podstawy do stwierdzenia możliwości prześladowania. Możliwość prześladowania oznacza, że prześladowanie może mieć miejsce, chociaż nie jest pewne lub prawdopodobne, a wymaganie stwierdzenia "uzasadnionych podstaw" wskazuje na potrzebę ustalenia obiektywnych i realnych przesłanek ryzyka prześladowania. Podobne stanowisko zajmuje UNHCR, podnosząc że słowo "obawa" odnosi się nie tylko do osób, które rzeczywiście doznały prześladowań, lecz także do tych, które pragną uniknąć sytuacji podciągających za sobą ryzyko prześladowań. 3. W kraju pochodzenia skarżący był poddawany zarówno przemocy fizycznej, jak i psychicznej. Orzekające w sprawie organy bezpodstawnie zanegowały wiarygodność zeznań skarżącego. Działania, które w kraju pochodzenia podjęto wobec skarżącego i jego rodziny należy zakwalifikować jako naruszenia praw człowieka. W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie ma znaczenia, czy zagrożenie torturami albo nieludzkim bądź poniżającym traktowaniem pochodzi od strony władz państwowych, czy ze strony innych podmiotów. Stąd, jeśli w konkretnej sytuacji zachodzi uzasadniona obawa, że w przypadku wydalenia bądź deportacji do innego państwa osoba ta będzie poddana torturom albo nieludzkiemu, bądź poniżającemu traktowaniu, na państwie – stronie EKPC ciąży obowiązek niewydalania takiej osoby. 4. W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, z punktu widzenia art.3 Konwencji nie ma znaczenia, czy zagrożenie torturami albo nieludzkim, bądź poniżającym traktowaniem pochodzi ze strony władz państwowych, czy ze strony klanów, albo bojówek. 5. W razie powrotu do kraju skarżący będzie narażony na nieludzkie, poniżające traktowanie, a nawet na utratę zdrowia, czy życia. Władze w kraju pochodzenia nie są w stanie zapewnić skarżącemu skutecznej ochrony. W świetle powyższego skarżący spełnia warunki, co najmniej, do uzyskania zgody na pobyt tolerowany. V. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. VI. Przy piśmie z dnia 26 października 2012 r. Rada przesłała do Sądu oryginał pisma skarżącego, sporządzonego w ojczystym języku skarżącego wraz z jego tłumaczeniem na język polski (pismo z dnia 19 października 2012 r.). W piśmie tym skarżący stwierdził, co następuje: "Jestem S. H., z K., [...]. Kiedy byłem dzieckiem dorastałem w B.. Tam była wojna, podczas której żydowscy [...] policjanci podeszli do mnie i mojej rodziny i chcieli aby z nimi pracować, ale ja i moja rodzina odrzuciliśmy propozycję pracy. Zmuszali nas do pracy jako zamachowcy, samobójcy. Zagrozili, że zabiją mnie i moją rodzinę i zabrali mnie do więzienia. Traktowali mnie w surowy sposób, ponieważ nie zaakceptowałem ich prośby. Po dwóch dniach uwolnili mnie. [...] milicjanci zabili moją rodzinę. Tylko ja zostałem przy życiu i uciekłem do [...]. Następnie przybyłem do Polski. W [...] byłem poważnie zagrożony. Nie chcę opuszczać tego kraju (Polski). Mam dowody odnośnie mojej rodziny i niedługo je przedstawię. Napisałem podanie do sądu i RAPA. Proszę o pomoc". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z przepisem art.134§1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do wniosku, że zasadnie: 1) odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy, 2) odmówiono skarżącemu udzielenia ochrony uzupełniającej, 3) orzeczono o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospoiltej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że stosownie do wymogów art.7 i 77 par.1 i 80 k.p.a. organy w wyczerpujący sposób ustaliły i oceniły stan faktyczny niniejszej sprawy, opierając się na informacjach przedstawionych przez skarżącego we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz w późniejszym przesłuchaniu, a także na Informacji o Kraju Pochodzenia (dalej "Informacji"). 