IV SA/Wa 2219/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi J. G., E. G., M. G., M. G., F. L, E. L. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Postanowieniem z dnia (...) września 2007r. Nr (...) Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażaleń J. G., E. G., M. G., M. G. oraz F.L., W. L. , A. L., I. L. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) grudnia 2005 r., znak: (...), uzgadniającego środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM nr (...) P., która zlokalizowana ma być w miejscowości K. gmina P., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z akt sprawy w tym m.in. z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż system anten nadawczo - odbiorczych zamontowany ma zostać na wieży antenowej o wysokości około 50,5 m . Natomiast urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zostaną zlokalizowane w kontenerze teletechnicznym u podstawy wieży. Zgodnie z ww. raportem o oddziaływaniu na środowisko, maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej przedmiotowej stacji bazowej wynosi 835,7 W. Natomiast miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W związku z wejściem w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), przedmiotowe przedsięwzięcie mając na uwadze jego parametry zostało wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.). Ponadto z raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a więc wskazana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest również przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy Prawo Ochrony Środowiska. W zaistniałej sytuacji prawnej realizacja przedmiotowej stacji bazowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz wymaganych do jej wydania uzgodnień, w tym na podstawie art. 48 ust.2 pkt 1a ww. ustawy z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. G. , E. G., M. G., M. G. oraz F. i E. L. Żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucili organowi przewlekłość postępowania, która doprowadziła do tego iż na skutek zmiany przepisów organ umorzył postępowanie i nie odniósł się do zasadniczej kwestii tj. oceny planowanego przedsięwzięcia na zdrowie okolicznych mieszkańców. Wyjaśnili, iż K. jest gęsto zabudowaną wsią i wciąż powstają tam nowe zabudowania, dlatego też mieszkańcy tej miejscowości nie zgadzają się na budowę tego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z póź. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wskazane kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż Główny Inspektor Sanitarny naruszył obowiązujące przepisy, albowiem poczynione przez organ ustalenia w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę istniejący w dacie orzekania stan prawny nie wyjaśniają w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności istniejących w niniejszej sprawie, mogących mieć istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego orzekające o uchyleniu postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) grudnia 2005 r., uzgadniającego środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM nr (...) P. w (...) i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji. Z uzasadnienia niniejszego postanowienia wynika, iż organ odwoławczy uznał za konieczne wydanie w sprawie rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem w związku z wejściem w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), przedmiotowe przedsięwzięcie zostało wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.). W wyniku zaistniałej sytuacji prawnej realizacja przedmiotowej stacji bazowej w ocenie organu nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawoochrony środowiska, a w konsekwencji także brak jest podstaw do wydania uzgodnień w tym zakresie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż w oparciu o poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie można jednoznacznie wywieść, iż w świetle obowiązujących w dacie orzekania przez organ przepisów brak było podstaw do uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazać bowiem należy, iż w świetle uregulowań kodeksu postępowania administracyjnego na organie spoczywa obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej -art. 7 k.p.a., poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia: 1) mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 112, 2) innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy, to w myśl art. 51 ust. 1 i 2 planowane przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, lub dla których obowiązek został ustalony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu i w stosunku do których obowiązek taki może być nałożony w drodze postanowienia organu określa Rada Ministrów stosownie do art. 51 ust. 8 ustawy. Jak wynika z ustaleń organu system anten nadawczo - odbiorczych zamontowany ma być wieży o wysokości około 50,5 m. Maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej przedmiotowej stacji bazowej wynosi ma 835,7 W, zaś miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 pkt. 7 obowiązującego w dacie orzekania przez organ odwoławczy rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U Nr 158, poz. 1105) sporządzenia raportu wymagają instalacje emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczana dla jednej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, co oznacza, że dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem w sprawie sporządzenie raportu jak słusznie wskazał organ nie jest wymagane z mocy przepisu. Niemniej jednak rozpoznając niniejszą sprawę organ nie ustalił w sposób rzetelny, czy planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do inwestycji o której mowa w art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla której obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w drodze postanowienia. Mając na uwadze parametry techniczne będącej przedmiotem niniejszego postępowania stacji, należy je skonfrontować z zapisem § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, który stanowi, że "sporządzenie raportu mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz w których równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie mniejszej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie mniejszej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie mniejszej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny" Organ winien był ustalić dla każdej z anten, czy w określonej w rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. I dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę wskazać, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi czy też nie zachodzi przypadek wymieniony w cytowanym powyżej przepisie. Analiza ta nie została jednak przez organ należycie przeprowadzona co stanowi naruszenie art. 7 oraz 107 § 3 k.p.a. , mogące mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Niezależnie od powyższego zauważy należy, iż niewyjaśniona została przez organ rozpoznający zażalenia, kwestia terminowości ich złożenia. Postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. wydane zostało w dniu (...)grudnia 2005 r., natomiast strony złożyły zażalenia pismami z dnia 29 sierpnia 2006r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Sąd działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. określił, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.