IV SA/Wa 2226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy Schengen oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] czerwca 2018r., znak: [...] Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: Komendant, organ II instancji/odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania [...] [...] (dalej: skarżący, cudzoziemiec) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] (dalej: Komendant Placówki, organ I instancji) z dnia [...] marca 2018r., znak: [...] o cofnięciu wizy Schengen, utrzymał w mocy ww. decyzję. Stan sprawy, poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji przedstawia się następująco. Decyzją wskazaną powyżej Komendant Placówki na podstawie art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii oraz art. 34 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy, (dalej: Wspólnotowy Kodeks Wizowy) oraz art. 92 ust. 1 pkt 3 i art. 94 ust. 1 u.c., cofnął skarżącemu posiadaną przez niego wizę Schengen. Uzasadniając decyzję organ I instancji stwierdził, że legitymowany cudzoziemiec nie uzasadnił celu ani warunków pobytu na podstawie posiadanej wizy. Skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika złożył w ustawowym terminie odwołanie od ww. rozstrzygnięcia. W odwołaniu pełnomocnik cudzoziemca podniósł, że Komendant, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia art. 34 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego przez cofnięcie wizy Schengen w sytuacji, gdy nie zaszły okoliczności uzasadniające przedmiotowe cofnięcie oraz art. 32 ust. 1 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Wizowego przez jego zastosowanie w sprawie ,,podczas gdy z treści przepisu wprost wynika, że stosuje się go w postępowaniu o wydanie wizy". Pełnomocnik skarżącego poddała w wątpliwość twierdzenia organu I instancji, że cudzoziemiec przestał spełniać przesłanki, z uwagi, na które otrzymał francuską wizę turystyczną. Pełnomocnik stwierdziła, że odwołanie się przez Komendanta Placówki (przy wydawaniu zaskarżonej decyzji) do art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii Wspólnotowego Kodeksu Wizowego świadczy o niezrozumieniu procedury wizowej a przede wszystkim różnic pomiędzy postępowaniem w przedmiocie wydania wizy i postępowania w przedmiocie cofnięcia wizy. Wskazano również, że organ I instancji nie dostrzegł, że udzielona skarżącemu przez Konsula Francji w Bejrucie wiza Schengen nie obejmowała swoim zakresem jedynie obszaru Rzeczypospolitej Polskiej ale obszar Państw Członkowskich UE znajdujących się w strefie objętej Traktatem z Schengen. Podkreślono w odwołaniu, że powołany przez organ art. 32 ust. 1 lit. a tir. ii wspólnotowego kodeksu wizowego stanowi, że odmawia się wydania wizy cudzoziemcowi, jeżeli nie przedstawi potwierdzenia co do celów warunków planowanego pobytu. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, jest więc to kontrola wstępna, i jeśli konsul we Francji wydał skarżącemu wizę, to oznacza, że uznał wymóg przedstawienia potwierdzenia co do celów i warunków planowanego pobytu przez niego za dostatecznie uwiarygodniony. Pełnomocnik cudzoziemca podkreśliła, że przesłanki, o których mowa w art. 34 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego mają charakter wtórny, a organ administracji nie ma wiedzy, w jaki sposób skarżący potwierdził cel i warunki swojego przyjazdu. W ocenie pełnomocnika cudzoziemca, sam fakt złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce również nie pozwala na przyjęcie, że istnieje niezgodność pomiędzy deklaracją, na podstawie, której skarżący otrzymał wizę, a rzeczywistym celem jego przyjazdu i pobytu na terytorium Polski. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła Komendantowi Placówki, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób właściwy, a decyzje podjęto na podstawie dowolnej oceny szczątkowego materiału dowodowego. Zarzucono również organowi, że ten nie przeprowadził odpowiedniego postepowania wyjaśniającego na okoliczność czy skarżący faktycznie zwiedzał bądź zamierzał zwiedzać Polskę, i z góry założył, że celem przyjazdu skarżącego do Polski był zamiar wykonywania pracy. Na poparcie swojej argumentacji pełnomocnik skarżącego przywołała wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, wydanego w sprawie Rahmanian Koushkaki vs. Republika Federalna Niemiec (ECLI:EU:C:2013:862). Komendant Główny Straży Granicznej rozpatrując powyższe odwołanie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Placówki. Na wstępie organ II instancji wyjaśnił, że przepisy kodeksu granicznego Schengen przewidują możliwość cofnięcia wizy już wydanej w przypadku stwierdzenia, że posiadacz wizy przestał spełniać warunki do jej otrzymania, co oznacza, że cudzoziemiec nie tylko podczas ubiegania się o wydanie wizy oraz przekroczenia granicy obowiązany jest uzasadnić cel i warunki pobytu (przedstawić dokumenty do ich potwierdzenia), ale również zobligowany jest to uczynić każdorazowo, na żądanie uprawnionych organów dokonujących kontroli w trakcie pobytu na