1. Brak przesłanek do nadania skarżącej statusu uchodźcy wynika z następujących przyczyn: W myśl art.13 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy). Trafnie uznały organy, że wymienione wyżej przesłanki, konieczne do uznania cudzoziemca za uchodźcę, nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł obawiać się takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. W świetle powołanych wyżej przepisów nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i podczas przeprowadzonego wywiadu skarżący nie przytoczył faktów lub okoliczności, które mogłyby świadczyć o jego prześladowaniu, lub uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Skarżący nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej, a okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia wskazane przez nią w toku postępowania nie były tożsame z indywidualnym prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej. Z zeznań skarżącego nie wynika, aby mógł być on narażony na prześladowania ze strony władz lub innych podmiotów. Skarżący nie brał udziału w działaniach zbrojnych, nie był członkiem organizacji politycznych, religijnych, czy społecznych, nie został nigdy zatrzymany, aresztowany lub osądzony w kraju pochodzenia. Bez wątpienia sytuacja polityczna, społeczna i ekonomiczna [...] jest trudna i niestabilna. Kraj, przy udziale sił międzynarodowych, podejmuje wysiłki na rzecz znormalizowania sytuacji po upływie kilku dekad konfliktów zbrojnych, w tym w szczególności przeciwdziała aktywności zbrojnych ugrupowań, walczących przeciwko legalnym władzom i ich zagranicznym sojusznikom. Załączona do materiału dowodowego Informacja zawiera szczegółowe sprawozdanie na temat wszystkich istotnych, niekorzystnych zjawisk, występujących w [...]. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że codzienne życie obywateli [...] jest w wielu wymiarach trudniejsze aniżeli życie obywateli wielu innych krajów świata. Sytuacja ta nie jest jednakże równoznaczna z doznawaniem czy też zagrożeniem doznania prześladowań. W toku postępowania administracyjnego skarżący zwracał uwagę na dwojakiego rodzaju okoliczności, mogące stanowić w odniesieniu do skarżącego źródło dolegliwości, szykan, czy też prześladowań w razie powrotu do kraju. Po pierwsze, skarżący podkreślił, że jego ojciec padł ofiarą działań militarnych wojsk [...]. Zauważyć należy, że skarżący nie wyjaśnił bliżej okoliczności tego zdarzenia, w tym w szczególności nie stwierdził, że ojciec poniósł śmierć jako rzeczywisty lub domniemany bojownik walczący przeciwko wojskom rządowym oraz wspierającym je wojskom międzynarodowym, w konsekwencji czego skarżący, który - w świetle jego oświadczeń - sam nigdy nie był i nie jest zaangażowany w działalność antyrządową, obawia się represji ze strony obecnych władz, ewentualnie współpracujących z tymi władzami wojsk [...]. Skarżący stwierdził wprawdzie, że w trakcie zamieszkiwania w [...] został omyłkowo (na skutek pomówienia) uznany za sprzyjającego [...] i z tego tytułu osadzony w wiezieniu na 25 dni. Skarżący nie przybliżył szczegółowych okoliczności tego zdarzenia, niemniej zauważyć należy, że krótki okres przybywania w więzieniu jest dowodem na to, że podejrzenia odnośnie skarżącego, dotyczące jego kontaktów z [...] zostały zweryfikowane na korzyść skarżącego. Po drugie, skarżący konsekwentnie podnosi, że w razie powrotu do [...] obawia się tego, że stanie się przedmiotem zainteresowania ze strony [...] jako kandydat na bojownika, a w razie odmowy podjęcia tego rodzaju współpracy, stanie się przedmiotem prześladowań. Skarżący wskazał zatem na wysokie prawdopodobieństwo tego, że jako osoba młoda, kawaler, nie posiadający rodziny, posiadający natomiast doświadczenia z pobytu za granicą (znajomość sposobu myślenia cudzoziemców), będzie przez [...] nagabywany w celu przystąpienia do ich oddziałów. Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń skarżącego, podnieść należy, że nie zostały one sformułowane na podstawie w miarę aktualnych (tj. zaistniałych w bliskiej lub niedawnej przeszłości) osobistych doświadczeń skarżącego, a jedynie na podstawie hipotez. Istotną okolicznością w tym kontekście jest to, że skarżący nie przebywa w kraju pochodzenia od 8 lat, a zatem od dawna. Z powyższym siłą rzeczy łączy się w dużej mierze pośrednia, nie zaś bezpośrednia wiedza skarżącego na temat aktualnych stosunków panujących w jego kraju pochodzenia (w szczególności w jego rodzinnym K.), w tym wiedza na temat stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń, których skarżący się obawia. Wprawdzie w toku postępowania administracyjnego skarżący podniósł, że w przeszłości, tj. przed wyjazdem z [...] był nagabywany przez bojowników [...], próbujących nakłonić skarżącego do przystąpienie do ich oddziałów, niemniej podkreślenia wymaga, że to nie podnosił tej przesłanki jako zasadniczego źródła obaw związanych z powrotem do [...], ewentualnie nie traktował tego jako zasadniczej dolegliwości, której doświadczył w trakcie zamieszkiwania w [...]