IV SA/Wa 2222/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia zwolnić E. L. od kosztów sądowych E. L. (dalej: "skarżący") zaskarżył do Sądu decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego i zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF skarżący podał, że jest osobą niepełnosprawna stopnia umiarkowanego na stałe. Otrzymywał zasiłek stały z MOPS w kwocie 514 zł, jednak decyzją z [...] marca 2017 r. został mu odebrany. Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Jest współwłaścicielem (w 1/3 udziału domu o pow. 110 m2. Poza ww. nieruchomością nie posiada żadnego majątku. Żona skarżącego uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 1500 zł. Skarżący wymienił następujące wydatki: koszty utrzymania mieszkania – ok. 600 zł, koszty leków i leczenia – ok. 300-400 zł. Podał, że jest w okresie rehabilitacji po przebytej operacji kardiologicznej. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że sytuacja materialna i życiowa skarżącego i jego żony jest trudna. Skarżący jest osobą niepełnosprawną, po przebytej operacji kardiologicznej, ponosi spore koszty związane z leczeniem, rehabilitacją (ok. 300-400 zł), utrzymanie mieszkania to koszt ok. 600 zł miesięcznie. Jedyne źródło utrzymania dwuosobowej rodziny stanowi wynagrodzenie za pracę żony skarżącego w wysokości 1500 zł, skarżącemu nie przysługuje obecnie zasiłek stały z MOPS. Mając na uwadze wymienione przez skarżącego wydatki a także aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało uznać, że wykazał on, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych (w tym uiścić wpisu od skargi w wysokości 300 zł), bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.