IV SA/Wa 2222/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. (dalej również: "Dyrektor", "organ II instancji") z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] (dalej również: "zaskarżona decyzja"), utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej również: "Starosta", "organ I instancji") z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę pomostu drewnianego na jeziorze [...] w [...] . II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] , umorzył postępowanie w sprawie udzielenia Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę urządzenia wodnego, tj. pomostu drewnianego zlokalizowanego na jeziorze [...] (działka o nr ew. [...] i częściowo działka o nr ew. [...] , obręb 2 m. [...]), z uwagi na brak właściwości rzeczowej do rozpoznania sprawy. Następnie organ ten pismem z 13 kwietnia 2016 r., znak: [...], przekazał Staroście [...] w trybie art. 65 § 1 k.p.a. wniosek Gminy Miasto [...] w sprawie likwidacji przedmiotowego urządzenia wodnego. Starosta [...] po otrzymaniu wniosku wszczął postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę pomostu drewnianego na jeziorze [...] w [...]. W toku postępowania, na podstawie załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego, organ I instancji ustalił, że Gmina Miasto [...] zamierza rozebrać istniejący na wskazanych wyżej działkach pomost w kształcie: odcinek początkowy pomostu z pokładem o długości 10,8 m ze zmienną szerokością od 4,5 m poprzez 8,7 m kończąc na 3,2 m, pozostała część pomostu kształt litery T o odcinku prostym długości 31,5 m i szerokości 3,2 m zakończony platformą długości 18,2 m i szerokości 11,0 m. Na odcinku prostym pomostu z prawej strony patrząc w kierunku wody znajdują się pale i kleszcze po pięciu pirsach cumowniczych. Platformę pomostu od otwartego jeziora oddziela 10 dalb. Przedmiotowy pomost znajduje się na Obszarze Chronionego Krajobrazu Puszcza i Jeziora [...] oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] (kod: PLB200002) oraz w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] (kod: PLH200005). Odnosząc się do licznych pism i wniosków składanych w toku postępowania przez E. Ł. (dalej również jako: "skarżący"), Starosta w pierwszej kolejności wskazał, że wobec tego, że E. Ł. może być właścicielem lub współwłaścicielem przedmiotowego urządzenia wodnego, to należy go uznać za stronę prowadzonego postępowania administracyjnego. W kwestii wniosku skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego, organ I instancji wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 105 § 1 i 2 k.p.a. W szczególności prowadzone postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, mimo powoływanego przez skarżącego faktu kilkukrotnego składania przez Burmistrza Miasta [...] wniosku o wydanie pozwolenia. Wnioskodawca ma bowiem prawo składania różnych wniosków i ich wycofywania. Wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę urządzenia wodnego nie jest tożsamy z rozbiórką urządzenia wodnego. Nadto Starosta wskazał, że zarzuty dotyczące Burmistrza Miasta [...] związane z wydawaniem decyzji o warunkach zabudowy na odbudowę pomostu, udzielania wywiadów w radio, zlecania opracowywania operatów wodnoprawnych, składania wniosków o finansowanie działań związanych z odbudową pomostów oraz działania Kierownika Urzędu Rejonowego z 1997 r. dotyczące wydania decyzji z [...] września 1997 r., nr [...], nie są przedmiotem prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę pomostu i nie mogą być rozstrzygane w prowadzonym postępowaniu. Starosta zaznaczył przy tym, że wniosek Miasta Gminy [...] o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę urządzenia wodnego dotyczy pomostu wykonanego w okresie późniejszym na podstawie decyzji Wojewody [...], który udzielił Urzędowi Miejskiemu w [...] pozwolenia wodnoprawnego z [...] lutego 1998 r., znak [...], na wykonanie pomostu i kąpieliska na jeziorze [...] przy plaży [...] w A. ul. Nad [...] oraz decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla E. Ł., zam. [...], ul. [...], na wykonanie pomostu drewnianego i kąpieliska na jeziorze [...] przy plaży "[...]" w [...] przy działce o nr ewidencyjnym [...]. Odnosząc się z kolei do zarzutu prowadzenia przez organ postępowania przy braku wniosku od Gminy Miasta [...], Starosta wskazał, że niniejsze postępowanie prowadzone jest w oparciu o wniosek Gminy Miasta [...] przekazany przez Marszałka Województwa [...]