. Skarżący nie podniósł tej okoliczności w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k.6 akt Szefa Urzędu, tłumaczenie k.7), akcentując jedynie w sposób ogólny, że w ma w [...] dużo kłopotów oraz, że [...] zabili jego ojca. We wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k.26) skarżący stwierdził wyłącznie, że przyczyną jego ucieczki z [...] było zabicie przez [...] jego ojca (k.22). Skarżący podniósł kwestię obawy przed [...] dopiero w toku przesłuchania (k.30). Na pytanie, czy skarżący czuł się prześladowany w kraju pochodzenia, odpowiedział on: "Nie, ale gdy zobaczyłem zniszczony dom i dostałem propozycję od [...], by z nimi współpracować, nie chciałem tego robić, bo nie chciałem walczyć, więc uciekłem z [...]". Na pytanie, czego obawia się w razie powrotu do [...], skarżący odpowiedział: "Jeżeli tam wrócę, na pewno będę nagabywany przez [...] (nie mam domu, rodziny, jestem sierotą. Ja nie chcę walczyć ani po stronie rządowej, ani [...]. Nie mógłbym nigdzie mieszkać w [...], w żadnej części. Wszędzie jest to samo". Stanowczego podkreślenia wymaga, że ani w przesłuchaniu nie podniósł, że incydenty te miały charakter regularny, że formułowano wobec skarżącego realne groźby, czy też stosowano wobec skarżącego przemoc. Po wydaniu decyzji odwoławczej skarżący, w piśmie z dnia 19 października 2012 r. (k.33 akt sądowych), zawarł szereg stwierdzeń odnośnie jego życia w [...], które pozostają w niezgodności z twierdzeniami skarżącego, formułowanymi kilkakrotnie w toku postępowania administracyjnego. W tej sytuacji Sąd zmuszony był odmówić tym twierdzeniom wiarygodności. Podkreślenia wymaga, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Chodzi zatem o zapewnienie ochrony wartości, z punktu widzenia aksjologii demokratycznego państwa prawa najcenniejszych, w szczególności ochrony życia, zdrowia ludzi, itd. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. 2. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Oczywistym jest, zarówno w świetle danych zawartych w Informacji, jak też w innych ogólnodostępnych źródłach, że sytuacja w [...] w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa jego obywatelom nie jest zadwalająca. Powyższe jest konsekwencją działań militarnych, podejmowanych przez antyrządowe ugrupowania zbrojne. Bez wątpienia w [...] istnieje wyższe niż w innych krajach ryzyko utraty życia, czy też doznania przez obywatela tego kraju ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (ewentualnie utraty majątku) na skutek działań militarnych, czy też terrorystycznych innych osób lub ugrupowań. Łączy się z tym mniejszy komfort życia. Z Informacji wynika, że zagrożenie tego rodzaju jest obecne w różnym stopniu praktycznie we wszystkich prowincjach [...]. Z Informacji wynika również, że w dużych miastach (w tym przede wszystkim w K.), podlegających z zasady ściślejszej i skuteczniejszej kontroli wojsk rządowych oraz wojsk międzynarodowych, sytuacja pod względem bezpieczeństwa jest znacznie lepsza niż na prowincji. Pomimo tego, że K., tj. miasto, w którym skarżący mieszkał przed opuszczeniem kraju, nie jest wolny ryzyka zamachów terrorystycznych, jest jednakże miastem o dużym stopniu bezpieczeństwa. Podkreślenia wymaga, że w K. żyje ponad 3 miliony ([...]) mieszkańców ([...]). W świetle powyższego, nie bagatelizując w najmniejszym stopniu zagrożenia terrorystycznego występującego w szczególności w K., nie można uznać, że jego skala i natężenie spełnia kryteria wymienionego w art.15 pkt 3 ustawy poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia, wynikającego z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej. 3. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy wskazały, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. W kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że spośród przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany, o których mowa powyżej, w odniesieniu do sytuacji skarżącego zasadnym byłoby rozważenie wyłącznie tego, czy wydalenie skarżącego miałoby nastąpić do kraju, w którym zagrożone byłoby prawo skarżącego do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. W tym zakresie jednakże pełną aktualność zachowują poczynione wcześniej uwagi, dotyczące ochrony uzupełniającej. VIII. Z tych względów i na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.