terytorium państw Schengen. Niewywiązanie się przez cudzoziemca z powyższego obowiązku stanowi przesłankę do cofnięcia już wydanej wizy. Zdaniem organu odwoławczego, Komendant Placówki słusznie przyjął, że skarżący nie uzasadniając celu ani warunków pobytu na terytorium Polski (podczas kontroli) na podstawie francuskiej wizy wydanej w celu turystycznym przestał spełniać warunki do wydania wizy, a tym samym spełnił przesłankę do cofnięcia wizy. W uzasadnieniu Komendant wskazał, że skarżący do strefy Schengen przyjechał w dniu 13 marca 2018r. przez przejście lotnicze w Paryżu. Ubiegając się o wydanie wizy Schengen, skarżący podał we wniosku jako uzasadnienie celu i warunków pobytu, turystykę we Francji. Do wniosku o wydanie wizy skarżący załączył dokumenty uzasadniające turystyczny cel pobytu we Francji i w związku z tym, Konsul Francji w Bejrucie wydał mu francuską wizę uprawniającą do pobytu na terytorium państw Schengen w celu turystycznym. Z zeznań cudzoziemca - jak podaje dalej organ odwoławczy wynika, ze celem jego pobytu w Polsce była chęć uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w Polsce. Cudzoziemiec przesłuchany w toku prowadzonego postepowania o zobowiązanie do powrotu oświadczył, że (...) do Polski przyjechał w celu uzyskania pozwolenia na pracę oraz celem odbycia rozmowy w sprawie pracy. Cudzoziemiec wyjaśnił, że jest przedstawicielem handlowym i na terytorium Polski zamierzał podjąć pracę w firmie zajmującej się sprzedażą kosmetyków. Stwierdził, że na spotkanie w sprawie pracy umówił się jeszcze w Libanie. W czasie podróży posiadał swój libański paszport z zamieszczoną w nim francuską wizą wydaną w celu turystycznym. W ocenie organu II instancji, sam fakt złożenia przez skarżącego w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy już w dniu przyjazdu do Polski oraz to, że w sposób oczywisty i bezsprzeczny twierdził, że celem jego pobytu w Polsce jest odbycie rozmowy w sprawie pracy, wskazuje, że głównym celem jego wizyty w Polsce było zalegalizowanie pobytu i podjęcie tu pracy, a nie turystyka. Ponadto, sam Cudzoziemiec oświadczył, że na spotkanie w sprawie pracy umówił się jeszcze przed wyjazdem z Libanu, co oznacza, że cel uzewnętrzniony złożeniem wniosku do Wojewody [...] przyświecał mu już w czasie przekraczania granicy zewnętrznej państw Schengen na podstawie francuskiej wizy w celu turystycznym. Wbrew twierdzeniom odwołania, posiadana przez cudzoziemca wiza nie została cofnięta z uwagi na chęć złożenia przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z tytułu pracy, a nieuzasadnienie i nieprzedstawienie dokumentów przez cudzoziemca podczas kontroli legalności pobytu, potwierdzających cel i warunki pobytu określonego w posiadanej przez niego francuskiej wizie wydanej w celu turystycznym. Komendant zaznaczył, że organ I instancji zgromadził wystarczający materiał w sprawie i wydając rozstrzygnięcie w oparciu o zgromadzone środki dowodowe dokonał ich całościowej oceny w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Ustalone okoliczności faktyczne nie budziły wątpliwości organu odwoławczego, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ II instancji podniósł, że Komendant Placówki w przypadku gdy stwierdzi, że skarżący nie spełnia już warunków, dla których wiza została mu wydana, zobowiązany jest do zastosowania przepisów prawa materialnego i nie ma możliwości wyboru innego sposobu rozstrzygnięcia, jak cofnięcie wizy Schengen na podstawie art. 34 ust. 2 kodeksu wizowego. Konstrukcja art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a tiret (ii) kodeksu wizowego jest, bowiem podstawą do obligatoryjnego wydania decyzji o cofnięciu wizy Schengen. Komendant dodatkowo wskazał, że cudzoziemiec chcąc wjechać na terytorium państw Schengen głównie w celu poszukiwania i podjęcia pracy w Polsce, winien był złożyć wniosek o wydanie wizy do konsula RP, uzyskać odpowiednią wizę i na jej podstawie przekroczyć granicę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik cudzoziemca zarzucił Komendantowi wydającemu zaskarżoną decyzję naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 34 ust 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeksy Wizowy polegające cofnięcie skarżącemu wizy jednolitej typu C wydanej przez konsula Francji w Bejrucie nr [...], ważnej w okresie od dnia 31 stycznia 2018 roku do dnia 30 stycznia 2022 roku przez 90 dni w celach turystycznych z powodu nieuzasadnienia celu ani warunków planowanego pobytu, podczas gdy skarżący nie miał możliwości zrealizowania celu pobytu, bowiem został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, kiedy zamierzał złożyć wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy żaden przepis kodeksu wizowego nie wyklucza podejmowania czynności przed organami administracji w trakcie pobytu na podstawie wizy turystycznej, przez co nie można uznać, że cudzoziemiec nie uzasadnił w wystarczający sposób celu planowanego pobytu, 2) przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 67 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez niesporządzenie z postępowania o cofnięciu wizy protokołu, pomimo, iż w sytuacji gdy kodeks wizowy nie reguluje kwestii dokumentowania postępowania zastosowanie winny mieć właściwe przepisy krajowe. - art. 297 ust. 