IV SA/Wa 2222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego Miasta W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Prezydent Miasta W. przedstawił do uzgodnienia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu Miasta W. (zwanemu dalej także "Inspektorem") projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] na odcinku [...] do ul. [...] (zwanego dalej także "projektem planu"). Inspektor w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uzgodnił projekt planu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. złożył A. H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy podmiot wnoszący skargę posiada legitymację skargową oraz czy zaskarżony akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu. Na wstępie należy wskazać, że postanowienie Inspektora z dnia [...] lutego 2013 r., którego legalność kwestionuje strona skarżąca, zostało wydane na wniosek Prezydenta Miasta W. i dotyczyło zaopiniowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] na odcinku [...] do ul. [...]. Była to zatem opinia, której obowiązek uzyskania nakłada na Prezydenta art. 17 pkt 6 lit. a tiret 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647ze zm.), dalej zwanej "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 17 pkt 6 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o opinie o projekcie planu do podmiotów wskazanych w literze "a" art. 17 pkt 6 u.p.z.p. oraz o uzgodnienie projektu planu z podmiotami wskazanymi w literze "b" art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Należy zatem zauważyć, że ustawodawca, rozróżniając organy opiniujące i organy uzgadniające projekt planu, przewiduje odmienne skutki prawne opinii oraz uzgodnienia. W przypadku uzgodnienia pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Natomiast w przypadku opinii nawet negatywne stanowisko organu opiniującego nie stoi na przeszkodzie w uchwaleniu aktu planistycznego w kształcie przygotowanym przez organ sporządzający projekt aktu. Wobec tego dla gminy istotna jest możliwość zaskarżenia negatywnego stanowisko organu uzgadniającego, a jednocześnie nie istnieje potrzeba skarżenia opinii uprawnionych organów, gdyż nie wiążą one organów gminy. Uzgodnienie projektu planu wymaga zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. wydania postanowienia. Formą kontroli odmowy takiego rozstrzygnięcia jest wniesienie zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) do organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1097/09). Jednocześnie ustawodawca nie określa formy opinii wydawanej na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. Dlatego też należy przyjąć, że nadanie opinii formy postanowienia jest dopuszczalne, jednak w takim przypadku nie uprawnia to do twierdzenia, że na to postanowienie przysługuje zażalenie, bowiem nie ma tu zastosowania art. 24 ust. 1 u.p.z.p. Na podstawie powołanego przepisu do postanowień uzgodnieniowych odpowiednio stosuje się przepisy art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej zwanej "k.p.a." A zatem zasadny jest wniosek, że do opinii, o której mowa w art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p., nie stosuje się również przepisu art. 106 k.p.a. Opinia taka jest niezaskarżalna, nie można zatem rozpatrywać kwestii legitymacji do jej zaskarżenia, odmiennie niż by to miało miejsce w przypadku postanowienia uzgodnieniowego. Postanowienie wydane zgodnie z art. art. 17 pkt 6 lit. b w zw. z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. może zostać zaskarżone, ale jedynie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, który sporządzał dany projekt planu (por. por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2011, uwagi do art. 24, s. 22 i nast.). Dodatkowo należy zauważyć, że również art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), który mówi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności opiniowanie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zaopiniowanie projektu planu pod względem zgodności przedstawionych rozwiązań z wymaganiami higienicznymi i zdrowotnymi, winno spowodować wydanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyłącznie opinii w oparciu o art. 3 ustawę z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wymienione wyżej przepisy również nie zawierają podstawy prawnej do uruchomienia procedury administracyjnej i wydania postanowienia na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. (por. wyrok z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 375/08). Wobec powyższego zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.