. Przechodząc do rozważań merytorycznych, Starosta wskazał, że planowane zamierzenie, polegające na rozbiórce urządzenia wodnego - pomostu drewnianego - nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zamierzone przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na obszar Natura 2000 i jest zgodne z zapisami dotyczącymi ochrony Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszcza i [...] - nie narusza zawartych tam zakazów. Wszystkie elementy pomostu, jak wynika z analizy operatu wodnoprawnego, zostaną usunięte w sposób niezagrażający środowisku. Rozbiórka urządzenia wodnego, jakim jest pomost, wymaga pozwolenia w myśl ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121; dalej: "Prawo wodne"), wobec czego jego zakres przedmiotowy określono na podstawie art. 128 ust. 1 w/w ustawy. W decyzji nie nałożono obowiązków wynikających z art. 128 ust. 1 pkt 7 i 7a oraz ust. 2 pkt 3 i 4 powołanej ustawy, gdyż w trakcie prowadzenia postępowania strony nie zgłosiły takich żądań i konieczność ich nakładania nie wynika z analizy zgromadzonej dokumentacji wsprawie. Informację o wszczęciu postępowania podano do publicznej wiadomości. Odnosząc się do stanowiska E. Ł., zgodnie z którym Starosta [...] powinien odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego Gminie Miastu [...] w związku z tym, że Gmina Miasto [...] nie jest właścicielem pomostu, organ I instancji wskazał, że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego byłaby zasadna wówczas, gdyby zostały naruszone przesłanki stanowiące przeszkodę prawną do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Jednakże w realiach sprawy wniosek inicjujący postępowanie uwzględnia treść art. 131 ustawy – Prawo wodne, a z analizy treści operatu wodnoprawnego i zebranych materiałów w trakcie prowadzonego postępowania wynika, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 125 w/w ustawy nie została naruszona. Zatem rozbiórka pomostu nie narusza ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, ustaleń planu zarządzani ryzykiem powodziowym, ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy, który jest w opracowywaniu, krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymagań ochrony zdrowia, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Poza tym Gmina Miasto [...] posiada dwie umowy użytkowania z [...] października 2014 r., nr [...], oraz z [...] sierpnia 2014 r., nr [...], zawarte z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w W.. Pierwsza umowa użytkowania gruntu pokrytego wodami dotyczy przeznaczenia nieruchomości na działalność służącą do uprawiania rekreacji, turystyki, sportów wodnych oraz amatorskiego połowu ryb - pomost, a druga na działalność służącą do uprawiania rekreacji, turystyki, sportów wodnych oraz amatorskiego połowu ryb - kąpielisko. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że udzielone Urzędowi Miasta [...] pozwolenie wodnoprawne na wykonanie pomostu i kąpieliska na jeziorze [...] przy plaży [...] w [...] ul. [...] zostało wykorzystane w wyniku wykonania urządzenia wodnego i nie może być użyte ponownie, ale nadal zostaje w obrocie prawnym. Przedmiotowe pozwolenie, na podstawie którego został wybudowany pomost, potwierdza jego legalność. Natomiast treść § 5 oraz § 7 pkt 6 wskazanych wyżej umów nie może być – wbrew stanowisku skarżącego - przedmiotem postępowania administracyjnego, bowiem kwestia uporządkowania wzajemnych obowiązków wynikających z umów pozostaje w gestii zainteresowanych w postępowaniu cywilnym. To samo dotyczy zarzutów dotyczących zawierania w/w umów, działań Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z roku 1997 oraz burmistrza w kwestii wydania pozwolenia na budowę wyciągu nart wodnych oraz wstrzymania budowy kawiarni oraz decyzji wydanej w sprawie rzekomego kabla z 1 lipca 2002 r. Starosta wskazał również, że organ nie może uzależnić wydania pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę przedmiotowego urządzenia wodnego (pomostu) od braku zgody właściciela tego pomostu (bez względu na to, kto nim jest), gdyż w myśl przepisu art. 123 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne nie rości praw do nieruchomości i urządzeń koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Za nietrafny został również uznany zarzut skarżącego, że wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie podważa będące w obiegu prawomocne pozwolenie na budowę wydane przez Wojewodę [...], bowiem zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, przepisy dotyczące urządzeń wodnych nie naruszają przepisów ustawy – Prawo budowlane. II.2. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. wniósł E. Ł., podnosząc w szczególności, że pozwolenia wodnoprawnego udzielił niewłaściwy organ, a nadto, że w niniejszej sprawie to skarżący jest inwestorem, bowiem posiada decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego pomostu i kąpieliska na jeziorze [...] oraz plaży "[...]" w [...] . Skarżący wyraził również swoje niezadowolenie w stosunku do działań podejmowanych w sprawie przez Starostę [...] . II.3. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, podkreślając, że kwestie własności urządzeń wodnych pozostają poza przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Prawo wodne w swych regulacjach kieruje się bowiem potrzebą ochrony zasobów wodnych i warunkami, na jakich zasoby te mogą być udostępniane na potrzeby ludności czy gospodarki. Nie reguluje natomiast zagadnień uzyskania prawa do użytkowania nieruchomości bądź urządzeń wodnych, które podlegają regulacjom cywilnoprawnym. Nieuzyskanie prawa do nieruchomości lub urządzeń wodnych nie może być zatem przyczyną roszczeń o zwrot nakładów związanych z ubieganiem się o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Wobec powyższego, kwestia braku własności danego urządzenia wodnego pozostaje bez wpływu na możliwość udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, np. na jego przebudowę bądź likwidację. Za chybiony został również uznany zarzut skarżącego, zgodnie z którym zignorowana została decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], którą umorzono postępowanie w sprawie udzielenia Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę urządzenia wodnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Marszałek Województwa [...] umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na brak właściwości rzeczowej do rozpoznania wniosku. Organ II instancji nie zgodził się również z twierdzeniami E. Ł., jakoby organ I instancji podejmował działania wbrew ustaleniom decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z [...] marca 2016 r., nr [...], znak: [...], którą rozpatrzono odwołanie skarżącego od decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę pomostu drewnianego na jeziorze [...] w [...] na działkach nr [...] i [...] obręb 2. Decyzja ta została bowiem wydana na skutek wycofania przez Burmistrza Miasta [...] wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę przedmiotowego urządzenia wodnego. III.1. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z [...] czerwca 2017 r. wniósł E. Ł.. Zaskarżoną decyzję skarżący uznał za "kuriozalną, naruszającą dobre imię inwestora i właściciela obiektu E. Ł., a także pozbawioną jakichkolwiek podstaw prawnych przy jej wydaniu". Skarżący wskazał również, że zaskarżona decyzja jest "odzwierciedleniem korupcji panującej w [...] urzędach administracji publicznej, tj. w Urzędzie Miejskim w A. i Starostwie Powiatowym w A.". W dalszych pismach procesowych skarżący odwołał się m. in. do wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie pozwolenia na budowę pomostu oraz zakwestionował okoliczność, że przedmiotowe urządzenie wodne znajduje się częściowo na działce o nr ew. [...]. Z kolei w piśmie z 20 sierpnia 2018 r. skarżący zwrócił uwagę na wykonanie przez niego w 2017 r. naprawy poszycia pomostu. III.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. W aspekcie zarzutów podnoszonych przez skarżącego należy na wstępie przypomnieć, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a"), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza z kolei, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność, a nie celowość działalności administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. np. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice danej sprawy administracyjnej (w znaczeniu materialnoprawnym). Sąd nie może zatem formułować ocen wykraczających poza granice danej sprawy administracyjnej, a tym bardziej wypowiadać się w sprawach leżących w ogóle poza kognicją sądów administracyjnych. IV.3. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd w niniejszej sprawie nie może formułować zatem ocen co do tego, czy celowe było wydanie decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], udzielającej Gminie Miasto [...] pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę pomostu drewnianego na jeziorze [...] w A.. Zadaniem Sądu jest natomiast sprawdzenie, czy przy wydaniu tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z [...] czerwca 2017 r. nie doszło do naruszeń prawa wskazanych w art. 145 p.p.s.a. skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonego aktu administracyjnego z porządku prawnego. Sąd nie jest również uprawniony do rozstrzygnięcia sporu, jaki zaistniał między skarżącym a Gminą Miast [...] co do prawa korzystania z przedmiotowego urządzenia wodnego (spór ten ma charakter cywilnoprawny). IV.4.1. Pozwolenie wodnoprawne jest jednym z wielu aktów administracyjnych określających zasady korzystania ze środowiska, w tym przypadku z zasobów wodnych. