IV SA/Wa 2217/15

Dnia 16 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. O. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H. O., G. S., S. S., L. S., J. D., K.S., L. S. i B. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 16 lutego 2016 r. Skarżąca H. O. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k. 53-56). Podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje z mężem. Oświadczyła, że nigdy nie pracowała zawodowo, będąc na utrzymaniu rodziny. Pozbawienie prawa do pracy miało wynikać z posiadania gospodarstwa rolnego jedynie "na papierze" (faktycznie bezprawnie została z niego wywłaszczona). Wskazała, że jest w podeszłym wieku (73 lata). Jako dochód gospodarstwa domowego wykazała emeryturę męża w wysokości 2769,19 zł miesięcznie. Wymieniła następujące zobowiązania i wydatki: pożyczka na rzecz syna (1150 zł miesięcznie), koszty mieszkaniowe (6000 zł - zakup węgla, 500 zł - zakup drewna, około 200 zł - światło, woda i ścieki), leki (360 zł), telefon (60 zł), wywóz śmieci (28 zł), utrzymanie pojazdu (350 zł). Postanowieniem z 16 lutego 2016 r. Sąd odmówił przyznania Skarżącej H. O. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k. 95). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie (k. 109). Skarżąca H. O. ponownie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w tożsamym zakresie (k. 140-141). Podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje z mężem. Oświadczyła, że nigdy nie pracowała zawodowo, będąc na utrzymaniu rodziny. Pozbawienie prawa do pracy miało wynikać z posiadania gospodarstwa rolnego jedynie "na papierze" (faktycznie bezprawnie została z niego wywłaszczona). Wskazała, że jest w podeszłym wieku (73 lata). Jako dochód gospodarstwa domowego wykazała emeryturę męża w wysokości 2769,19 zł miesięcznie. Wymieniła następujące zobowiązania i wydatki: pożyczka (1150 zł miesięcznie), koszty mieszkaniowe (1000 zł), leki (150 zł) i przedmioty codziennego użytku (200 zł). Pismem z 25 października 2016 r. (k. 154) wezwano Wnioskodawczynię do nadesłania w terminie siedmiu dni dodatkowych dokumentów. Wezwanie zostało doręczone Wnioskodawczyni 14 listopada 2016 r. (k. 155), a termin do jego wykonania bezskutecznie upłynął 21 listopada 2016 r. (poniedziałek). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W sytuacji złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, po prawomocnym rozpoznaniu wniosku poprzedniego, został on przez Sąd potraktowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia z 16 lutego 2016 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stosownie do powyższego przepisu postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez zmianę okoliczności sprawy należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Jako że uwarunkowania prawne nie uległy zmianie, podstawą do zmiany postanowienia z 16 lutego 2016 r. mogła być jedynie istotna (uzasadniająca przyznanie prawa pomocy) zmiana okoliczności faktycznych związanych z sytuacją materialną Wnioskodawczyni. Złożenie przez stronę kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie obliguje Sądu do ponownej oceny sytuacji materialnej Wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., lecz na porównaniu sytuacji przedstawionej w dwóch wnioskach, a następnie oceny, czy nastąpiła zmiana okoliczności, a jeśli tak, czy jest ona istotna (czy uzasadnia zmianę prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie). W związku z tym, jeżeli podmiot ubiegający się ponownie o przyznanie prawa pomocy nie wskaże jakichkolwiek nowych okoliczności, bądź też podane przez niego fakty nie będą na tyle znaczące, aby mogły doprowadzić do odmiennych od dotychczasowych ocen, zmiana postanowienia w trybie art. 165 P.p.s.a. nie będzie możliwa. Wnioskodawczyni w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała analogiczne okoliczności faktyczne związane ze swą sytuacją materialną, jak w poprzednim wniosku i nie odpowiedziała na wezwanie do nadesłania dodatkowych dokumentów, które uzasadniałyby zmianę postanowienia z 16 lutego 2016 r. W związku z tym nie ma podstaw do zmiany postanowienia z 16 lutego 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 165 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.