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach poprzez zaniechania podania w protokole kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej imienia i nazwiska tłumacza, przez co brak jest możliwości zweryfikowania czy skarżący faktycznie poznał treść tego protokołu, - art. 34 ust. 7 kodeksu wizowego poprzez zaniechanie przetłumaczenia cudzoziemcowi treści decyzji nr [...] o cofnięciu mu wizy oraz o możliwości złożenia od tej decyzji odwołania, - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia czy skarżący oprócz złożenia wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamierzał zwiedzać któryś krajów strefy Schengen, - art. 8 § 2 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez wydanie w tym samym stanie prawnym i faktycznym decyzji odmiennej niż decyzje wydawane przez funkcjonariuszy Straży Granicznej od maja 2014 roku, - art. 7 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 7 kodeksu wizowego oraz art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku poprzez wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu wizy w sytuacji, gdy przebywał w Polsce legalnie w skutek czego skarżący nie otrzyma nowej wizy zezwalających na wjazd do strefy Schengen. W świetle powyższych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta i poprzedzającej jej decyzji Komendanta Palcówki oraz wniósł o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009 r., s.1-58 ze zm.). Zgodnie z art. 34 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego wiza jest cofana, jeżeli okaże się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Z kolei art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii stanowi, że bez uszczerbku dla art. 25 ust. 1 odmawia się wydania wizy, jeżeli osoba ubiegająca się o wizę nie przedstawi potwierdzenia co do celów i warunków planowanego pobytu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu 14 marca 2018 r. o godz. 08:40 w [...], przy ul. [...], w [...] Urzędzie Wojewódzkim, funkcjonariusze Straży Granicznej dokonali kontroli legalności pobytu cudzoziemca [...] [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W czasie kontroli, cudzoziemiec wylegitymował się paszportem nr [...] wydanym w dniu 9 stycznia 2018 r. przez władze Libanu, ważnym do 9 stycznia 2023 r., wraz z wizą Schengen o nr [...], wydaną w dniu 31 stycznia 2018 r. przez Konsula Francji w Libanie, ważną od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia 30 stycznia 2022 r. W wyniku kontroli stwierdzono, że wobec cudzoziemca zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, gdyż cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi. Kontrolę zakończono dnia [...] marca 2018 r. o godz. [...]. Z czynności tej został sporządzony protokół, z którego wynika, że w czynności kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP brał udział tłumacz języka arabskiego [...] [...], który fakt ten poświadczył swoim podpisem na protokole. Jednocześnie z czynności kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP w dniu [...] marca 2018 r. o godz. [...] została sporządzona notatka służbowa przez sierż. SG [...], który brał udział w czynności kontrolnej. Z notatki wynika, że cudzoziemiec posiadając francuską wizę Schengen wydaną w celu wizyty u rodziny lub przyjaciół zgłosił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w celu złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt ze względu na chęć podjęcia pracy. Cudzoziemiec w czasie kontroli oświadczył w obecności tłumacza języka arabskiego, że uzyskał informacje od swojego kolegi o możliwości wyrobienia dokumentów pobytowych w Polsce za pośrednictwem polskiego pełnomocnika. Cudzoziemiec przyjechał w tym celu na terytorium Polski z Francji w dniu 13 marca 2018 r. na podstawie wizy wydanej w celu wizyty u rodziny lub przyjaciół i w dniu 14 marca 2018 r. udał się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w celu złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na pracę. W aktach znajduje się również protokół przesłuchania skarżącego w charakterze strony w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, dysponował tym materiałem dowodowym. Z protokołu tego wynika, że skarżący ostatni raz z Libanu wyjechał w dniu 13 marca 2018 r. Podróżował drogą lotniczą z Bejrutu do Warszawy z przesiadką w Paryżu. W czasie podróży miał przy sobie swój libański paszport wraz z zamieszczoną w nim wizą wystawiona w celu turystycznym. Z Libanu do Polski skarżący przyjechał, ponieważ chciał załatwić w Polsce pozwolenie na pracę, miał też spotkać się w sprawie pracy. W dniu 14 marca 2018 r. był w Urzędzie Wojewódzkim, gdzie chciał złożyć wniosek o pozwolenie na pracę. Skarżący chciał pracować w firmie zajmującej się sprzedażą kosmetyków, jest przedstawicielem handlowym. Na spotkanie w