IV SA/Wa 2221/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2008 r. o odrzuceniu skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r., znak : [...] w przedmiocie ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy postanawia: odrzucić zażalenie . W skardze z dnia 19 października 2007 r. K. C. wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., ustalającej warunki i szczegółowe i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania poddasza na funkcję mieszkalną oraz budowie zewnętrznej windy w budynku położonym przy ul. [...] w W., na działce o nr ew. [...] z obr. [...] Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a ponadto o wstrzymanie jej wykonania, ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy wniesionej do Sądu Rejonowego dla W. o ochronę ograniczonego prawa rzeczowego. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. C.. W dniu 28 lutego 2008 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 61 § 3 oraz 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej : P.p.s.a.) poprzez ich niezastosowanie, pomimo istnienia ustawowych przesłanek. Ponadto wskazała na naruszenie art. 133 § 1 , art. 137 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy P.p.s.a. poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosków skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy oraz o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, pozostawiając bez rozpoznania wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania. Skarżąca podała, iż na postanowienie z dnia 14 lutego 2008 r. zamierza wnieść skargę kasacyjną w ciągu 30 dni od doręczenia odpisu postanowienia, tj. do dnia 22 marca 2008 r. Powołując się na przepis art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. skarżąca stwierdziła, iż rozpoznanie skargi kasacyjnej może jednak nie objąć kwestii, które wcześniej pozostawił bez rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zażalenie skarżącej podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podnieść, iż skarżąca złożyła niedopuszczalny środek odwoławczy. Na postanowienie o odrzuceniu skargi, wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przysługuje bowiem, stosownie do art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym skarżąca została prawidłowo poinformowana. Wniesionego przez nią zażalenia nie można jednak potraktować jako skargi kasacyjnej, bowiem skarżąca wprost określiła, iż tenże środek odwoławczy zamierza wnieść do dnia 22 marca 2008 r. Z oznaczenia pisma oraz jego treści wynika zatem wyraźnie, iż skarżąca wniosła zażalenie, a tego rodzaju środek odwoławczy nie przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie w pkt. 1 – 10. Należy zatem stwierdzić, iż nie ma jakichkolwiek racji uzasadniających wielość środków odwoławczych od postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego odrzucającego skargę i takiego zamiaru ustawodawczego nie można upatrywać w żadnym przepisie ustawy P.p.s.a. W związku z tym strona skorzystała nieprawidłowo z przysługującego jej prawa do zaskarżenia orzeczenia, wnosząc niedopuszczalny środek odwoławczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1998 r., III CZ 114/98, OSNC 1999, nr 2, poz. 42). Ponadto – jak wynika z treści pisma skarżącej, zażalenie złożone zostało z powodu pozostawienia bez rozpoznania wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania. Należy zauważyć, iż rozpoznanie tego rodzaju wniosków jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg postępowania. Taka sytuacja zachodzi, gdy skarga nie jest obarczona brakami formalnym – m.in. jest wniesiona w terminie, prawidłowo opłacona oraz jest dopuszczalna w świetle przepisów ustawy P.p.s.a. W sytuacji, gdy skarga zostaje odrzucona, wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bądź zawieszenie postępowania nie podlegają merytorycznej ocenie Sądu. Trzeba zatem stwierdzić, iż w istocie skarżąca wniosła zażalenie od orzeczenia nieistniejącego, a tego rodzaju okoliczność również powoduje odrzucenie środka odwoławczego jako niedopuszczalnego. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy P.p.s.a.