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane m. in. na wykonanie urządzeń wodnych. Przy czym przez urządzenia wodne rozumienie się m. in. pomosty na jeziorach (art. 9 pkt 19 lit.h Prawa wodnego). Z kolei przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Podkreślenia wymaga, że organ właściwy do wydania pozwolenia prawnego nie rozstrzyga kwestii związanych z własnością danych urządzeń wodnych ani prawem do korzystania z gruntu, na którym urządzenia te są zlokalizowane. Zgodnie bowiem z art. 123 ust. 2 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Reasumując ten fragment uzasadniania, wydanie pozwolenia wodnoprawnego uprawnia jedynie do korzystania z wód w sposób i na warunkach określonych w pozwoleniu. Nie uprawnia natomiast do ingerencji w cudze prawo własności lub inne prawa majątkowe. Kwestia ta nie stanowi zatem przedmiotu oceny w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, jako że pozwolenie to nie dotyczy prawa własności ani innych praw majątkowych (por. np. wyrok NSA z 21 grudnia 2016 r., II OSK 1414/16, CBOSA; J. Szachułowicz, Komentarz do art.123 ustawy - Prawo wodne, LEX 2010). Podobnie bez znaczenia w postepowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę urządzenia wodnego jest fakt uzyskania przez skarżącego w 1998 r. pozwolenia na budowę pomostu. Dodać przy tym warto, że przepisy Prawa wodnego dotyczące budownictwa wodnego nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. ze zm.). IV.4.2. Pozwolenie wodnoprawne jest decyzją związaną, tzw. organ zobowiązany jest uwzględnić podanie jeżeli są spełnione warunki uzyskania pozwolenia. Ustawodawca nie pozostawił tu organowi administracji publicznej tzw. luzu decyzyjnego, czy to w formie zwrotu "może" lub użycia pojęć niedookreślonych. Przyczyny odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego zostały wskazane przede wszystkim w art. 124 i z 125 Prawa wodnego. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 38j, lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; 1a) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 1b) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 1c) ustaleń krajowego programu ochrony wód morskich; 1d) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Z kolei w myśl art. 126 Prawa wodnego, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3; 2) projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Skarżący nie powoływał się na żadną ze wskazanych wyżej przesłanek odmowy wydania pozwolenia, a Sąd z urzędu nie stwierdził ich zaistnienia. Ponadto, przedmiotowego pozwolenia udzielono w oparciu o kluczowy dowód w sprawie, jakim jest operat wodnoprawny (art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 4 Prawa wodnego). Znajdujący się w aktach sprawy operat autorstwa inż. J. A. jest poprawny pod względem formalnym i nie nasuwa zastrzeżeń merytorycznych (tom 2/3 akt administracyjnych). Zawarta jest w nim m. in. konkluzja kluczowa z punktu widzenia pozwolenia wodnoprawnego konkluzja, że planowana inwestycja w postaci rozbiórki pomostu drewnianego nie wpłynie negatywnie na stan wód ani nie zagrozi realizacji celów środowiskowych. Przypomnieć przy tym należy, że mamy tu do czynienia z opracowaniem eksperckim sporządzonym przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami. Ewentualne zarzuty co do ustaleń takiej ekspertyzy, jeżeli nie chodzi o wady oczywiste lub możliwe do stwierdzenia przez osobę nie mającą wiedzy specjalistycznej, winny być co do zasady poparte również ekspertyzą specjalistyczną. W niniejszej sprawie skarżący takich dowodów nie przedłożył, a przede wszystkim jego zarzuty nie dotyczyły wadliwości operatu wodnoprawnego, a prawa do korzystania przez skarżącego z przedmiotowego pomostu. Bezzasadne są również zarzuty skargi, jakoby przedmiotowy pomost nie był częściowo zlokalizowany na działce [...]. Otóż do operatu wodnoprawnego dołączono mapę dla celów projektowych sporządzoną przez geodetę uprawnionego, z której w sposób niewątpliwy wynika, że początek pomostu znajduje się w części na działce [...]. IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.