firmie umówił go pewien mężczyzna jeszcze w Libanie. Skarżący realizując zamiar złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, faktycznie przekroczył uprawnienia wynikające dla niego z wizy Schengen oznaczonej symbolem C, wydanej mu przez konsula Francji w Bejrucie. Wizę Schengen (C) wydaje się maksymalnie na 5 lat. Wiza ta uprawnia cudzoziemca do pobytu w strefie Schengen do 90 dni w dowolnym 180-dniowym okresie. Z wizy wydanej skarżącemu wynika, że był on uprawniony do nieograniczonej liczby wjazdów. Skarżący zeznał, że wiza była mu wydana w celu turystycznym. Skoro wiza była wydana skarżącemu w celu turystycznym, to udając się w dniu 14 marca 2018 r. do Urzędu Wojewódzkiego celem złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na pracę, skarżący przestał spełniać warunki uprawniające do otrzymania wizy turystycznej. Sytuacja taka zgodnie z art. 34 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego uprawnia do cofnięcia wizy zasadniczo przez właściwy organ państwa członkowskiego, które ją wydało, ale wizę może cofnąć również właściwy organ innego państwa członkowskiego, z tym że o cofnięciu tym jest informowany organ państwa członkowskiego, które wydało wizę. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, niezasadny jest wywód skargi, że skarżący miał zamiar kontynuować w Polsce cel turystyczny, skoro w pewnym momencie przestał spełniać warunki uprawniające do otrzymania wizy turystycznej, to nie mógł już powrócić do realizacji celu turystycznego. Organy wykazały, że cel i warunki pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanym w czasie ubiegania się o wizę Schengen celem turystycznym. Wbrew zarzutowi skargi, w toku postępowania o cofnięcie wizy nie został naruszony art. 67 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Protokół został sporządzony z kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz został sporządzony protokół zatrzymania skarżącego. Czynności służbowe przeprowadzone wobec skarżącego w związku z nielegalnym pobytem na terytorium RP zostały uzupełnione notatką urzędową sporządzona przez kontrolera sierż. SG [...]. W toku postępowania o cofnięcie wizy skarżący nie był przesłuchiwany w charakterze strony, w toku kontroli składał jedynie oświadczenia, które znalazły swoje odzwierciedlenie w treści notatki służbowej. Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została uregulowana w rozdziale 1 działu VIII ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 296 ust. 1 pkt 1 po przeprowadzeniu kontroli, w przypadku stwierdzenia, że pobyt cudzoziemca jest niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym terytorium, funkcjonariusz lub pracownik sporządza protokół kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Treść protokołu legalności pobytu reguluje art. 297 ustawy o cudzoziemcach, który w ust. 1 pkt 12 przewiduje, że w protokole legalności pobytu umieszcza się imię i nazwisko oraz podpis tłumacza, w przypadku gdy brał udział w przeprowadzaniu kontroli. W protokole kontroli legalności pobytu skarżącego na terytorium RP sporządzonym w dniu 14 marca 2018 r. odnotowano udział tłumacza języka arabskiego [...] [...], który złożył podpis pod protokołem (przy pieczątce), zatem niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 297 ust. 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach. Decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] marca 2018 r. o cofnięciu wizy skarżącemu została wydana na standardowym formularzu. Kopię formularza skarżący otrzymał, co poświadczył swoim podpisem. Zgodnie z art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym jest język polski. Z koeli z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 224 z późn. zm.) wynika obowiązek zgodnie z którym podmioty wykonujące zadania publiczne dokonują wszystkich czynności urzędowych w języku polskim. Dlatego sporządzenie decyzji skierowanej do skarżącego w języku polskim było prawidłowe i nie zachodziła potrzeba jej tłumaczenia, takiego obowiązku nie przewiduje również ustawa o cudzoziemcach. Również z przepisu art. 34 ust. 7 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, wbrew zarzutowi skargi, nie wynika obowiązek przetłumaczenia cudzoziemcowi decyzji o cofnięciu wizy i treści informacji o możliwości złożenia od tej decyzji odwołania. W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do uznania zasadności naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze oraz art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. poprzez wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu wizy w sytuacji, gdy przebywał w Polsce legalnie. Jak już wyżej wskazano, skarżącemu cofnięto wizę, gdyż okazało się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Warunki wydania wizy turystycznej skarżący przestał spełniać z chwilą złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na pracę. Sąd nie znalazł również podstaw do zadania pytania prejudycjalnego, o którym mowa w skardze. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.